MENU

Στην υπόθεση του προπονητή, ο Παναθηναϊκός έκανε υπομονή. Καλά έκανε. Στην υπόθεση των μεταγραφών, για κάποιες περιπτώσεις χρειάζεται υπομονή. Αναφερόμαστε προφανώς στις ξεχωριστές υποθέσεις που συνήθως «κλείνουν» τον Αύγουστο. Σαφώς και δεν θα είναι όλες οι κινήσεις τέτοιες, όμως αν πρόκειται για πραγματικά ξεχωριστούς παίκτες που θα κάνουν τη διαφορά, ας γίνει υπομονή χρονική.

Το θέμα αυτή τη στιγμή είναι να μη γίνει… συνήθεια η υπομονή και η χρονική ηρεμία. Γιατί δεν ισχύει τίποτα απ’ τα δύο. Απλά πιέζεται η κατάσταση για κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις. Κατά τα άλλα, ο Παναθηναϊκός έχει εκ των πραγμάτων μειονέκτημα συγκριτικά με κάθε του εντός συνόρων αντίπαλο: Είναι η ομάδα με νέο προπονητή, με νέα αγωνιστική φιλοσοφία, με αλλαγές στο ρόστερ του που ναι μεν δε θα είναι πάρα πολλές, αλλά θα είναι – ή τουλάχιστον πρέπει να είναι – κομβικές για την ποιότητα του Τριφυλλιού.

Ήδη οι Πράσινοι είναι σε διαδικασία βασικού σταδίου προετοιμασίας. Έχοντας μπροστά τους ένα μήνα δουλειάς. Μη σας φανεί περίεργο που λέμε ένα μήνα ενώ είναι τέλη Ιουνίου. Σε ένα μήνα από τώρα ο Παναθηναϊκός αρχίζει τα επίσημα παιχνίδια του. Και μπροστά του θα έχει προκριματικά κάθε εβδομάδα μέχρι τέλη Αυγούστου, όταν και θα αρχίσει το πρωτάθλημα. Άρα, μπαίνοντας σε διαδικασία αγωνιστικού ρυθμού, η δουλειά στις προπονήσεις δε θα είναι επιπέδου προετοιμασίας αφού θα υπάρχουν αναμετρήσεις και μάλιστα κρίσιμες.

Αν ο προπονητής ήταν χρόνια στην ομάδα, αν το ρόστερ θα περίμενε λίγες αλλαγές κι αυτές όχι κομβικές, τότε ναι θα υπήρχε και ηρεμία και υπομονή για τα πάντα. Εδώ όμως ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Ο ΝτιέγκοΑλόνσο πρέπει να περάσει τη φιλοσοφία του και να δώσει αγωνιστική ταυτότητα σε ικανοποιητικό βαθμό, το συντομότερο δυνατό. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ακόμη δεν έχουν ενσωματωθεί οι Έλληνες διεθνείς, συν τους διεθνείς που είναι στο Euro και θα αργήσουν ακόμη περισσότερο.

Αυτόματα το μειονέκτημα των Πράσινων ολοένα και μεγαλώνει. Για να… μαζευτεί, πρέπει να «τρέξουν» κάποιες διαδικασίες. Χρονική πίεση υπάρχει και με το παραπάνω. Γιατί ακόμη κι ένας παίκτης να αποκτηθεί μία μέρα νωρίτερα που λέει ο λόγος, κέρδος θα είναι σύμφωνα με τα δεδομένα του Παναθηναϊκού. Αν οι Πράσινοι το πάνε… χαλαρά και περιμένουν αφήνοντας τις εβδομάδες να περνούν, θα πρέπει μετά να μπουν σε διαδικασία ενσωμάτωσης σημαντικών παικτών, προσαρμογής αυτών και φυσικά αφομοίωσης όσων απαιτεί ο προπονητής, μέσα στους αγώνες. Αυτόματα μεγαλύτερος ο βαθμός δυσκολίας.

Κι η ενσωμάτωση αυτή δεν αφορά μόνο τις μεταγραφές. Ξαναλέμε, είναι οι Έλληνες διεθνείς που θα μπουν τις επόμενες μέρες, είναι οι διεθνείς του Euro, σημαντικές μονάδες που θα γνωρίσουν πρώτη φορά τον προπονητή, τις μεθόδους του, τα θέλω του.

Έχοντας νέο τεχνικό και περιμένοντας να κάνεις τις καθοριστικές σου μεταγραφές τις επόμενες εβδομάδες, το διάστημα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού δεν αρκεί. Είναι αδύνατο τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτέμβρη, να έχει την ομάδα στο επίπεδο που τη θέλει ο Αλόνσο. Ζητούμενο είναι το καλύτερο δυνατό ποσοστό. Γιατί συνολικά ο οργανισμός όσο καλή διάθεση αν υπάρχει για τον Ουρουγουανό, εκ των πραγμάτων δε διαθέτει υπομονή.

Όχι απλά στο επόμενο διάστημα, αλλά μέσα στις επόμενες λίγες μέρες, πρέπει να αρχίσουν να έρχονται παίκτες για υπογραφές. Ο αριστερός μπακ κι ο ένας εξτρέμ είναι προτεραιότητα. Ωραία, αυτοί ας «κλείσουν» μέσα στην εβδομάδα. Καλά τα ονόματα που έχουν ακουστεί, ως ποδοσφαιρικό επίπεδο. Όμως έχουμε αναφέρει ξανά, πως δεν αξίζει να αναλύεις κάτι που δεν έχει γίνει. Μόλις γίνει πραγματικότητα, τότε ναι.

Με τα «αν έρθει» ο ένας ή ο άλλος, δεν φτιάχνει κανείς ομάδα. Φτιάχνει μόνο μόλις ανακοινώσει παίκτες ποιοτικούς, ηγέτες, με προσωπικότητα που πραγματικά θα αλλάξουν τις ισορροπίες. Θα μειώσουν το μειονέκτημα που εκ των πραγμάτων έχει ο Παναθηναϊκός. Άρα ο εξτρέμ τύπου Παβόν (τουλάχιστον) πρέπει να είναι η κίνηση στα «φτερά» που δε θα είναι η πιο «δυνατή» σου.

Υπομονή για ημίμετρα, θα είναι πραγματικά καταστροφική. Υπομονή για κάποιες – όχι όλες – μεταγραφές που σου αλλάζουν τη ζωή, οκ αξίζει για να πάρεις το ρίσκο. Διότι ο Παναθηναϊκός του νέου προπονητή, του ενός μήνα σοβαρής προετοιμασίας ακόμη, αλλά και της απαίτησης για ενίσχυση σοβαρότατου επιπέδου τουλάχιστον 4-5 παικτών, πρέπει να κάνει αγώνα δρόμου για να ξεπεράσει τα αρχικά εμπόδια. Που είναι και τα ψηλότερα και τα πιο επικίνδυνα.

Γιατί ο Αλόνσο έχει το άδικο μειονέκτημα, αλλά υπαρκτό παρότι δεν φταίει αυτός, να πρέπει να «γεννήσει» ξανά την εμπιστοσύνη του κόσμου, με το που αρχίσει η σεζόν. Όταν δηλαδή δε θα έχει έτοιμη την ομάδα στα θέλω του.

Και κάτι τελευταίο. Προφανώς πάνω απ’ όλα μετρά το ποδοσφαιρικό κομμάτι, η δουλειά που θα γίνει να είναι επιπέδου και οι προσθήκες να δώσουν όσα χρειάζεται ο Παναθηναϊκός. Παράλληλα όμως, είναι τέτοιο το μέγεθος του κλαμπ που ακόμη και επικοινωνιακά πρέπει να… δώσει κάτι στον κόσμο του. Να τον «ζεστάνει» λίγο. Από τη στιγμή που τελείωσε η προηγούμενη σεζόν είναι σα να πηγαίνει σε ευθεία γραμμή η ομάδα. Καιρός να αλλάξει αυτό, γιατί χωρίς συσπείρωση, χωρίς ελπίδα, χωρίς τον κόσμο πλάι της, η προσπάθεια θα αποτύχει.

 

Ένας μήνας μένει, ο χρόνος πιέζει