MENU

Αν θυμάμαι σωστά, μόνο δύο φορές στο σύγχρονο ελληνικό ποδόσφαιρο, μια νέα διοίκηση στο επίπεδο του “Big 4” κατόρθωσε με το «καλημέρα» να κατακτήσει τον τίτλο: 1. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης και ο Γιάννης Καρράς την περίοδο 1992-93 στην ΑΕΚ. 2. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης όταν μπήκε στον Ολυμπιακό την περίοδο 2010-11. Να προσθέσω, φυσικά, και τον Σταύρο Νταϊφά ο οποίος κυριάρχησε τα πρώτα 4 επαγγελματικά πρωταθλήματα ως ηγέτης του Ολυμπιακού, όμως οι άλλοι δύο μπήκαν ως «διάδοχη κατάσταση» κι αυτό μεγαλώνει τον βαθμό δυσκολίας κατά την άποψή μου.

Ουδείς άλλος, μεταξύ αυτών ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, οι πολυμετοχικοί στον ΠΑΟ, ο Γιάννης Αλαφούζος, ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο Ιβάν Σαββίδης, ο Θοδωρής Ζαγοράκης, ο Ντέμης Νικολαϊδης και η ομάδα επιχειρηματιών που τον στήριζαν, η ENIC κ.α. μπόρεσαν να το πετύχουν. Κάποιοι μάλιστα ουδέποτε χάρηκαν πρωτάθλημα με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του κ. Αλαφούζου εδώ και 14 χρόνια στον Παναθηναϊκό.

Ξεκινάμε λοιπόν με τον Νο1 δείκτη δυσκολίας για τον Μάριο Ηλιόπουλο, όπως μας διδάσκει η σύγχρονη ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο άλλος, όμως, ίσως είναι ακόμη δυσκολότερος δείκτης δυσκολίας, υψηλότερος πήχης αν προτιμάτε. Και ακούει στο όνομα Δημήτρης Μελισσανίδης. Ο “Special One» στην ιστορία της Ενωσης. Ο κορυφαίος όλων. Όχι μόνο επειδή κατέκτησε τα 4 από τα 13 συνολικά πρωταθλήματα στην 100χρονη ιστορία της ΑΕΚ αλλά γιατί άφησε μια τεράστια ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ που όμοιά της δεν υπήρξε: Το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αυτό που όπως όλοι έχουν παραδεχθεί «Μόνο εκείνος μπορούσε να ολοκληρώσει» και να παραδώσει στις γενιές ΑΕΚτσήδων για τα επόμενα 100 χρόνια.

Μπορεί εύκολα λοιπόν να αντιληφθεί ο καθένας από ποια αφετηρία ξεκινάει ο κ. Μάριος Ηλιόπουλος. Τι «ανηφόρα» έχει να ανέβει. Ποιος είναι ο βαθμός δυσκολίας: 1. Να διαδέχεσαι τον Μελισσανίδη στην ΑΕΚ. 2. Να συναντάς απέναντί σου δύο κολοσσούς –Σαββίδη, Μαρινάκη- κι ένα τρίτο πανίσχυρο οικονομικά παράγοντα ο οποίος μπορεί να μην έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα αλλά τούτη την ώρα ξοδεύει περισσότερα χρήματα από ποτέ, όπως συμβαίνει με τον Γιάννη Αλαφούζο στον Παναθηναϊκό.

Ο Μάριος Ηλιόπουλος είναι φοβερά επιτυχημένος, leader στην ελληνική ακτοπλοϊα, πολύ εγωιστής, έντονα συγκρουσιακός, φιλόδοξος και πεισματάρης και όλα αυτά είναι τα στοιχεία που τον συνοδεύουν στην επαγγελματική του πορεία.

Όμως το ποδόσφαιρο είναι ΑΛΛΟ «οικόπεδο». Σε αυτό έχουν χάσει τη μπάλα μεγιστάνες. Έχουν αποτύχει κολοσσοί, έχουν απαξιωθεί γίγαντες. Το ποδόσφαιρο έχει «κανόνες» δικούς του, ενίοτε τρελούς. Έχει εκατομμύρια πιστούς από πίσω, οι περισσότεροι εκ των οποίων όμως θεωρούν ότι… τα ξέρουν ΟΛΑ και απαιτούν επιτυχία ΕΔΩ και ΤΩΡΑ. Αλλιώς «δεν κάνεις»! Κάποτε οι Ολυμπιακοί φώναζαν στον Κόκκαλη που είχε σαρώσει τα πρωταθλήματα «Πάρε το 7ο και φύγε από δω». Οι Παναθηναϊκοί έκαναν συλλαλητήριο για να διώξουν τους Βαρδινογιάννηδες, οι ΑΕΚτσήδες το 2005 γύρισαν την πλάτη στον Μελισσανίδη, μετά «κυνηγούσαν» τον Νικολαϊδη και πάει λέγοντας.

Τι θέλω να πω με όλα τούτα, τα οποία προφανώς γνωρίζει ο κ. Ηλιόπουλος καθώς δεν γίνεται ένας εφοπλιστής του δικού του βεληνεκούς να μην τα ξέρει προτού δώσει ένα σκασμό εκατομμύρια και καθίσει σε μια «ηλεκτρική καρέκλα»: Ότι όσο μεγάλη είναι η «ανηφοριά» που έχει μπροστά του άλλος τόσος πρέπει να είναι ο χρόνος και η υπομονή που δικαιούται από τον κόσμο της ΑΕΚ. Δεν λέω «άπλετος», λέω «εύλογος» χρόνος.

Η Ένωση σήμερα ουδεμία σχέση έχει με την πληγωμένη σε όλα τα επίπεδα ομάδα που ανέλαβε ο Μελισσανίδης το 2013 στη Γ’ Εθνική. Είναι ξανά ένας γίγαντας του ποδοσφαίρου μας. Περσινή νταμπλούχος, ομάδα η οποία έχασε στο νήμα το φετινό πρωτάθλημα, με σπουδαίο προπονητή και εξαιρετικό ρόστερ. Πάνω απ’ όλα όμως διαθέτει ένα ΘΗΣΑΥΡΟ, ένα ΑΤΣΑΛΙ, ένα ΘΕΜΕΛΙΟ πάνω στο οποίο μπορεί διαρκώς να οικοδομεί το παρόν και το μέλλον της: Το γήπεδο, την «Αγιά Σοφιά» της. Αυτό που της προσφέρει την οικονομική «αυτάρκεια» -σιγουριά, αν προτιμάτε- όπως την είχε προαναγγείλει ο εμπνευστής και δημιουργός της Δημήτρης Μελισσανίδης.

Σήμερα η ΑΕΚ πατάει πολύ ΓΕΡΑ. Και πάνω σε αυτή τη σίγουρη περπατησιά μπορεί να πορευτεί στα πρώτα πολύ δύσκολα βήματα ο Μάριος Ηλιόπουλος. Το έδαφος είναι στέρεο, όχι κινούμενη άμμος όπως ήταν πριν την «Opap Arena». Και οι Ενωσίτες εκεί, παρόντες, για να στηρίζουν την ομάδα τους πάνω από πρόσωπα.

Με αυτά ως εχέγγυα ο νέος ιδιοκτήτης της ΠΑΕ έχει σίγουρα πολλά θετικά στα χέρια του. Και μαζί τη δική του αγάπη για τον σύλλογο, τη φιλοδοξία να τον πάει ακόμη πιο μπροστά, να βάλει κι εκείνος το όνομά του σε χρυσές σελίδες της ιστορίας του.

Τι χρειάζεται, έστω κι αν δεν το ζήτησε; Υπομονή και εύλογο χρόνο. Να μπει στην αρένα, να παλέψει και να κριθεί σε βάθος πεπραγμένων. Όχι από δυο μεταγραφές, όχι από πέντε ματς, όχι από μια κακή διαιτησία, όχι από μια λάθος αντίδραση, όχι από μια εφήμερη συμμαχία, όχι από ένα οπαδικό ξέσπασμα, όχι από ένα λάθος διάβασμα κατάστασης, όχι από μια βιαστική-κακή ατάκα, όχι από ένα χαμένο ντέρμπι, από ένα χαμένο τίτλο. Σε βάθος συμπεριφορών, αποφάσεων, πεπραγμένων.

Θαρρώ πως οι Ενωσίτες έχουν την εμπειρία και τη γνώση να του το προσφέρουν. Μπορεί να «πάγωσαν» στο άκουσμα του «Τέλος στο ταξίδι, έως εδώ ήταν» από τον Μελισσανίδη, αλλά είπαμε: Όποτε κι αν συνέβαινε αυτό, είτε τώρα είτε σε 10 χρόνια, το ίδιο πάγωμα θα ένοιωθαν. Όταν αποχωρεί ο «Special One» καταλαβαίνεις πως τίποτα πια δεν μπορεί να είναι το ίδιο.

Αφήνεις όμως τη ζωή και τον επόμενο να σου παρουσιάσει στην πράξη τη δική του ατζέντα και μετά τον κρίνεις. Όταν θα υπάρχει ο απαραίτητος κύκλος εργασιών… 

Ο Μελισσανίδης ήταν «Special One», ο Ηλιόπουλος δικαιούται χρόνο