MENU

Τα πρώτα κρούσματα της φάσης των ομίλων εντόπισαν το κυρίαρχο ζήτημα: Ο βιντεοδιαιτητής χρειάζεται χρόνο για να λειτουργήσει. Από τη στιγμή που γίνεται η επίμαχη φάση μέχρι να αποφανθούν αυτοί που χειρίζονται το VAR και να ενημερωθεί ο ρέφερι του αγώνα, απαιτούνται από 20 έως 60 δευτερόλεπτα. Αν σ’ αυτό το διάστημα συμβεί οτιδήποτε , από γκολ έως πέναλτι και αποβολή, η φάση θεωρείται ως μη γενόμενη!

Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι αξία έχει να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δηλαδή να συμβουλευτεί ο διαιτητής το βίντεο, να γυρίσει τη φάση πίσω και να πάρει τη σωστή απόφαση. Όμως προκύπτει σοβαρότατο ζήτημα με τον λεγόμενο «νεκρό χρόνο». Αν κατά τη διάρκειά του, προκύψει γκολ, πέναλτι ή αποβολή, καταλαβαίνετε τις αντιδράσεις του κόσμου, με τη (σχετικά ακατανόητη) διαδικασία της παραγραφής των σφυριγμάτων.

Παράλληλα υπάρχουν πολλές ενστάσεις για την αλλοίωση της φύσης του παιχνιδιού, το οποίο λειτουργεί με αμεσότητα και ουδέποτε στο παρελθόν υποχρεώθηκε ένας ποδοσφαιριστής αρχικά να πανηγυρίσει και μετά να καταπιεί τη γλώσσα του.

Όμως ο ημιτελικός Κροατίας – Αγγλίας αποκάλυψε άλλη μία αδυναμία του συστήματος. Στο κροατικό γκολ της ισοφάρισης υπάρχει σοβαρή υπόνοια για φάουλ. Κι όμως: Δεν έγινε χρήση του VAR! Ξέρετε γιατί; Η οδηγία της FIFA προβλέπει ότι το βίντεο χρησιμοποιείται μόνον αν υπάρχει α) πέναλτι, β) οφσάιντ, γ) αποβολή και δ) ταυτοποίηση αποβληθέντα.

Οπότε σωστά έπραξαν οι 4 διαιτητές που βρίσκονται στο δωμάτιο του VAR και δεν ειδοποίησαν τον διαιτητή. Δεν τους το επιτρέπει ο κανονισμός. Κι ας είχαν την άποψη ότι το γκολ της Κροατίας ήταν άκυρο. Ένα γκολ που ενδεχομένως να στέρησε τη συμμετοχή της Αγγλίας σ’ έναν τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για τα προβληματικά όρια της τεχνολογίας; Η FIFA οφείλει να επανεξετάσει την εισδοχή ενός συστήματος στο ποδόσφαιρο που μπορεί όχι μόνο να αλλοιώσει τη φυσιογνωμία του, αλλά να δημιουργήσει και συνθήκες βίας μέσα και έξω από το γήπεδο. Και τελικά να καταντήσει VARίδιο!

VARίδιο!