MENU

Το πρόσωπο του έλαμψε, τα μάτια του άρχισαν να γυαλίζουν, το βλέμμα του έμοιαζε με αυτό κάποιου παράφρονα. Ήταν η ερώτηση που περίμενε για να αφήσει το αποτύπωμα του. Ήταν η ώρα για να μάθει όλος ο πλανήτης τι σημαίνει Κόσοβο: «Αυτό που θα κάνουμε θα είναι ένα τακτικό πρέσινγκ. Ένα τρελό παιχνίδι. Είναι. Go! Go! Go! Go!».

Τα χέρια του κουνιόνταν μανιασμένα. Το στόμα του είχε σχεδόν αρχίσει να αφρίζει. Ούρλιαζε, τα ντεσιμπέλ είχαν ανέβει: «Δεν είναι τακτική. Πιθανώς δεν είναι καν το σωστό. Δεν είναι το σωστό τρέξιμο. Αλλά είναι όλα στο μυαλό. Θέλω να κερδίσω την μπάλα. Θέλω να σε ενοχλήσω. Και ίσως να χάσεις την την μπάλα και τότε να βάλω γκολ. Γιατί το πρέσινγκ ή το γκέγκενπρεσινγκ δεν είναι μόνο να αμύνεσαι, αλλά είναι προετοιμασία για να βάλεις γκολ. Δεν έχει σημασία αν είναι ο Μπερίσα, ο Ζεργκόβα, οποιοσδήποτε. Είναι το ίδιο για μένα. Αυτή είναι η σωστή νοοτροπία που θέλω να έχουν οι παίκτες μου στο γήπεδο. Μπορεί να είναι τρελό, αλλά αυτό θέλω να κάνουν στο γήπεδο».

Το βίντεο με την συνέντευξη τύπου πριν από το εκτός έδρας με την Αγγλία για την προκριματική φάση του Euro 2020 μέσα σε μερικά λεπτά έγινε viral από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο (αρχικός) στόχος είχε επιτευχθεί.

Ο Μπερνάρ Σαλάντ κοντεύει τα 70, έχει αλλάξει καμιά 20αριά ομάδες και σίγουρα έχει περάσει τουλάχιστον μία φορά από τον πάγκο κάθε σοβαρής ελβετικής ομάδας. Ήταν πάντα αμφιλεγόμενος, ακροβατούσε ανάμεσα στο σοβαρό και στο… γραφικό. Αυτό που δεν αμφισβήτησε ποτέ κανείς ήταν η ικανότητα του να φτιάξει, να πωρώσει, να φανατίσει τους παίκτες του. Για μία ομάδα που ψάχνει απεγνωσμένα για ομοιογένεια, χημεία, συνεκτικούς ιστούς, ο Ελβετός τεχνικός που προσελήφθη μετά από ένα απόλυτα άθλιο πέρασμα από τον πάγκο της Εθνικής Αρμενίας (7 ήττες σε 9 παιχνίδια) ήταν κάτι σαν μάννα εξ’ ουρανού.

Δεν είναι ένας απλός προπονητής, αλλά ένας… στρατολογητής. Η δουλειά του δεν είναι απλώς να προπονεί, να καταστρώνει τακτικά πλάνα και να κοουτσάρει, αλλά κυρίως να στρατολογεί. Περνάει όλη του την ώρα ταξιδεύοντας σε όλη την Ευρώπη, ψάχνοντας για Κοσοβάρους μετανάστες δεύτερης γενιάς, που είναι διατεθειμένοι να φορέσουν την φανέλα της νεοσύστατης εθνικής ομάδας: «Μιλάω στις οικογένειες τους. Τους μιλάω για την ιστορία του Κοσόβου. Για το πόσο έχει υποφέρει σαν χώρα. Τους λέω ότι δεν είναι απλοί ποδοσφαιριστές, αλλά αυτοί που καλούνται να εκπληρώσουν τα όνειρα των προγόνων τους, που τόσα υπέφεραν στο παρελθόν».

Αν ψάχνετε για την εθνική ομάδα με το μεγαλύτερο αήττητο στην Ευρώπη, μην ψάχνετε τσάμπα στα μεγάλα ονόματα. Δεν είναι η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Γαλλία, μηδέ η Ιταλία. Δεν είναι η Γερμανία, η Αγγλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία. Το Κόσοβο συμπληρώνει σήμερα 701 ημέρες δίχως την γεύση της ήττας, τελευταία που το κέρδισε ήταν η Ισλανδία στις 9 Οκτωβρίου του 2017 στην τελευταία αγωνιστική των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018.

https://twitter.com/hashtag/England?src=hash&ref_src=twsrc%5Etfw

Ο Σαλάντ μετρά αισίως 9 νίκες και 5 ισοπαλίες στον πάγκο του, έχει προκριθεί ήδη στο Final-4 του Nations League και φιγουράρει στην δεύτερη θέση των προκριματικών του Euro 2020 σε όμιλο με Αγγλία, Τσεχία, Βουλγαρία και Μαυροβούνιο. Με άλλα λόγια; Μία Εθνική ομάδα που έγινε δεκτή στις τάξεις της FIFA και της UEFA το Φεβρουάριο του 2016 και έπαιξε το πρώτο της επίσημο παιχνίδι τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, πάει (από μεριές) φουλ για την πρώτη της συμμετοχή σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης! Όλα αυτά την ώρα που δεν έχει έστω ένα τριάστερο γήπεδο στην χώρα (στα δύο πρώτα χρόνια τα εντός έδρας παιχνίδια δίνονταν επί αλβανικού εδάφους στην Σκόδρα), που είναι κατά τι μεγαλύτερη σε έκταση από τη Κρήτη, το οποίο να πληροί τους κανόνες της ΟΥΕΦΑ (υπάρχουν σχέδια για ένα νέο γήπεδο 30.000 θέσεων στην Πρίστινα) και το επίπεδο στο εγχώριο πρωτάθλημα κυμαίνεται σε πολύ ερασιτεχνικό επίπεδο.

Για κάποιους, όμως το Κόσοβο, δεν υπάρχει. Είναι αναγνωρισμένο ως ανεξάρτητο κράτος μόλις από τα 101 κράτη των Ηνωμένων Εθνών, οι Σέρβοι το θεωρούν ακόμα ως δικό τους έδαφος. Πριν από το παιχνίδι του Μαυροβουνίου με το Κόσοβο, ο τεχνικός των γηπεδούχων (και παλιός προπονητής της ΑΕΚ) Λιούμπισα Τουμπάκοβιτς, μαζί με δύο παίκτες που είχαν γεννηθεί σε σερβικό έδαφος (Φίλιπ Στόικοβιτς, Μίρκο Ίβανιτς) αποφάσισαν να μποϋκοτάρουν την αναμέτρηση με το Κόσοβο, ο πρώτος το πλήρωσε με την δουλειά του -απολύθηκε την επόμενη ημέρα. Αν το Κόσοβο περάσει στην τελική φάση του Euro και η μοίρα το φέρει στον δρόμο των Σέρβων, πιθανώς να έχουμε κάτι πρωτόγνωρο στην ιστορία των εθνικών διοργανώσεων.

https://twitter.com/hashtag/EverydayMotivation?src=hash&ref_src=twsrc%5Etfw

Ο ρόλος όμως αυτής της εθνικής ομάδας δεν είναι μόνο… αθλητικός, αλλά κυρίως πολιτικός. Η δική της επιτυχία είναι αυτή που βοηθά στην δημιουργία εθνικής συνείδησης, εθνικής ταυτότητας σε μία χώρα που οι κάτοικοι της ως επί το πλείστο νιώθουν διαχρονικά πολύ πιο κοντά στην Αλβανία. Ακόμα και τα εθνικά σύμβολα του Κοσόβου, όπως η σημαία της χώρας στερούνται κοινής αποδοχής. Η μπλε σημαία με τα 6 χρυσά αστέρια που συμβολίζουν τα μεγαλύτερα εθνικά γκρουπ που κατοικούν στα εδάφη της (Αλβανοί, Σέρβοι, Τούρκοι, Γκοράνι, Ρομά και Βόσνιοι) δεν έχει καταφέρει να βρει μεγάλη ανταπόκριση, για τους κατοίκους μιας περιοχής που συνήθιζαν να θάβουν τους νεκρούς της με την σημαία της Αλβανίας.

Το πατριωτικό… έλλειμμα των ντόπιων κατοίκων λες καλύπτεται από αυτό των παικτών της Εθνικής (περίπου το 95% του ρόστερ αποτελείται από παίκτες που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκτός Κοσόβου), οι οποίοι ως μετανάστες 2ης γενιάς νιώθουν ότι επιτελούν ένα χρέος προς τους προγόνους τους, που επέλεξαν την ξενιτιά / προσφυγιά για να γλιτώσουν από τα δεινά του εμφυλίου. Στο πρώτο ανεπίσημο φιλικό με το ζόρι μπορούσε να μαζευτεί μία αξιοπρεπής ενδεκάδα, σήμερα μετά την συστηματική στρατολόγηση η δεξαμενή των επιλέξιμων παικτών φτάνει τους 180, πολλοί εκ των οποίων παίζουν σε γνωστές ομάδες της Ελβετίας, της Σουηδίας, του Βελγίου. Ο αρχηγός Ουϊκάνι της Τορίνο, ο Μπερίσα της Λάτσιο, ο Ραχμάνι της Κιέβο Βερόνα, ο Μουρίκι της Φενέρμπαχτσέ, ο Ντρέσεβιτς της Χέρενφεϊν, ο Ζεγκρόβα της Βασιλείας, ο Τσελίνα της Σουόνσι, ο Ράσιτσα της Βέρντερ και πολλοί άλλοι συνθέτουν μια γενιά που μπορεί να αλλάξει την ιστορία της χώρας. Η ομάδα που το Σάββατο κέρδισε την Τσεχία είχε μέσο όρο τα 23 χρόνια, σε κάθε παιχνίδι υπάρχει όλο και κάποιο νέο πρόσωπο που πείστηκε να επιλέξει να εκπροσωπεί το εθνόσημο του Κόσοβου.

Σκεφτείτε αυτή την ομάδα με τον Τζάκα, τον Σακίρι, τον Γιάνουζαϊ, που ίσως και να γεννήθηκαν πολύ νωρίς πριν καν πάρει σάρκα και οστά η ομάδα αυτή. Οι ίδιοι, αυτάρεσκα, αποκαλούνται ως «οι Βραζιλιάνοι των Βαλκανίων» εξαιτίας της αλεγρίας με την οποία αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο. Αν καταφέρουν να φύγουν κι απόψε αλώβητοι από το «Σεντ Μέρις» του Σαουθάμπτον, τότε οι Κοσοβάροι θα βάλουν πλώρη για να κάνουν πράξη, κάτι που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα είχαν φανταστεί, χάρη στον δικό τους… Ότο, ο οποίος σημειολογικά ξεκίνησε την δική του βασιλεία στην Ελλάδα, χάρη σε εκείνο το αξέχαστο 2-2 στο «Θέατρο των Ονείρων»…

Τα «παιδιά του πολέμου» πάνε Euro!
EVENTS