MENU

Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ… υγιής. Ψυχολογική προετοιμασία, τακτική προσέγγιση, διαχείριση του ντέρμπι τόσο στη διάρκειά του, όσο και μετά το τέλος του. Σε όλα ήταν αψεγάδιαστος και δικαιούται τα εύσημα.

Η τριπλή «επιστροφή» του Γιώργου Δώνη πραγματοποιήθηκε στο πιο καθοριστικό ματς της σεζόν για τον Παναθηναϊκό.

«Μην πανηγυρίσει κανείς! Ισοπαλία ήρθαμε…», είπε στους παίκτες του Παναθηναϊκού μετά το τέλος του ντέρμπι ο 49χρονος προπονητής και τόνισε ασφαλώς το αυτονόητο για το DNA του «τριφυλλιού».

Μόνο που τα αυτονόητα τα έχουμε ξεχάσει τα τελευταία χρόνια σ’ αυτήν την ομάδα και η φράση του Δώνη δίνει τουλάχιστον ελπίδα ότι υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν τον Παναθηναϊκό και προσπαθούν καθημερινά, με τα καλά και τα λάθη τους, να μεταδώσουν τη σωστή νοοτροπία.

Πριν την έναρξή του ντέρμπι, οι περισσότεροι είχαν το «τριφύλλι» ξεγραμμένο. Χαμένο από χέρι. Αλλοι πάλι προέβλεπαν μέχρι και ιστορικό διασυρμό.

Ισως όχι άδικα και σίγουρα δίχως να παραλογίζονται ακριβώς, υπό την έννοια ότι ο Παναθηναϊκός «σερνόταν» εξοργιστικά στα τρία πρώτα ματς του πρωταθλήματος και χαροπάλευε σε βαρομετρικά χαμηλά ως οντότητα ενόσω ο Ολυμπιακός ερχόταν στο ΟΑΚΑ στα ντουζένια του.

Με μία αντικειμενικά πολύ καλή και άκρως φορμαρισμένη ομάδα, με τη ψυχολογία του στα ύψη από το ξεκίνημα της φετινής σεζόν, με νωπή ακόμα την ισοπαλία με την Τότεναμ στο Φάληρο.

Με όλα του τα «αστέρια» και σε ένα περιβάλλον που σε επίπεδο φιλοξενίας θύμιζε ευρωπαϊκά ματς και όχι την παραδοσιακή «πολεμική» ατμόσφαιρα των ελληνικών ντέρμπι.

Κι όμως, ο Παναθηναϊκός κόντρα στα προγνωστικά, αλλά και τις εις βάρος του συνθήκες στη διάρκεια του ντέρμπι, επιβεβαίωσε ότι είναι πολύ σκληρός για να νικηθεί, ακόμη κι όταν βρίσκεται σε αυτή την τραγική ιστορική συγκυρία.

Εκεί άλλωστε διαφέρουν οι μεγάλες ομάδες από τις υπόλοιπες. Στην αντίδραση. Ο Παναθηναϊκός αντέδρασε γιατί είναι σύλλογος μεγάλος.

Οχι ασφαλώς για το αποτέλεσμα, διότι υπάρχουν αρκετά «αιώνια» ντέρμπι που ο ένας κέρδισε τον άλλο έχοντας τις συγκυρίες υπέρ του και ενόσω δεχόταν «βομβαρδισμό».

Ο Παναθηναϊκός την Κυριακή δε νίκησε. Ηταν όμως αυτός που άξιζε να νικήσει με βάσει την εικόνα, τις ευκαιρίες, την αυταπάρνηση, την τακτική του προσέγγιση.

Ηταν αυτός που έδειχνε πιο μεγάλος στο χορτάρι παρά την ποιοτική διαφορά των «όπλων» που διαθέτει σε σχέση με τον παραδοσιακό αντίπαλό του.

Αλλά ο Δώνης τέτοια ντέρμπι τα έχει φάει με το κουτάλι. Και έτσι και αλλιώς. Και ως παίκτης και ως προπονητής.

Είχε συνεπώς εξ αρχής αβαντάζ έναντι του ομολόγου του στον πάγκο του Ολυμπιακού Πέδρο Μαρτίνς στο κομμάτι της ψυχολογικής προετοιμασίας των δύο ομάδων.

Γνώριζε που κρίνονται αυτά τα ματς και το μετέδωσε ιδανικά στους παίκτες του Παναθηναϊκού όπως αποδείχθηκε εμπράκτως στο χορτάρι.

Εκτός όμως από τη άριστη ψυχολογική προετοιμασία των παικτών, ο προπονητής του Παναθηναϊκού ξαναβρήκε τον πολύ καλό του εαυτό και αμιγώς προπονητικά.

Την Κυριακή στο ΟΑΚΑ ήταν μακράν το καλύτερό του διάβασμα σε όλη την έως τώρα καριέρα του στο «τριφύλλι».

Τόσο στην τακτική προετοιμασία, όσο και στη διαχείριση του ντέρμπι κατά τη διάρκειά του, που ασφαλώς μόνο εύκολη δεν ήταν.

Με τον Ολυμπιακό να σκοράρει στη μοναδική υποσχόμενη ευκαιρία που δημιούργησε στο ματς, λίγο πριν το ημίχρονο, τον Μακέντα να χάνει πέναλτι στο ξεκίνημα του δεύτερου και με όλες τις συγκυρίες κόντρα, πριν τη λύτρωση στο 90’.

Ο Δώνης είχε διαβάσει άριστα τον Ολυμπιακό και «εγκλώβισε» ξεκάθαρα την παραγωγική λειτουργία του.

Επέλεξε στρατηγικά να μείνει πίσω από τη μπάλα σε 4-4-2 με τρεις «σφιχτές» ζώνες, με συνοχή «μπετόν» των γραμμών, φουλ συγκέντρωση και άψογο αμυντικό τρανζίσιον.

Με σχέδιο τις μεγάλες μπαλιές στην πλάτη της άμυνας προς τους δύο επιθετικούς (για αυτό άλλωστε επέλεξε το συγκεκριμένο σχηματισμό με τους δύο στράικερ) και στόχο την αποφυγή του πρέσινγκ του Ολυμπιακού στο κέντρο.

Με στοχευμένα ανεβάσματα και ξαφνική πίεση όταν ο Σεμέντο είχε τη μπάλα στα πόδια.

Με στρατηγικό στόχο την αποκοπή του «ερυθρόλευκου» παιχνιδιού από τον άξονα και με σχέδιο να τους οδηγήσει στα άκρα για να εμποδίσει την κάθετη ανάπτυξη και την παραγωγή φάσεων.

Αποτέλεσμα; Ανασταλτικά ο Παναθηναϊκός ήταν αψεγάδιαστος.

Πλην του γκολ, της μοναδικής στιγμής που δεν έγινε σωστά η τακτική περιστροφή στην αμυντική λειτουργία, ο Ολυμπιακός δεν είχε ούτε καν υποψία ευκαιρίας.

Δικαιώθηκε επίσης μέχρι κεραίας με το ρίσκο της παρθενικής παρουσίας του Σένκεφελντ στην ενδεκάδα, ενώ δεν ήταν στο 100% και δεν είχε ξαναπαίξει με την ομάδα.

Ο θηριώδης Ολλανδός στόπερ, που ως σωματοδομή θυμίζει παίκτη του ράγκμπι, ήταν επιβλητικός στο ντεμπούτο του και μάλιστα σε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, αποτελώντας τον κορυφαίο της άμυνας.

Πολύ δυνατός στη μονομαχία, τόσο χαμηλά όσο και στον αέρα, μιλούσε διαρκώς στους συμπαίκτες του με αρχηγικό ύφος και ήταν ψύχραιμος και επαρκής με τη μπάλα στα πόδια, εντυπωσιάζοντας συνολικά και αφήνοντας υποσχέσεις ότι μπορεί να εξελιχθεί σε «χάμερ».

Παρεμπιπτόντως, ο παρτενέρ του στους στόπερ, Πούγγουρας, εκθείασε τον Ολλανδό μετά το ματς λέγοντας ότι είχαν εξαιρετική επικοινωνία μεταξύ τους και συμπλήρωσε με νόημα ότι είναι πάρα πολύ καλός ποδοσφαιριστής και θα βοηθήσει πολύ την ομάδα.

Ο δε Σένκεφελντ αποθέωσε τον Διούδη, επειδή τον είδε με τα μάτια του μία ημέρα πριν το ντέρμπι να κουτσαίνει στο Κορωπί, αλλά να κάνει πέντε ενέσεις για να μην χάσει το ντέρμπι.

Μετά από τόσο επιβλητικό ντεμπούτο, στάθηκε σε συμπαίκτη του! Μπίνγκο, από πάσα άποψη.

Το ψεγάδι του πρώτου ημιχρόνου για τον Παναθηναϊκού ήταν ότι δεν απειλούσε στο επιθετικό τρίτο.

Δεν είχε την ορμή, την ταχύτητα, τον παίκτη που θα αυξήσει περαιτέρω την πίεση και θα τον αισθανθεί η αντίπαλη άμυνα.

Ο Δώνης έριξε άμεσα στη μάχη τον 19χρονο Περέα αντί του Κολοβού, που είναι ακόμα βαρύς και αυτή η κίνηση γύρισε οριστικά τον διακόπτη στο πράσινο.

Ο Περέα πήρε το βάπτισμα του πυρός σε ντέρμπι. Είχε παίξει λίγα λεπτά με τον ΟΦΗ, τα πρώτα της καριέρας του ως επαγγελματίας και είχε κερδίσει πέναλτι.

Είχε σκοράρει στο «Κλ. Βικελίδης» κόντρα στον Αρη και είχε βάλει τα κλάματα γιατί (θα) ήταν το πρώτο του επαγγελματικό γκολ, αλλά το χτύπημα εκτός φάσης του Μακέντα του στέρησε τη χαρά.

Ηταν αυτός που άλλαξε τον ρου του ματς, κι ας μην σκόραρε, κι ας μην έδωσε ασίστ.

Με το πάθος του, την ταχύτητά του, τη δίψα και τη διαρκή του κίνηση, ο Κολομβιανός κέρδισε ένα πέναλτι κι έμοιαζε με «ταυρί» που προκάλεσε πανικό στην «ερυθρόλευκη» άμυνα, μεταδίδοντας τη φλόγα στους συμπαίκτες του να μην τα παρατήσουν μέχρι το φινάλε. Ταμάμ.

Η επόμενη τακτική κίνηση του Δώνη εμπεριείχε ρίσκο. Ολοκλήρωσε τις αλλαγές του στο 70’ και πέρασε τον Μπουζούκη δεύτερο κεντρικό χαφ δίπλα στον Κουρμπέλη, έχοντας ταυτόχρονα δύο κλασικούς εξτρέμ στα άκρα, τον Μολό με τον Μπεκ. Ελάχιστοι θα τολμούσαν να αφήσουν πέντε επιθετικογενείς (Μπουζούκης, Μολό, Μπεκ, Περέα, Μακέντα) και έναν ανασταλτικό (Κουρμπέλη) μέσο, έχοντας ακόμα 20 plus λεπτά δρόμο στο ντέρμπι.

Ο Δώνης το τόλμησε και έφτασε στην ισοφάριση, έστω και στο 90’.

Ακόμα και η επιλογή του Μολό ως εκτελεστή του δεύτερου πέναλτι ήταν η ενδεδειγμένη. «Ο… τρελός», είπε ο Δώνης, βγάζοντας από την εξίσωση τον Μακέντα λόγω ψυχολογίας κι επιλέγοντάς τον διότι γνώριζε ότι ο Γάλλος τις ευθύνες δεν τις φοβάται. Ισα-ίσα ζει για αυτές.

Ούτε που τον ένοιαζε τον Μολό ότι τα έβαζε με τον κέρβερο Σα, ο οποίος είχε ήδη αποκρούσει ένα πέναλτι από τον Μακέντα και είχε ακόμα ένα στο ενεργητικό του με τη Μπασακσεχίρ.

Ούτε ότι το ματς ήταν στο 90’ και στο 0-1. Η εκτέλεση ήταν άψογη, παρότι ο Σα έπεσε σωστά στην αριστερή γωνιά του. Στο ύψος που πήγε η μπάλα δεν πιανόταν. Ο Γιοάν Μολό είναι εδώ. Με τεντωμένο το στήθος. «Δεν μου αρέσει ο πάγκος» είπε, μεταξύ άλλων, φεύγοντας από το ΟΑΚΑ.

Παρεμπιπτόντως, ήταν εντυπωσιακή η εικόνα στη φάση της εκτέλεσης του πέναλτι από τον Γάλλο άσο και της κατάληξής της.

Ο Μπουζούκης πανηγύρισε λες και είχε σκοράρει ο ίδιος. Το ξέσπασμά του, παρατεταμένο και… μοναχικό, λες και ο ίδιος την είχε στείλει στο πλεχτό και έφυγε προς τον πάγκο μόνος του. Αλλά και οι υπόλοιποι δεν πήγαν πίσω.

Ο Ινσούα έκανε κάτι σαν προσευχή με γυρισμένη την πλάτη, ο Σένκεφελντ ήταν ο δεύτερος που δεν έβλεπε επίσης το τέρμα και περίμενε καρτερικά την κατάληξη του πέναλτι, κοιτάζοντας τον Διούδη, που ήταν ο πρώτος που πανηγύρισε εκστασιασμένος με υψωμένες τις γροθιές…

Παναθηναϊκός: Η τριπλή «επιστροφή» του Δώνη!
EVENTS