Οι ΕΠΣ κρίνουν πάντα το μέλλον της ΕΠΟ. Σε μία από τις βαθύτερες κρίσεις του αθλήματος, το 2015, ο τότε υφυπουργός Αθλητισμού Σταύρος Κοντονής ρωτήθηκε αν θα ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, με το οποίο απέφευγαν να αναμειχθούν οι εκάστοτε πολιτικοί για να μην έρθουν σε σύγκρουση με τους μεγαλοσχήμονες παράγοντες. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Το πρώτο πράγμα που θα κάνω είναι να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο»!
Συνάντησε πρωτοφανείς αντιστάσεις που εδράζονταν σε μια γενικευμένη αναξιοπιστία. «Ορισμένοι πρόεδροι ΕΠΣ δεν άξιζαν ούτε ποδήλατο για να σου φέρουν καφέ ή τυρόπιτα», λέει τώρα ο κ. Κοντονής. Το ερώτημα είναι αν η πρακτική των μαζώξεων σε ταβέρνες επιστρέφει το ποδόσφαιρο σ’ εκείνη την εποχή.
Ο ορατός κίνδυνος μιας εξελισσόμενης διαφθοράς δημιουργεί ισχυρά αντανακλαστικά σ’ ένα υγιές κομμάτι που αναπτύχθηκε την τελευταία δεκαετία μέσα από την ανταγωνιστικότητα των πρωταθλημάτων και την άνοδο της διαιτησίας λόγω τεχνολογίας. Όμως το πεπόνι και το μαχαίρι εξακολουθούν να το έχουν οι πρόεδροι των ποδοσφαιρικών ενώσεων.
Μοιραία η συζήτηση καταλήγει στην αναγκαιότητα διεύρυνσης του εκλεκτορικού σώματος της ΕΠΟ, κάτι για το οποίο συζητάμε τα τελευταία 35 χρόνια. Αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν να ψηφίζουν μόνον 75 πρόσωπα για τις εκλογές της Ομοσπονδίας και να μιλάμε για εκδημοκρατισμό στο χώρο του ποδοσφαίρου. Σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, σε όλα τα επαγγέλματα, ψηφίζουν όλοι για όλους.
Η ΕΠΟ αντιτάχθηκε το νόμο Ορφανού το 2004, πίστεψε ότι το συμφέρον της είναι να γίνει ένα κλειστό κλαμπ και στην ουσία έσκαψε το λάκκο της. Λειτούργησε ως προωθητικός μοχλός εξωθεσμικών κέντρων κι έχει κυρίαρχη ευθύνη για το γεγονός ότι βιώσαμε αδιανόητες καταστάσεις με τη διαιτησία και την κορύφωση της αναξιοπιστίας πριν από 15 χρόνια.
Η εποχή άλλαξε και είμαστε μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία: Να αλλάξει το εκλογικό σύστημα στην Ομοσπονδία, να ψηφίζουν όλα τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων των Ενώσεων και να υπάρχει ευρύτατη και αναλογική εκπροσώπηση για το επαγγελματικό και το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Οι εστίες διαφθοράς σβήνουν μόνον όταν έρχονται οι πολλοί. Συνήθως οι λίγοι συνωμοτούν μεταξύ τους.
