MENU

Είναι αλήθεια πως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της UEFA, πρώτα με τον Μισέλ Πλατινί στην προεδρία και πλέον με τον Αλεκσάντερ Τσεφερίν, το Europa League δεν απέκτησε (ούτε πρόκειται) την προβολή, την αίγλη και το ενδιαφέρον του «μεγάλου αδελφού» που ακούει στο όνομα Champions League.

Όταν, όμως, γίνονται παιχνίδια όπως τα περισσότερα απο τα πρώτα για την φάση των «16», τότε αξίζει μεγαλύτερης προσοχής από τον κόσμο που διψάει για ωραίο ποδόσφαιρο, απρόσμενα αποτελέσματα και υπερβάσεις από τους «μικρούς».

Γιατί, μην γελιόμαστε, μικροί είναι στην Ευρώπη η Ρεν, η Ντινάμο Ζάγκρεμπ, η Σλάβια Πράγας, η Άιντραχτ Φρανκφούρτης (συγνώμη Άλκη...), οι οποίες απειλούν με αποκλεισμό , άλλοι με περισσότερες και άλλοι με λιγότερες πιθανότητες, τις Άρσεναλ, Μπενφίκα, Σεβίλλη και Ίντερ αντίστοιχα.

Η αποβολή του Σωκράτη Παπασταθόπουλου, 2.418 χρόνια (και δύο ημέρες) μετά τον θάνατο του Σωκράτη (που πάω και τα βρίσκω...), αποτέλεσε το... κώνειο που έφερε την Άρσεναλ στο χείλος του γκρεμού.

Και αν στον προηγούμενο γύρο ανέτρεψε με άνεση την ήττα με 1-0 από την ΜΠΑΤΕ στο Μπορίσοφ (3-0 στο «Emirates»), η εξαιρετική στην επίθεση ομάδα του 38χρονου Ζιλιέν Στεφάν (συγκρατήστε αυτό το όνομα) δεν πρόκειται να είναι καθόλου εύκολος αντίπαλος, ούτε στην ρεβάνς του Λονδίνου.

Κάτι ανάλογο ισχύει και για μια Ντινάμο που πέτυχε την καλύτερη δυνατή «μικρή» νίκη κόντρα στην Μπενφίκα (1-0), η οποία γνωρίζει ότι ο κίνδυνος αποκλεισμού είναι μεγάλος, αν δεχθεί γκολ στην ρεβάνς του «Ντα Λουζ» από τους σκληροτράχηλους και ποιοτικούς Κροάτες. Ο 20χρονος Ισπανός ακραίος Ντάνι Όλμο, ο οποίος δεν έπεισε την Μπαρτσελόνα για να τον κρατήσει στο φυτώριό της όταν τον είχε, θα μας/σας απασχολήσει πολύ θετικά τα επόμενα χρόνια, στάνταρ.

Η Σλάβια Πράγας, η οποία είχε αφήσει καλές εντυπώσεις στην φάση ομίλων, αλλά και με το εμφατικό 4-1 στο Βέλγιο επί της Γκενκ στον προηγούμενο γύρο, έβαλε (απρόσμενο;) πονοκέφαλο στην ασταθή (και εσχάτως ντεφορμέ) Σεβίλλη, η οποία ξέρει πως θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στην Τσεχία, μετά το 2-2 στο «Σάντσεθ Πιθχουάν».

Όσο για την Ίντερ; Το 0-0 στην Φρανκφούρτη φαντάζει ως ένα θετικό εκτός έδρας αποτέλεσμα, αλλά αυτή η απίθανη Άιντραχτ, η οποία στο Μιλάνο θα έχει την συμπαράσταση 13.500 (!) φιλάθλων της, έχει ξεκάθαρα άγνοια κινδύνου και δείχνει ικανή να αιφνιδιάσει την αναξιόπιστη ομάδα του Λουτσιάνο Σπαλέτι, η οποία πάντως πατάει αρκετά καλύτερα χωρίς τον Μάουρο Ικάρντι στην σύνθεσή της.

Αυτά τα τέσσερα ζευγάρια με έντονο... άρωμα έκπληξης, αλλά και το πολύ ύπουλο 2-1 με το οποίο η Βαλένθια νίκησε την ποιοτική Κράσνονταρ, με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, στο φετινό Europa League, ΔΕΝ υπάρχει ξεκάθαρο φαβορί, όπως ίσως συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν με την Ατλέτικο Μαδρίτης, την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ή την «παρταόλα» Σεβίλλη.

Σύμφωνοι, Τσέλσι και Νάπολι θα ξεπεράσουν τα εμπόδια των Ντινάμο Κιέβου και Ζάλτσμπουργκ αντίστοιχα, αλλά στη συνέχεια θα υπάρξουν και κόντρες μεταξύ των «μεγάλων», όπου τα πάντα μπορεί να συμβούν, αφού καμία ομάδα δεν ξεχωρίζει εμφανώς από τις άλλες, ούτε καν (δική μου άποψη τουλάχιστον) η Τσέλσι του Εντέν Αζάρ, η οποία άλλωστε δεν έβγαλε και μάτια κόντρα στη Ντινάμο, παρά το τελικό 3-0.

Όσο για τη Νάπολι της ωραίας μπάλας και του (εξαιρετικού διαχειριστή) Κάρλο Αντσελότι; Θέλω να την δω στα (πραγματικά) δύσκολα που θα ακολουθήσουν, αν και είναι αλήθεια ότι περίμενα πολλά περισσότερα από μια Ζάλτσμπουργκ που είναι σταθερά καλή στο Europa, όπου τα τελευταία χρόνια βγάζει το... άχτι της για την διαχρονική αποτυχία της να μπει στους άλλους, τους πραγματικά «χρυσούς» ευρώ – ομίλους.

Το Europa League δεν έχει την αίγλη του Champions League και φαντάζει μάταιο να την αναζητά. Ενόψει, όμως, της γέννησης της τρίτης ευρωπαϊκής διοργάνωσης, φρονώ ότι αξίζει λίγης μεγαλύτερης προσοχής και σεβασμού. Όχι, δεν εννοώ από τις δικές μας ομάδες. Αυτές, ακόμα και αν επιδιώξουν να το πάρουν στα σοβαρά, δεν με πείθουν ότι μπορούν να φτάσουν πολύ πιο μακριά απ' ότι (δεν) έχουν καταφέρει μέχρι τώρα...

Έτσι μάλιστα, αξίζει (πολύ) το Europa League!
EVENTS