MENU

Η UEFA, υπό την ασφυκτική πίεση των μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων, συζητάει όλο και πιο σοβαρά την μετατροπή του Champions League σε μια κλειστή λίγκα, όπου ναι μεν θα υπάρχουν άνοδοι και υποβιβασμοί, αλλά επί της ουσίας θα είναι ένα κλειστό κλαμπ για τους ίδιους και τους ίδιους.

Ένα κλειστό κλαμπ στο οποίο, με βάση την πρώτη… καταμέτρηση, δεν χωράει ένας Άγιαξ που παίζει φέτος την καλύτερη μπάλα στην Ευρώπη, κατατρόπωσε Ρεάλ Μαδρίτης – Γιουβέντους και φρονώ ότι μπορεί να αφήσει εκτός και την Τότεναμ στα ημιτελικά του Champions League.

Ένα κλειστό κλαμπ στο οποίο, δεδομένα, δεν θα είχε καμία τύχη να παρευρεθεί η άλλη ομάδα – φαινόμενο της φετινής ευρώ – σεζόν: Η αλύγιστη Άιντραχτ Φρανκφούρτης, η οποία στο Europa League πέταξε έξω Σαχτάρ Ντόνετσκ, Ίντερ και Μπενφίκα, ομάδες που την διπλασιάζουν – τριπλασιάζουν στο μπάτζετ.

Η μοναδική γερμανική ομάδα που συνεχίζει στα Κύπελλα Ευρώπης, η οποία επί Νίκο Κόβατς φρόντιζε κυρίως να μην δέχεται γκολ και να εκμεταλλεύεται τις λίγες ευκαιρίες που δημιουργούσε, είναι σαφώς πιο «allegra» (χαρούμενη, χαριτωμένη) επί Άντι Χίτερ και έχει κλέψει τις καρδιές των ουδέτερων, όπως και ο Άγιαξ στο Champions League.

Η Άιντραχτ, όμως, γίνεται ακόμα πιο αγαπητή για τον καταπληκτικό της κόσμο, ο οποίος πηγαίνει μαζικά στις τέσσερις γωνιές της Ευρώπης για να ακολουθήσει την ομάδα του, χωρίς διάθεση για φασαρίες, αλλά για να απολαύσει αυτή την περιπέτεια.

Σε κάθε εκτός έδρας παιχνίδι τους, οι Αετοί έχουν στάνταρ δέκα χιλιάδες φιλάθλους (!), αριθμός που δύσκολα θα επαναληφθεί στον ημιτελικό με την Τσέλσι στο Λονδίνο, όχι γιατί δεν θα πάνε, αλλά γιατί το «Στάμφορντ Μπριτζ» δεν θα έχει τόσα διαθέσιμα εισιτήρια για την φιλοξενούμενη ομάδα.

Η Τσέλσι, παρά την… υπνηλία κόντρα στην Σλάβια Πράγας (4-3 από 3-0), έχει σαφέστατα τον πρώτο λόγο κόντρα στην Άιντραχτ. Η τελευταία, όμως, δεν έχει τίποτα να χάσει, θα παίξει τα ρέστα της και εύχομαι να κάνει ένα ακόμα «μπαμ», γιατί η φετινή της παρουσία είναι ανάσα για τις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις, όπου κάθε χρόνο προχωράνε οι ίδιοι και οι ίδιοι.

Στον άλλο ημιτελικό, η Άρσεναλ προκρίθηκε δικαίως επί μιας απογοητευτικής Νάπολι και με πείθει ότι μπορεί να προχωρήσει έως και τον τελικό, με τον Ουνάι Έμερι να ξέρει καλά πώς να αντιμετωπίσει την «πρώην» Βαλένθια, έστω και αν έφυγε πριν από εφτά χρόνια από το «Μεστάγια».

Ο Βάσκος τεχνικός σήκωσε ένα βαρύτατο φορτίο, όντας ο πρώτος στην «μετά Βενγκέρ» εποχή και τα έχει πάει πολύ καλά μέχρι τώρα. Η Άρσεναλ διεκδικεί με πολλές πιθανότητες το εισιτήριο για το Champions League μέσω του πρωταθλήματος και έφτασε, για δεύτερη διαδοχική σεζόν, στα ημιτελικά του Europa.

Θα καταφέρει φέτος να κάνει το βήμα παραπάνω; Η Βαλένθια δεν είναι Ατλέτικο, η οποία την απέκλεισε πέρυσι. Αλλά διαθέτει ποιοτικούς παίκτες, έναν ικανότατο προπονητή (Μαρθελίνο Γαρθία Τοράλ) και την δίψα για μια διάκριση που της λείπει εδώ και πολλά χρόνια.

Τα ημιτελικά του Europa League δεν έχουν την λάμψη του Champions League, αλλά φρονώ πως θα είναι εξίσου συναρπαστικά. Για το καλό του ποδοσφαίρου, το καλύτερο θα ήταν, στα τέλη Μαΐου και στις αρχές Ιουνίου, να δούμε Γερμανούς και Ολλανδούς αντίστοιχα να πανηγυρίζουν τις ευρώ – κούπες. Αμήν.

Υ. Γ.: Η ολλανδική ομοσπονδία, προκειμένου ο Άγιαξ να φτάσει πιο ξεκούραστος στον πρώτο αγώνα με την Τότεναμ, ανέβαλε ΟΛΗ την προτελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, η οποία ήταν προγραμματισμένη για να διεξαχθεί την ίδια ώρα, τρεις ημέρες πριν. Υπήρξαν ομάδες που διαμαρτυρήθηκαν, αλλά η ομοσπονδία ξεκαθάρισε στην σχετική ανακοίνωσή της ότι «η πορεία του Άγιαξ κάνει καλό στο ποδόσφαιρό μας». Φαντάζεστε κάτι αντίστοιχο να γίνονταν στην Ελλάδα; Χα χα χα…

Να τα πάρουν ο Άγιαξ και η Άιντραχτ!
EVENTS