MENU

Από αυτό εδώ το βήμα, πριν από λίγες εβδομάδες, «καλούσα» την Λίβερπουλ να αποκλειστεί από το Champions League και να σνομπάρει τις φετινές ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις, προκειμένου να ρίξει όλο το βάρος στην προσπάθεια κατάκτησης ενός πρωταθλήματος που της αντιστέκεται εδώ και 28 χρόνια.

Η ομάδα του Γιούργκεν Κλοπ, μπολιασμένη (ιστορικά) με winning νοοτροπία, δεν με «άκουσε», προκρίθηκε στην φάση των «16» (όπου θα αντιμετωπίσει την Μπάγερν Μονάχου), αλλά έκτοτε αποκλείστηκε στο Κύπελλο, ενώ είχε αποκλειστεί ήδη και από το Λιγκ Καπ.

Λιγότερες διοργανώσεις, λιγότερες υποχρεώσεις και μεγαλύτερη ευχέρεια για ξεκούραση των βασικών παικτών ενός ποιοτικού, αλλά πιο περιορισμένου ρόστερ, το οποίο πρέπει να φτάσει με γεμάτες μπαταρίες στην τελική, καθοριστική ευθεία της σεζόν, αν θέλει να κάνει πραγματικότητα το όνειρο του τίτλου.

Ότι δεν συνέβη, δηλαδή, με την Μπαρτσελόνα πέρυσι. Ο Ερνέστο Βαλβέρδε είναι ένας εξαιρετικός προπονητής και ένας συμπαθέστατος άνθρωπος, αλλά δεν αρέσκεται να ρισκάρει, κοιτάζει να διασφαλίζει τα νώτα του και πέρυσι, στην πορεία προς την κατάκτηση του νταμπλ στην Ισπανία, «κλάταρε» τους βασικούς του ποδοσφαιριστές, οι οποίοι το πλήρωσαν στο Champions League.

Γιατί, μπορεί η Ρόμα να χρειάστηκε ένα γκολ του Κώστα Μανωλά στο τελευταίο δεκάλεπτο της ρεβάνς των προημιτελικών για να πάρει την πρόκριση στο νήμα (3-0), αλλά σε όλο το 90λεπτο «κατάπιε» την Μπάρτσα και την υποχρέωσε σε έναν από τους πιο ταπεινωτικούς αποκλεισμούς στην ιστορία της, με δεδομένο ότι στο πρώτο παιχνίδι, έστω και κατά λάθος και με δύο αυτογκόλ, είχε επικρατήσει με 4-1.

Η σφαλιάρα στο «Ολίμπικο» της Ρώμης ήταν τόσο ηχηρή που, παρ’ ότι η Μπάρτσα κατέκτησε σχεδόν δια περιπάτου το νταμπλ, η πρώτη σεζόν του Βαλβέρδε φάνηκε σχεδόν σαν αποτυχημένη.

Σε αυτό, βεβαίως, συνέβαλε και η κατάκτηση του Champions League, για τρίτη διαδοχική σεζόν και τέταρτη την τελευταία πενταετία της Ρεάλ Μαδρίτης. Γιατί αυτές οι δύο ομάδες, όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες κόντρες ανά τον κόσμο, είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η ευτυχία της μιας είναι η δυστυχία της άλλης και το αντίστροφο…

Πριν από λίγες ημέρες, ο Βαλβέρδε άφησε ανοιχτό το αν θα συνεχίσει και την επόμενη

σεζόν στον πάγκο των Μπλαουγκράνα, παρ’ ότι επί της ουσίας έχει τριετές συμβόλαιο, το οποίο όμως σπάει μονομερώς από οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές, με την καταβολή μιας συμφωνημένης αποζημίωσης.

Ακόμα, όμως, και αν ο Τσινγκούρι αποφασίσει να αποχωρήσει από το «Καμπ Νόου», είναι δεδομένο ότι θα το κάνει, έχοντας δώσει τα πάντα για να οδηγήσει τους Καταλανούς στο έκτο Champions League/Κύπελλο Πρωταθλητριών της ιστορίας τους.

Για να αυξήσει τις ελπίδες τους, όμως, οφείλει να κρατήσει όσο πιο φρέσκους μπορεί τον Λιονέλ Μέσι, τον Λουίς Σουάρες, τον Ζεράρ Πικέ, τον Ιβάν Ράκιτιτς, τον Σέρχιο Μπουσκέτς και τον Τζόρντι Άλμπα. Έξι παίκτες – κλειδιά γι’ αυτή την ομάδα, τα σημεία αναφοράς, έστω και αν όλοι (πλην του 29άρη Άλμπα) είναι πλέον 30+.

Από τους προαναφερθέντες, οι πέντε έμειναν σπίτια τους και μόνο ο Μπουσκέτς ήταν

βασικός στην ήττα με 2-1 από την εξαιρετική Λεβάντε στο «Θιουδάδ ντε Βαλένθια», στον πρώτο αγώνα των δύο ομάδων για τους «32» του Κυπέλλου.

Μια ήττα που σαφώς και μπορεί να ανατραπεί στην ρεβάνς του «Καμπ Νόου», αλλά για την οποία ήδη κυκλοφορεί ένα ντιμπέιτ στην Βαρκελώνη: «Πρέπει ή όχι να παίξει ο Λιονέλ Μέσι στο δεύτερο παιχνίδι;». Η άποψή μου είναι πως όχι, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι η Μπαρτσελόνα δεν μπορεί να αποκλείσει την Λεβάντε χωρίς τον Μέσι. Μπορεί όμως;

Το Κύπελλο έχει την δική του σημασία, το νταμπλ δίνει άλλη αίγλη και κανένας προπονητής δεν θέλει να χάνει στόχους. Αλλά μπροστά στο Champions League, είναι μια διοργάνωση ήσσονος σημασίας και κανείς τον Ιούνιο δεν θα θυμάται ότι η Μπάρτσα αποκλείστηκε, αν στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης και, μάλιστα, μέσα στην Μαδρίτη.

Ο αποκλεισμός στο Κύπελλο, βεβαίως, δεν εξασφαλίζει ότι οι Καταλανοί θα προχωρήσουν all the way στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Αλλά το ροτέισον και η καλή συντήρηση του Αργεντινού «κτήνους» ή ενός Σουάρες που ταλαιπωρείται μόνιμα από ενοχλήσεις στο γόνατο, σαφώς και αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας.

Η Ρεάλ, στην πορεία προς τα τέσσερα Champions League, «πέταξε» επί της ουσίας τα τρία πρωταθλήματα και για τα Κύπελλα ούτε λόγος. Σε αυτή την θριαμβευτική πενταετία των Μαδριλένων, μόνο σε μια σεζόν συνδύασε πρωτάθλημα και Champions League, αφού φρόντιζε να ρίχνει το βάρος στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, έστω και αν έφτασε να αποκλειστεί ακόμα και από την Λεγανές στο Κύπελλο (με κάθε σεβασμό στην ομάδα του Δημήτρη Σιόβα).

Το πάντα σημαντικό «περιβάλλον» της Μπαρτσελόνα έχει ως απόλυτη προτεραιότητα, ακόμα και πάνω από το πρωτάθλημα, το ευρωπαϊκό στέμμα. Ο Ερνέστο Βαλβέρδε, βεβαίως, δεν πρόκειται να θυσιάσει Πρωτάθλημα και Κύπελλο στον βωμό του, αλλά ξέρει ότι οφείλει, τους επόμενους μήνες, να παρουσιάσει μια πολύ πιο φρέσκια ομάδα, σε σχέση με πέρυσι.

Ως επιπλέον όπλα γι’ αυτή την προσπάθεια έχει τον Ουσμάν Ντεμπελέ που πλέον πατά πιο γερά στα πόδια του σε σχέση με την πρώτη του σεζόν, τον Φιλίπε Κοουτίνιο που πέρυσι δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στα ευρωπαϊκά παιχνίδια (αν και ο Βραζιλιάνος είναι παρατεταμένα ντεφορμέ…), τον Αρτούρο Βιδάλ και τον Αρτούρ που δίνουν εναλλακτικές στην μεσαία γραμμή.

Αρκούν αυτοί; Όχι, αν ο Μέσι, ο Σουάρες και οι υπόλοιποι παίκτες – κλειδιά δεν είναι στην καλύτερή τους κατάσταση την στιγμή που απαιτείται. Ο Βαλβέρδε το έμαθε από την… ανάποδη στην Ρώμη και δεν θέλει να πατήσει την ίδια μπανανόφλουδα. Γιατί, δεδομένα, δεν του ταιριάζει το αρχαίο ρητό που λέει ότι «το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού»…

Ερνέστο, μάλλον μπαίνεις στο νόημα
EVENTS