MENU

Ομολογώ ότι το ξημέρωμα της Τετάρτης (12/6) με βρήκε να παρακολουθώ, βουρκωμένος και αποσβολωμένος, την τηλεόραση. Όχι, δεν επέλεξα να δω σε επανάληψη το νέο «ρεσιτάλ» της Ελλάδας με την Αρμενία, δεν είμαι τόσο μαζοχιστής…

Απλώς, πάνω στο ζάπινγκ, έτυχε να πέσω, στο κανάλι της Βουλής, επάνω σε μια από τις πιο γλυκές ταινίες που έχω δει και φαντάζομαι πολλοί από εσάς: Το «Μια υπέροχη ζωή» του Φρανκ Κάπρα, όπου ένας συγκλονιστικός Τζέιμς Στιούαρτ υποδύεται τον Τζορτζ Μπέιλι, έναν καλόκαρδο οικογενειάρχη που έβαζε πάντα την ζωή του πάνω από τους άλλους.

Όταν βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής καταστροφής (επί της ουσίας, έχει πέσει μέσα σε αυτή), ο Τζορτζ αποφασίζει ότι η καλύτερη λύση είναι να αυτοκτονήσει, ώστε η οικογένειά του να εισπράξει μια ασφάλεια ζωής. Στο παρά ένα, όμως, τον σώζει ο Κλάρενς, ο συμπαθέστατος φύλακας… άγγελός του, ο οποίος ψάχνει να κάνει κάτι σπουδαίο, ώστε να κερδίσει τα φτερά του.

Ο δικός μας (φύλακας;) Άγγελος, αυτός που έχει αναλάβει την εθνική ομάδα, δεν χρειάζεται να κάνει κάτι τόσο ακραίο και δύσκολο για να κερδίσει τα δικά του φτερά. Ούτε, βεβαίως, να επικαλείται συνεχώς τα θεία, σαν να έχει ευθύνη ο Θεός που η ομάδα χάρισε τρία γκολ στους Αρμένιους.

Ταλέντο υπάρχει, έστω και περιορισμένο από την μέση και μπροστά, ειδικά στο δημιουργικό κομμάτι. Θεωρώ, όμως, ότι είναι ανώτερο από αρκετές από τις εθνικές ομάδες στην Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και της πολύ σοβαρής Φινλανδίας, η οποία βρίσκεται με το σπαθί της στην δεύτερη θέση του ομίλου μας, ούσα φαβορί για να ακολουθήσει την Ιταλία στα τελικά του Euro2020. Στην πρώτη, για να μην ξεχνιόμαστε, παρουσία της σε μεγάλη διοργάνωση!

Εκτός από ταλέντο, όμως, υπάρχει και αγωνιστικό πλάνο. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να υπάρχει, σύμφωνα με όσα έχουμε βιώσει τα τελευταία 15 χρόνια: Άμυνα και άγιος ο Θεός! Έγιναν θαύματα με τον Ότο Ρεχάγκελ (τέτοιες μέρες το 2004 ξεκινούσε το όνειρο), συνεχίστηκε η αξιοπρόσεκτη πορεία με τον Φερνάντο Σάντος (για ένα πέναλτι μείναμε εκτός οκτάδας στο Μουντιάλ!) και διορθώθηκαν τα (πολλά) κακώς κείμενα με τον Μίχαελ Σκίμπε.

Τι κοινό είχαν αυτοί οι τρεις προπονητές; Ότι φρόντισαν να «κλειδώσουν» τα μετόπισθεν και να βρίσκουν τρόπους να εκμεταλλεύονται τις (παραδοσιακά λίγες) ευκαιρίες που δημιουργεί η ομάδα. Ταυτόχρονα, είχαν έναν ξεκάθαρο κορμό, στον οποίο έκαναν προσθαφαιρέσεις, αδιαφορώντας για την μουρμούρα που τυχόν άκουγαν γύρω τους και δίνοντας αυτοπεποίθηση στους παίκτες που στήριζαν μέχρι σημείο… λατρείας.

Το ποδοσφαιρικό DNA της Ισπανίας επιτάσσει γρήγορη και ουσιαστική κυκλοφορία της μπάλας. Αυτό της Αγγλίας, ασταμάτητα τρεξίματα με αποτέλεσμα. Της Ολλανδίας, πίεση ψηλά και γρήγορο τρανζίσιον. Της Ελλάδας, ξεκάθαρα, σφιχτή άμυνα και επιδίωξη του (αντιαισθητικού, ενοχλητικού, αλλά πολύτιμου) 1-0.

Όπως αυτά με τα οποία η (σαφώς ποιοτικότερη, αλλά λούζερ μέχρι πρότινος) Πορτογαλία κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 και το Nations League του 2019. Και ας υπάρχουν Πορτογάλοι που γκρινιάζουν (και όμως!) για τον Φερνάντο Σάντος που κρατάει «πίσω» την γεμάτη ταλέντο παρέα του Κριστιάνο Ρονάλντο.

Η τωρινή εθνική ομάδα, παρ’ ότι διαθέτει ένα από τα κορυφαία κεντρικά αμυντικά δίδυμα στον κόσμο (Σωκράτης – Μανωλάς) και τρεις ικανότατους τερματοφύλακες, στερείται πλήρους αμυντικής ισορροπίας, η οποία θα δώσει αξία στην όποια επιθετική δημιουργία.

Είναι τραγικό να σημειώνει ο Κώστας Φορτούνης ένα γκολ «α λα Μέσι» (χωρίς υπερβολή) και αυτό το γκολ, ίσως το κορυφαίο που έχει επιτευχθεί στην ιστορία της εθνικής ομάδας (από πλευράς ομορφιάς), να πετιέται επί της ουσίας στα σκουπίδια, επειδή η συνολική λειτουργία στα μετόπισθεν θύμιζε… τσίρκο.

Είναι σοκαριστικό το στοιχείο ότι, για τέταρτο διαδοχικό παιχνίδι, η Ελλάδα δέχεται τουλάχιστον δύο γκολ στο πρώτο ημίχρονο. Ποιο ημίχρονο; Στο πρώτο ημίωρο έφαγε εννέα γκολ στα ματς με Βοσνία – Ερζεγοβίνη, Τουρκία, Ιταλία και Αρμενία!

Η πρόκριση στην τελική φάση του Euro2020 φαντάζει πλέον ουτοπική, αλλά δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πετάξουμε στα σκουπίδια την υπόλοιπη προκριματική φάση. Αν δεν επιτευχθεί η επιστροφή στο «κόλπο» της δυάδας, πρέπει να αποτελέσει μια ευκαιρία για να «χτίσουμε» την επόμενη μέρα.

Πως; Με έναν προπονητή που θα εμπνέει τους ποδοσφαιριστές. Με παίκτες που δεν θα κρύβονται και θα τολμούν να βγαίνουν μπροστά, όπως έκανε ο αρχηγός Σωκράτης Παπασταθόπουλος. Ένας παίκτης που σαφέστατα θέλει, μπορεί και πρέπει να βρίσκεται στην εθνική ομάδα.

Με παίκτες όπως ο Κάρλος Ζέκα, ο οποίος μέσα στο γήπεδο δείχνει πιο Έλληνας και από τους Έλληνες. Αυτή η συμπεριφορά είναι απαραίτητη για να έρθουν καλύτερες ημέρες, πάντα σε συνδυασμό με αγωνιστικό πλάνο. Ποιο είναι αυτό; Είπαμε, βάση η άμυνα και τα άλλα, αργά ή γρήγορα, θα έρθουν…

Έντεκα Σωκράτηδες και έντεκα Ζέκα
EVENTS