MENU

True story. Το πρωί της Τετάρτης (27/02), πήγα για ψώνια στο εξαιρετικό «Μπαχάρ» στην Ευριπίδου (γκρίζα διαφήμιση, δεν βρίζω, να περάσει). Μπροστά μου, δύο Αργεντινοί μεσήλικοι άνδρες που προφανώς έψαχναν μπαχαρικά για τα γευστικότατα κρέατα που φέρνουν από την χώρα τους.

Ο ένας εκ των δύο, ο οποίος μιλούσε ελληνικά, ανέλαβε να κάνει την αγορά. Τι πήρε; Γλυκιά καπνιστή πάπρικα, η οποία δίνει ιδιαίτερη γεύση στο φαγητό, χωρίς όμως να είναι τόσο καυτερή όσο η απλή.

Επειδή οι δύο κύριοι ήταν Αργεντινοί, συμπατριώτες δηλαδή του Λιονέλ Μέσι, το θεώρησα ως έναν (άτυπο) οιωνό ενόψει του βραδινού Clasico. Έπεσα… μερικά χιλιόμετρα έξω, αφού ο Λέο ήταν άφαντος (δεν τον θυμάμαι ποτέ τόσο άφαντο σε Clasico), αλλά την διαφορά την έκανε ο… γείτονάς του (από κάθε άποψη) Λουίς Σουάρες.

Ο Ουρουγουανός φώναξε παρών στον πρώτο «τελικό» της σεζόν για μια κυνική, αλλά αποτελεσματική Μπαρτσελόνα, η οποία παραμένει «ζωντανή» σε όλα τα μέτωπα και δίνει ένα ηχηρό χαστούκι σε μια Ρεάλ που προσπαθεί ακόμα να συνέλθει από την «λαίλαπα Λοπετέγι».

Στο πρώτο ημίχρονο, η Ρεάλ έδειξε να το θέλει περισσότερο. Και το κυνήγησε, παρ’ ότι την βόλευε το 0-0, χάρη στην καλή ανασταλτική δουλειά στα αριστερά του Ρεγιλόν που δεν είναι ο (τωρινός) Μαρσέλο και, κυρίως, την κινητικότητα και την διάθεση του Βινίσιους Ζούνιορ.

Ο Βραζιλιάνος, παρ’ ότι ο Ερνέστο Βαλβέρδε έβαλε στα χαφ και τον Σέρτζι Ρομπέρτο για να βοηθάει τον Νέλσον Σεμέδο, ήταν ο παίκτης που περισσότερο αναστάτωσε την άμυνα της Μπάρτσα, πληρώνοντας όμως την (ανησυχητική πλέον;) αναποτελεσματικότητα στην τελική προσπάθεια και την φόρμα του Μαρκ – Αντρέ Τερ Στέγκεν, ο οποίος αποσόβησε «σίγουρο» γκολ σε τετ – α – τετ του νεαρού, αλλά και του Καρίμ Μπενζεμά.

Όσο για τους Καταλανούς; Ο Βαλβέρδε θορυβήθηκε προφανώς από το πρώτο ημίωρο της Ρεάλ στον πρώτο ημιτελικό του «Καμπ Νόου» και επέλεξε η ομάδα του να έχει πιο κοντά τις γραμμές και να μην ανοίξει τον ρυθμό, έστω και αν αυτό το κατάφερε εν μέρει, αφού κενά υπήρχαν στα Μπλαουγκράνα μετόπισθεν.

Επιθετικά; Το απόλυτο μηδέν. Κάποιες ημιτελείς προσπάθειες του Ουσμάν Ντεμπελέ, «μοναξιά μου όλα» του Λουίς Σουάρες στην κορυφή και ο Μέσι να γυρνάει μέχρι το κέντρο για να πάρει την μπάλα, αλλά να επιτηρείται αποτελεσματικά από Μόντριτς, Κρόοζ και Σία.

Και, ξαφνικά, στην πρώτη σοβαρή επίθεση των Καταλανών, ο Ντεμπελέ βρήκε χώρο και γύρισε στον Σουάρες, ώστε αυτός να εκμεταλλευτεί το κενό που χρειάζονταν για να νικήσει τον Κέιλορ Νάβας και να βάλει σε θέση οδηγού την άοσμη, άγευστη και άνοστη μέχρι εκείνη την στιγμή Μπάρτσα.

Ο Γάλλος, στο πρώτο του Clasico ως βασικός, ήταν η δεύτερη (από τις τρεις, μαζί με τον Τερ Στέγκεν) γλυκιά πάπρικα για την ομάδα του, ειδικά εν τη «απουσία» του Μέσι από το συγκεκριμένο ματς. Το «κουνούπι» είναι πολύ επικίνδυνο σε κενούς χώρους και, σε αντίθεση με τον Βινίσιους, έχει προσαρμοστεί στις υψηλότατες απαιτήσεις της ομάδας στην οποία βρίσκεται.

Από δική του προσπάθεια ήρθε το καθοριστικό αυτογκόλ του Ραφαέλ Βαράν και, κάπου εκεί, τα πάντα είχαν τελειώσει. Η Ρεάλ προσπαθούσε ανεπιτυχώς ξανά και ξανά να γκρεμίζει το γερμανικό «τείχος» (σε δαιμονιώδη φόρμα ο τύπος…) και η Μπάρτσα έδωσε διαστάσεις θριάμβου σε μια νίκη που δεν πρέπει, σε καμία περίπτωση, να την κάνει να χάσει το δάσος και να μείνει στο δέντρο.

Για ακόμα ένα μεγάλο παιχνίδι, προβλημάτισε με την απόδοσή της, είχε αρκετά κενά στα μετόπισθεν και έδειχνε ευάλωτη, αν και δεν το πλήρωσε, ελέω Τερ Στέγκεν και… Βινίσιους.

Είναι πρώτη με άνεση στο πρωτάθλημα, βρίσκεται στον τελικό του Κυπέλλου, αλλά το μεγάλο της απωθημένο είναι το Champions League. Και εκεί, ακόμα και αν αποκλείσει την Λιόν, όπως αναμένεται, θα βρει απέναντί της ομάδες που δεν θα συγχωρούν τόσο πολύ.

Η Ρεάλ, από την άλλη, ρίχνει το βάρος στο Champions League, ότι και να γίνει στο σαββατιάτικο Clasico του πρωταθλήματος (02/03). Και, όπως έδειξε και με την (επίσης παραπλανητική) νίκη της στο Άμστερνταμ επί του πολύ ανώτερου Άγιαξ, ξέρει πολύ καλά πώς να πετυχαίνει σε αυτή την διοργάνωση. Γι’ αυτό, να την έχετε υπόψη σας...

Η γλυκιά πάπρικα των τριών καμπαλέρος
EVENTS