MENU

Πρόπερσι ήταν Λιβάγια - Αραούχο.

Πέρσι, Λιβάγια - Πόνσε.

Φέτος είναι Λιβάγια. Σκέτο!

Διότι, πάνω που πήγαινε να δημιουργηθούν οι απαραίτητες συνθήκες για να προκύψει ένα Λιβάγια - Ολιβέιρα, ο Πορτογάλος φορ είδε τον μυ του να λυγίζει και να μπαίνει αναγκαστικά στα πιτς.

Στην πραγματικότητα, παραλίγο να μην ήταν καν Λιβάγια. Να είναι μόνο το... σκέτο. Αλήθεια, ποιος ξεχνά τα καψόνια του Μιγκέλ Καρντόσο στον Κροάτη που δεν θέλει και πολύ να τα κάνει όλα λαμπόγυαλο;

Εκτός ενδεκάδας στο εναρκτήριο επίσημο ματς στην Κραϊόβα, πρώτη αλλαγή στον επαναληπτικό με τους Ρουμάνους στο άδειο ΟΑΚΑ. Το θυμάσαι και η ερώτηση έρχεται από μόνη της: «είστε σίγουρα προπονητής κύριε»;

Για τον Καρντόσο έπρεπε οι πάντες και σε πάντα να χωράνε σε κουτάκια, το ποδόσφαιρο να είναι τετραγωνοποιημένο, χωρίς γωνίες, χωρίς ποικιλίες, όλα έπρεπε να πηγαίνουν by the book. Όντως, σε αυτό το ποδόσφαιρο δεν χωράει ο Μάρκο Λιβάγια. Υπό αυτή την έννοια, λογικό που τα χνώτα τους δεν ταίριαξαν ποτέ. Ποιος είναι όμως σήμερα χωρίς δουλειά;

Ο Κροάτης είναι αγαπησιάρης. Για να λειτουργήσει θέλει πολύ στοργή, αγάπη και… προδέρμ, που έλεγε και μία παλιά διαφήμιση. Θέλει επευφημία. Θέλει μπιζάρισμα. Θέλει να τον βλέπουν πάνω στον θρόνο. Έτσι παίρνει μπροστά, αυτό είναι το δικό του καύσιμο. Παίκτης, κυρίως έδρας. Από τα 22 γκολ στις δύο πρώτες σεζόν, τα 17 ήταν στο ΟΑΚΑ και μόνο πέντε (δύο στη Λιβαδειά, ένα στην Ριζούπολη κι άλλα δύο στο Βόλο στο κύπελλο) μακριά από την comfort zone του.

Φέτος, που δεν έχει ούτε παρτενέρ, ο Λιβάγια για πρώτη φορά βγαίνει από αυτή την ζώνη ασφαλείας του και οδηγεί το κάρο στις πλάτες του.

Γκολ στην Κραϊόβα.

Γκολ στην Τραπεζούντα.

Γκολ στην Τρίπολη.

Γκολ στο Αγρίνιο.

Όλα προσωπικά. Όλα καθοριστικά. Μαζί σαν γαρνιτούρα δύο ασίστ, την σέντρα που έφερε το αυτογκόλ του Πλιάτσικα για το 1-0 επί της Λαμίας και 14 κερδισμένα φάουλ στις 4 πρώτες αγωνιστικές (δεύτερος στο πρωτάθλημα).

Ο τύπος που δεν έβαζε γκολ με τίποτα μακριά από την βόλεψη του ΟΑΚΑ, έχει σκοράρει φέτος σε όλα τα γήπεδα που έχει πάει ως μουσαφίρης!

Όχι δεν παίζει τόσο καλά, γιατί νιώθει ρεβανσιστικά απέναντι στον προηγούμενο προπονητή του, ο οποίος δεν τον… έβλεπε, αλλά επειδή… γουστάρει. Είναι τόσο απλό με κάτι τύπους σαν και δαύτον που δεν ερμηνεύονται με καθαρά ποδοσφαιρικά κριτήρια (ας πούμε, πως να εξηγήσει κανείς τις 67 κίτρινες για έναν 26χρονο που παίζει… επιθετικός;).

Φαίνεται ότι γουστάρει στους πανηγυρισμούς του. Στην Τρίπολη «ξεβρακώθηκε» (sic), σκαρφάλωσε και κόλλησε την μούρη του στα κάγκελα. Στο Αγρίνιο, σκαρφάλωσε ξανά στην εξέδρα κι άρχισε να δείχνει πρώτα το μπροστά (το σήμα) και έπειτα το πίσω μέρος της φανέλας (το όνομα).

Στην κακή του κατάσταση, ο δύσθυμος Λιβάγια είναι μία ατομική βόμβα, ένας μπελάς για την ομάδα που τον πληρώνει. Ποιος ξεχνά την αποβολή του για κλωτσιά στην πλάτη αντιπάλου ενώ είχε τελειώσει ο επαναληπτικός με την Βίντι, που τον έκανε να χάσει σχεδόν όλο το περσινό Champions League.

Στην καλή του κατάσταση όμως είναι… πώρωση. Σπίθα. Φλόγα. Μπόμπα, σαν κι αυτή στο σήμα της Original. Για τους οπαδούς της ΑΕΚ, ο Κροάτης είναι ονείρωξη. Το πρώτο πόστερ που μπήκε σε κιτρινόμαυρα παιδικά (και όχι μόνο) δωμάτια, μετά από αυτό του Ντέμη. Η σέλφι που όλοι λαχταρούν. Αυτός που τους κάνει να πιστεύουν ξανά στο ανέφικτο.

Κι αυτό δεν μετριέται, ούτε αποτιμάται με λεφτά.

Γι’ αυτό και είναι σπάνιο…

Το πρώτο πόστερ μετά τον Ντέμη!
EVENTS