MENU

Βγάζω το καπέλο σε προπονητές που ξέρουν να κερδίζουν... χωρίς να παίζουν. Που προτάσσουν την άμυνα και εκμεταλλεύονται τις ελάχιστες αδυναμίες των ανώτερων αντιπάλων. Αυτό έκανε το 2010 ο Ζοσέ Μουρίνιο με την Ίντερ κόντρα στην Μπαρτσελόνα, αυτό έχει κάνει πολλές φορές ο Ντιέγκο Σιμεόνε με την Ατλέτικο Μαδρίτης, έστω και αν δεν ευτύχησε μέχρι τώρα (πιθανόν και ποτέ) να σηκώσει την κούπα με τα μεγάλα αυτιά.

Με την άδειά τους, όμως, προτιμώ τις ομάδες που έχουν ως πρώτο μέλημά τους το γκολ. Που παίρνουν ρίσκα για να φτάσουν στην αντίπαλη περιοχή, που πιέζουν ψηλά για να κλέψουν άμεσα την μπάλα που, όπως έλεγε ο δάσκαλος Γιόχαν Κρόιφ, προτιμούν να νικούν 5-4 αντί για 1-0.

Τέτοια ομάδα, και μάλιστα ακόμα πιο εξελιγμένη σε σχέση με προηγούμενες εκδόσεις, είναι ο Άγιαξ. Τέτοια ομάδα είναι η Λίβερπουλ, έστω και αν φέτος έχει γίνει πιο ρεαλίστρια και κυνική, χωρίς όμως να ξεχνάει την φύση της.

Τέτοια, παραδοσιακά, είναι η Μπαρτσελόνα, έστω και αν και αυτή φροντίζει να καλύπτει τα μετόπισθεν της. Όχι όμως με μαζικές άμυνες και «λεωφορεία», αλλά επιδιώκοντας να έχει την κατοχή της μπάλας, να κυριαρχεί, να βρίσκεται περισσότερα κοντά στην αντίπαλη περιοχή, απ' ότι στην δική της.

Τέτοια ομάδα είναι και η Τότεναμ, η οποία μαζί με την Μάντσεστερ Σίτι μας χάρισαν ένα από τα πιο απίθανα πρώτα εικοσάλεπτα στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ένα εικοσάλεπτο όπου οι άμυνες και η τακτική πήγαν περίπατο, η μπάλα ανεβοκατέβαινε με τρελό ρυθμό και οι δύο, εξαιρετικοί τερματοφύλακες, δεν προλάβαιναν να την μαζεύουν από το βάθος της εστίας τους.

Είναι από εκείνα τα διαστήματα που, ακόμα και ως θεατής, νιώθει εξαντλημένος σαν να έτρεχες εσύ, αλλά «γεμάτος» γιατί απόλαυσες θέαμα χωρίς περιορισμούς, χωρίς διπλές ζώνες άμυνας, χωρίς θιασώτες του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Αυτός ο φρενήρης ρυθμός, βεβαίως, δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί μέχρι τέλους. Οι δύο ομάδες πήραν μια ανάσα, συνειδητοποίησαν ότι ένα γκολ θα έκανε την καθοριστική διαφορά και η ομάδα του Μαουρίτσιο Ποτσετίνο ήταν αυτή που εντέλει πανηγύρισε, έστω και αν χρειάστηκε η (ορθή) παρέμβαση του VAR για να ακυρώσει το γκολ του Ραχίμ Στέρλινγκ, σε ένα από τα πιο χορταστικά ποδοσφαιρικά θρίλερ όλων των εποχών.

Και τώρα; Καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε, κατ' εμέ, τα πιο θεαματικά ημιτελικά στην ιστορία του Champions League και έναν τελικό ωδή στον Γιόχαν Κρόιφ, ειδικά αν φτάσουν σε αυτόν η Μπαρτσελόνα και ο Άγιαξ.

Η φετινή τετράδα των ημιτελικών, παρ' ότι όλες οι ομάδες διαθέτουν παίκτες με τρομερές φυσικές δυνάμεις και τρεξίματα, είναι η αποστομωτική απάντηση σε όσους λένε ότι οι ομάδες που αρέσκονται στην μεγάλη κατοχή της μπάλας, το περίφημο «tiki taka» που απεχθάνεται σαν όρος ο Γκουαρδιόλα, δεν έχουν πλέον καμία τύχη.

Σύμφωνοι, κατοχή από κατοχή διαφέρει, και ο Άγιαξ κατά πρώτο λόγο είναι η ζωντανή απόδειξη. Η Τότεναμ δεν θέλει τόσο πολύ την μπάλα, αλλά όταν την έχει ξέρει πολύ καλά τι να την κάνει και, σε καμία περίπτωση, δεν ψάχνει να επικρατήσει, καταστρέφοντας το παιχνίδι του αντιπάλου.

Ο Ποτσετίνο, στον οποίο φρονώ πως ο πάγκος των «Σπιρουνιών» του είναι πλέον μικρός, δεν αντικατέστησε τον τραυματία Μούσα Σισοκό με άλλον χαφ ή με έναν κεντρικό αμυντικό που να μπορέσει να παίξει στην μεσαία γραμμή. Όχι.

Έβαλε στην θέση του Γάλλου τον Φερνάντο Γιορέντε, έπαιξε με ακόμα πιο επιθετικό σχήμα και ο Ισπανός πέτυχε το γκολ που στέλνει την Τότεναμ σε ημιτελικά, για πρώτη φορά ύστερα από 57 ολόκληρα χρόνια.

Στον πρώτο ημιτελικό δεν θα έχει τον τιμωρημένο Σον και ο Χάρι Κέιν θα λείψει και από τα δύο. Ε και; Με μπαλαδόρους όπως ο Κρίστιαν Έρικσεν (πρώην Άγιαξ) και παίκτες που δεν τους «καίει» η μπάλα στα πόδια, όπως ο Ντέλε Άλι, θεωρώ δεδομένο πως θα κοντράρουν στα ίσα την ομάδα – φαινόμενο της φετινής διοργάνωσης.

Την ίδια ώρα που Άγιαξ και Τότεναμ θα τρώνε τα (ελκυστικά) μουστάκια τους, ο αφηνιασμένος Μέσι φαντάζει ως η πιο μεγάλη απειλή για μια Λίβερπουλ που αντέχει ακόμα να κρατάει τα δύο καρπούζια (Πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ), διαθέτει μια τριάδα – φωτιά στην επίθεση και υπόσχεται στην ομάδα του Ερνέστο Βαλβέρδε δύο πολύ δύσκολες βραδιές, ειδικά στο «Άνφιλντ». Πάντα, όμως, με ποδόσφαιρο, με απειλή για την αντίπαλη εστία, όχι με λεωφορεία και ποδοσφαιρική μιζέρια. Έρχεται πολλή μπαλάρα μετά το Πάσχα, ετοιμαστείτε!

Μια ωδή στην μπάλα σε πέντε παραστάσεις
EVENTS