MENU

Αρχικά θα μιλήσω για το μπάσκετ, όπου είδα Δημήτρη Γιαννακόπουλο εξοργισμένο από την εικόνα του ΟΑΚΑ στον πρώτο τελικό. Αυτή η εικόνα βέβαια θα πρέπει να προβληματίσει όχι τόσο για το σήμερα αλλά για το αύριο. Είναι η κατάληξη όταν το επίπεδο ανταγωνισμού φεύγει από το παρκέ και πάει στην επικοινωνία και τα δικαστήρια.

Το οπαδικό εγώ είναι κακός σύμβουλος για το προϊόν. Μπορεί να ικανοποιεί ένα κομμάτι της μάζας που λειτουργεί κυρίως στις ιστοσελίδες και όχι στα γήπεδα, αλλά η πλατιά μάζα θέλει ανταγωνισμό εντός παρκέ.

Το μπάσκετ διαλύθηκε και πραγματικά απορώ με το ποιος θα ασχοληθεί σοβαρά από εδώ και στο εξής. Η ευθύνη βαραίνει τους δύο μεγάλους, οι οποίοι εγκλωβίστηκαν στα θέλω των μικρόκοσμών τους και δεν σκέφτηκαν το σύνολο.

Ο Παναθηναϊκός πίεσε, οι Αγγελόπουλοι λαϊκισαν και το αποτέλεσμα είναι οι άδειες εξέδρες σε τελικό. Ήταν οι τιμές; Τα διαρκείας που έλειπαν; Το όνομα του αντιπάλου; Λίγο από όλα; Δεν εξετάζω τόσο το χθες όσο το αύριο. Το πράγμα δεν σώζεται. Το εθνικό πρωτάθλημα διαλύθηκε.

Στα ποδοσφαιρικά, αγωνιστική δράση υπάρχει μόνο με την εθνική. Γέλασα με ένα άρθρο του νέου Contra που σύγκρινε τους παίκτες της Ιταλίας με της Ελλάδας. Μας κέρδισαν οριακά οι Ιταλοί 6-5 και εκεί μάθαμε πως ο Κούτρης είναι καλύτερος του Έμερσον και διάφορα άλλα τέτοια ωραία.

Ο Κούτρης βέβαια ούτε που ξεκίνησε, ο Έμερσον βρέθηκε δώδεκα φορές χωρίς μαρκάρισμα στο πρώτο ημίχρονο, το κοντέρ έγραψε 0-3 σε αυτό και πληγώθηκε το εθνικό μας φρόνημα.

Μετά την εποχή Ρεχάγκελ όπου το γκρουπ των διεθνών ήταν πολύ σκληρό για να γίνουν όργια, μετά την εποχή Σάντος που τα τσακάλια της τότε ΕΠΟ τον έστειλαν απευθείας Πορτογαλία με άλλη πτήση, η εθνική είναι μία ομάδα που δεν παίζει, αλλά δημιουργεί μόνο υπεραξίες.

Το τι έχει κληθεί στην εθνική από τότε είναι να γελάς. Τα μανατζεράκια κάνουν δουλίτσες και το αποτέλεσμα είναι υπό του μηδενός.

Για να υπάρχει εθνική, θα πρέπει πρώτα να αποφασίσουμε τι είμαστε ικανοί να παίξουμε, να δουλευτούν οι παίκτες από μικροί πάνω σε αυτή τη λογική και να υπάρχει μία συνέχεια στις κλήσεις, με ποιοτικές πινελιές στη διάρκεια αν προκύψει κάποια ξεκάθαρη βελτίωση ενός αθλητή.

Εδώ εμείς ούτε ξέρουμε τι παίζουμε, ούτε μας απασχολεί να μάθουμε. Και όταν απέναντί σου έχεις την Ιταλία, η γύμνια σου θα φανεί. Σήμερα με την Αρμενία μπορεί να είναι αλλιώς. Όμως στο βάθος του τούνελ, θα πάρεις αυτό που αξίζεις. Δηλαδή τίποτα.

Ο Αναστασιάδης δέχεται κριτική γιατί έκανε ό,τι κάνει σχεδόν τρεις δεκαετίες τώρα. Εμένα με έχει κάνει έξαλλο ο τρόπος που συμπεριφέρεται στον παίκτες του ΠΑΟΚ. Και τον χρεωνόμαστε και οι κλήσεις του και η λογική του είναι απέναντι σε ό,τι περιουσιακό στοιχείο έχει ο ΠΑΟΚ. Το πως διαχειρίζεται γενικά την εθνική, είναι κάτι που δεν σε κάνει να απορείς αν γνωρίζεις τη δουλειά του.

Δεν είναι άνθρωπος του ξεκάθαρου πλάνου. Σήμερα το βλέπει έτσι, αύριο αλλιώς. Όταν θα του βγει θα αποθεωθεί, όταν δεν θα του βγει θα εκτεθεί. Αυτή είναι όλη του η καριέρα σε μία εποχή που ο προπονητής το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει είναι να πείσει τους παίκτες του πως αυτό που παίζουν είναι το σωστό. Εδώ λοιπόν, δεν υπάρχει μία ξεκάθαρη στόχευση για το τι παίζουν. Άρα πως θα πεισθούν ότι αυτό που κάνουν είναι το σωστό;

Στα δικά μας τώρα, μετά τον Ροντρίγκο αναμένεται να κλείσουμε τέσσερις ακόμη μεταγραφές, συν τον Λάμπρου που τον πιστεύω πολύ έξι νέοι παίκτες. Λογικά θα ανανεώσει ο Κάνιας έτσι ώστε να υπάρχει άλλη μία σταθερά.

Η λέξη σταθερά είναι η πλέον κομβική για τον ΠΑΟΚ. Ό,τι πάρει από εδώ και στο εξής πρέπει να είναι παίκτης που ξέρεις τι θα σου δώσει. Οι θέσεις που ψάχνουμε είναι αριστερό μπακ, δύο κεντρικοί χαφ και ένας εξτρέμ.

Ο ένας κεντρικός χαφ είναι ο Ίσμαελ Σίλβα τον οποίο και περιμένουμε να απαντήσει. Δεν είναι 6-8 αλλά 8-10, κάτι που σημαίνει πως στο 4-2-3-1 μπορεί να κολλήσει μόνο με Κάνιας – Βέρνμπλουμ. Ο άλλος λοιπόν, θα πρέπει να είναι 6-8, με αθλητικά στοιχεία, ύψος και δύναμη. Ουσιαστικά μία βελτιωμένη έκδοση του Σάκχοφ ο οποίος έκανε εξαιρετικό δεύτερο γύρο από τη στιγμή που βρήκε ρυθμό.

Στον αριστερό μπακ θα πρέπει να βρούμε έναν παίκτη που έχει τα στοιχεία αυτά που χρειάζεται μία ομάδα που έχει τη μπάλα στα πόδια της. Και να δώσει στον Γιαννούλη έναν ανταγωνισμό που θα αφήσει κέρδος και στους δύο. Ο Άντρε θα επιστρέψει στο δεύτερο μισό και μέχρι τότε ο ΠΑΟΚ θα πρέπει να ζήσει χωρίς αυτόν.

Εκεί που χρειαζόμαστε σταθερά όσο καμία άλλη θέση, είναι στα εξτρέμ. Οι Λημνιός, Ζαμπά, Λάμπρου είναι πρότζεκτ, η χρονιά μας έδειξε πως οι δύο πρώτοι έχουν αστάθεια, άρα αυτός που θα έρθει θα πρέπει να έχει παραστάσεις, εμπειρία, ποιότητα. Έτσι ώστε να υπάρχει μία ισορροπία στην ομάδα.

Κυρίως ο κεντρικός χαφ και ο εξτρέμ, πρέπει να είναι σε παραγωγική ηλικία μεταξύ 26 και 30, να έχει καριέρα πίσω του και τα νούμερά του να είναι σταθερά για αρκετές σεζόν. Μόνο έτσι θα ισορροπήσουμε το κενό των Μαουρίτσιο – Άντρε μέχρι να επιστρέψουν και θα είμαστε σε θέση να τους βάλουμε σε σωστό τάιμινγκ όταν γίνουν καλά.

Η εθνική παράνοια σε μπάσκετ – ποδόσφαιρο και οι σταθερές του ΠΑΟΚ
EVENTS