MENU

Η Αγγλία κυριαρχεί στην οκτάδα του Champions League με τέσσερις εκπροσώπους και θεωρώ πως, την εποχή που ψήνεται το πολιτικό «Brexit» (ειρωνεία ε;), έχει πολλά (και καλά) να πει και στο Europa League.

Η κατάκτηση της δεύτερης τη τάξει ευρωπαϊκής διοργάνωσης δίνει θέση στους ομίλους του επόμενου «Μεγάλου Αδελφού» και φαίνεται πως Άρσεναλ και Τσέλσι, εκτός από την λογική φιλοδοξία διεκδίκησης ενός ευρώ – τροπαίου, βλέπουν και αυτή την δίοδο ως μια πιθανότητα για το «χρυσό» εισιτήριο, όπως είχε κάνει προ διετίας η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Μπορούν, όμως, να τα καταφέρουν όπως οι Κόκκινοι Διάβολοι του Ζοσέ Μουρίνιο; Θεωρώ πως ναι. Σύμφωνοι, η Αρσεναλ χρειάστηκε να καταφύγει σε ανατροπή για δεύτερο διαδοχικό γύρο (πρώτα η ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ και τώρα η Ρεν), αλλά στην έδρα της έχει άλλη δυναμική και δείχνει ικανή να φτάσει μέχρι τον τελικό του Μπακού, ειδικά αν σοβαρευτεί λίγο παραπάνω στην αμυντική της λειτουργία. Την συνολική, όχι την ατομική.

Η Τσέλσι, από την άλλη, πατάει πολύ πιο γερά στην Ευρώπη. Ο Μαουρίτσιο Σάρι πέρασε από… χίλια κύματα και φλέρταρε έντονα με την απόλυση, αλλά δείχνει να έχει βρει το «κουμπί» της ομάδας του, έχει τον Ολιβιέ Ζιρού σε δαιμονιώδη φόρμα και, τώρα που αρχίζουν τα (πολύ) σοβαρά στην διοργάνωση, θα ρίξει πιο δυνατά στην μάχη και το «υπέρ όπλο» που ακούει στο όνομα Εντέν Αζάρ.

Στο ίδιο ύψος με τις Λονδρέζες στην κούρσα της κούπας βάζω τη Νάπολι. Όχι γιατί μου έχει βγάλει τα μάτια με την απόδοσή της (κόντρα στην Ζάλτσμπουργκ λίγο έλειψε να πάθει ένα επικό κάζο), αλλά επειδή έχει ποιότητα στην επίθεση, αυτοματισμούς, τον Κάρλο Αντσελότι, «μανούλα» στις νοκ άουτ διοργανώσεις και, κυρίως, μπορεί να ρίξει όλο το βάρος στην Ευρώπη, γιατί στο ιταλικό πρωτάθλημα έχει ουσιαστικά εξασφαλίσει την θέση στην πρώτη τετράδα, ούσα στο +10 από την πέμπτη Ρόμα.

Ένα κλικ πιο κάτω από Κανονιέρηδες, Μπλε και Παρτενοπέι, θα βάλω τις υπόλοιπες ομάδες, ξεχωρίζοντας μεταξύ αυτών την ποιοτική Μπενφίκα, η οποία έχει πάντως ως μεγάλο μείον την δεδομένη κόπωση από την κούρσα τίτλου με την Πόρτο στην Πορτογαλία.

Η Βιγιαρεάλ, η οποία έκανε πλάκα με την (ασόβαρη) Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, έχει να σκεφτεί πως θα γλιτώσει τον υποβιβασμό (!) στην La Liga (και όμως…), ενώ η Βαλένθια μου επιβεβαίωσε, με την δραματική πρόκριση κόντρα στην σκληροτράχηλη Κράσνονταρ (γκολ στο τελευταίο λεπτό), τις αμφιβολίες που έχω για την αποτελεσματικότητά της, ειδικά τώρα που η μπάλα «καίει» περισσότερο, παρ’ ότι έχει καλό ρόστερ και έναν πολύ ικανό προπονητή (Μαρθελίνο Γαρθία Τοράλ).

Μια κατηγορία μόνες τους, γιατί το αξίζουν και το κέρδισαν με το σπαθί τους, η Άιντραχτ Φρανκφούρτης και η Σλάβια Πράγας. Σε μια σεζόν – καρμανιόλα για τις γερμανικές ομάδες στα Κύπελλα Ευρώπης, η Κυπελλούχος κερδίζει τις εντυπώσεις, όχι μόνο με την στιβαρή άμυνα και τα σέρβικα «αρπακτικά» (Κόστιτς – Γιόβιτς) μπροστά, αλλά και με τους απίθανους φιλάθλους της, οι οποίοι πάνε (κυριολεκτικά) παντού.

Στο Μιλάνο, όπου η ομάδα του Άντι Χίτερ δικαίως πέταξε έξω μια απογοητευτική Ίντερ (Ζοσέ, μήπως να ετοιμάζεσαι σιγά σιγά για επιστροφή;), 15 χιλιάδες αθεόφοβοι (!) μετέτρεψαν την πρωτεύουσα της Λομβαρδίας σε μια μικρή Φρανκφούρτη. Φανταστείτε πόσοι θα πάνε στο Μπακού, αν οι Αετοί φτάσουν μέχρι το τέλος.

Όσο για την Σλάβια; Κόντρα στην Γκενκ ανέτρεψε το προγνωστικά και της έβαλε τέσσερα γκολ στο Βέλγιο και, απέναντι στην Σεβίλλη, βρέθηκε μια ανάσα από τον αποκλεισμό στην παράταση, αλλά βρήκε το σθένος να πετύχει δύο γκολ και να στείλει σπίτι της (κυριολεκτικά και μεταφορικά) την πεντάκις νικήτρια του θεσμού. Αν υπάρξει κάποιος που θα τολμήσει να υποτιμήσει τους… τρελούς Τσέχους, θα το μετανιώσει πικρά.

Λονδρέζες και Νάπολι έχουν το πάνω χέρι
EVENTS