MENU

Όταν «παγώσει» το μυαλό όλων, θα αντιληφθούν πως ο Παναθηναϊκός είναι καλύτερη ομάδα απ’ τον Άρη. Απ’ όποια πλευρά κι αν το δει κανείς. Ειδικά ποιοτικά δεν μπορεί να γίνει σύγκριση. Ούτε στον τρόπο ποδοσφαιρικής προσέγγισης των δύο κλαμπ, παρά την πολύ κακή τελική ευθεία των Πράσινων.

Αντιλαμβανόμαστε την πίκρα της απώλειας ειδικά με τον τρόπο που ήρθε. Όμως το Τριφύλλι δίκαια πήρε το τρόπαιο, δίκαια θα παίξει στην Ευρώπη. Εκεί όπου έχουν εισιτήριο οι τέσσερις καλύτερες ομάδες στη χώρα όπως της είδαμε μέσα στη σεζόν.

Στον Βόλο ο Άρης είχε τη συνηθισμένη τακτική του Μάντζιου. Αυτή της «κλοπής». Σκληρό παιχνίδι, ποδόσφαιρο με ένταση, κάθε μαρκάρισμα στα όρια του φάουλ, πολλά απ’ αυτά το ξεπερνούσαν κιόλας. Ο Παναθηναϊκός… έπεσε σε αυτή την παγίδα, δεν ανταποκρίθηκε καλά. «Πειράχτηκε» το μυαλό του, μπλόκαρε, όπως θέλει το βλέπει ο καθένας. Γι’ αυτό το ματς ήταν κακό. Κακό ματς σήμαινε αυτόματα ρυθμός Άρη. Από το στοιχείο αυτό και μόνο, αντιλαμβάνεται ο καθένας γιατί ο Παναθηναϊκός άξιζε ποδοσφαιρικά το τρόπαιο.

Ήρθε αυτό με ένα γκολ που ήταν της μοίρας ρε παιδί μου. Ντρίπλα έπος και πάσα εξαιρετική του Μπερνάρ και ασίστ πάρε-βάλε του Χουάνκαρ στον Βαγιαννίδη. Μπράβο στον νεαρό φυσικά, επειδή και το πήρε και το έβαλε. Δύο παίκτες που φεύγουν, δύο παιδιά που συγκίνησαν τους πάντες γιατί έδειξαν το «δέσιμό» τους με το έμβλημα και τα χρώματα. Το άξιζαν και με το παραπάνω το τρόπαιο αυτό για να πουν έτσι το δικό τους «αντίο».

Ποδοσφαιρικά δε χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, το ματς ήταν απλά με ένταση και τίποτα άλλο. Όμως είναι σημαντικό για τον Παναθηναϊκό πως ακόμη και παίζοντας στο ρυθμό-για την ακρίβεια στην ανυπαρξία ποδοσφαιρικού ρυθμού-που βολεύει τον Άρη, ανταποκρίθηκε και στο τέλος νίκησε.

Η ομάδα που απέκλεισε τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ, νίκησε και τον Άρη στον τελικό, οπότε κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν το δικαιούται. Αν κάποιοι το πουν, θα είναι απλά για να δικαιολογήσουν την αποτυχία τους ή την χαμένη επιθυμία τους να μην είναι το Τριφύλλι με τίτλο στο τέλος της σεζόν και με ευρωπαϊκή θέση.

Το κύπελλο αυτό είναι ένας τίτλος ακόμη κι αν δεν καθιστά τη σεζόν επιτυχημένη. Μην το παραγνωρίζουμε, ειδικά σε έναν Παναθηναϊκό που δεν τους έχει και στο τσεπάκι τα τελευταία αρκετά χρόνια. Παράλληλα φέρνει και την απαραίτητη ηρεμία ως ένα σημείο, γιατί τα προβλήματα δεν έφυγαν λόγω κυπέλλου, εκεί είναι και πρέπει να λυθούν.

Πάμε τώρα στα της διαιτησίας γιατί πάλι βιώσαμε καταστάσεις κωμικές το λιγότερο. Ειδικά το κυνηγητό στην Φραπάρ, είναι για κορνίζα. Η οποία Φραπάρ λογικά θεωρούν στον Άρη πως της είπε κάποιος «σφάξε» αυτούς με τα κίτρινα και είπε βεβαίως. Ποιος ασχολείται τώρα με καριέρες στα Champions League και στις Γαλλίες. Οι «κίτρινοι» να μη νικήσουν και τί στον κόσμο.

Απλά εκεί στο 51’ την έπιασε μια κάποια αχρωματοψία, γιατί έβγαλε εύκολα την δεύτερη κίτρινη στον Κώτσιρα για διαιτητής που ήθελε να περάσει «χειρουργείο» τον Άρη. Πάντα όπως λέει ο Άρης. Τι ορίζεται ως «χειρουργείο»; Η δεύτερη κίτρινη για πάτημα σε αντίπαλο και η απ’ ευθείας κόκκινη για σκαριά στο στήθος αντιπάλου. Ηθελημένα ή μη, το πόδι εκεί πάνω δεν έχει καμία δουλειά, τι να κάνουμε ας το έλεγε κάποιος στον Ζουλ.

Όσο για την τελευταία φάση, απλά είναι για ανέκδοτο. Συζητάμε σοβαρά αν έπρεπε να αφήσει μια σέντρα πίσω απ’ το κέντρο του γηπέδου, ενώ είχαν περάσει και αρκετά μάλιστα, οι καθυστερήσεις που είχαν υποδειχθεί.

Τέλος πάντων και πολύ ασχοληθήκαμε, ας βρει ο Άρης τη λύση στα προβλήματά του είναι δική του δουλειά. Ακόμη κι αν προσπαθεί να το κάνει μέσω εντάσεων για να πείσει πως κάποιος τον «έκλεψε». Ενώ στην ουσία ποδοσφαιρικά κατέβηκε για να «κλέψει» ένα τρόπαιο. Διαφορετικά δεν μπορούσε προφανώς. Κι αν για τον Παναθηναϊκό υπάρχει η δικαιολογία της κακής ψυχολογίας από το τέλος του πρωταθλήματος και της σαφώς μεγαλύτερης πίεσης, ο Άρης προετοίμαζε αυτό τον τελικό εδώ και μήνες. Για να παρουσιάσει αυτό το κάτι σαν ποδόσφαιρο.

Συγχαρητήρια στον Παναθηναϊκό για το κύπελλο που κατέκτησε. Πάντα σε τίτλους αξίζουν συγχαρητήρια. Η Ευρώπη τώρα φέρνει πίεση χρονική στο σχεδιασμό. Προπονητής, μεταγραφές, τα πάντα πρέπει να «τρέξουν». Και κυρίως να γίνουν επιτέλους σωστά και ποδοσφαιρικά.

Υ.Γ. Δεν πήραν τα μετάλλια οι παίκτες του Άρη, αλλά μετά τα παρέλαβαν για να γλιτώσουν τιμωρίες προφανώς. Δεν πήγε στη συνέντευξη Τύπου ο Μάντζιος. Μόλις το έμαθαν οι Παναθηναϊκοί, ήταν να σκάσουν δεν χάρηκαν καθόλου τον τίτλο που πήραν δίκαια στο χορτάρι. Σε ένα κακό ματς βέβαια, αλλά τελικός ήταν. Αυτά τα ματς κερδίζονται, ειδικά όταν οι αντίπαλοι δεν έχουν καμία διάθεση να παίξουν.

Υ.Γ.1: Ο τελικός της Euroleague είναι από μόνος του απίστευτος άθλος για τις συνθήκες που είχε να αντιμετωπίσει η φετινή ομάδα μπάσκετ. Απίστευτη επιτυχία και μέσα στην αγωνία και το άγχος, οφείλουμε να πούμε πολλά μπράβο σε όλους όσους μόχθησαν και μοχθούν γι’ αυτό. Τίποτα δεν έρχεται τυχαία…

Κύπελλο ανακούφισης και απόλυτης ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης