MENU

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!

Έτσι θα ξέρεις την αξία σου. Έτσι θα μάθεις ότι δεν είσαι άτρωτος και δεν πρέπει να είσαι άτρωτος. Θα χρειαστεί υπομονή, ναι. Θα χρειαστεί δύναμη, ναι. Θα χρειαστεί κάποιος να σε εμπνεύσεις, κάποιος να σε τραβήξει, κάποιος να σε αντέξει στα χειρότερά σου. Ναι! Όμως, όταν σηκώνεσαι απομυθοποιείς την πτώση. Μαθαίνεις στην παροδικότητα του πόντου. Γλυκαίνεσαι από την εκδίκηση της επιστροφής. Ο ΠΑΟΚ ξεκινάει τη χρονιά και μέσα στην Τούμπα δεν καταφέρνει να κερδίσει την Βεϊτάρ Ιερουσαλήμ. 0-0 το αποτέλεσμα και ο επαναληπτικός σε μια έδρα που κοχλάζει, σε ένα γήπεδο κατάμεστο με σχεδόν 30.000 οπαδούς, μπροστά σε κόσμο που θέλει να σε δει να υποφέρεις. 1-2 στο ημίχρονο και ο ΠΑΟΚ με παίκτη λιγότερο… Στοιχηματίζεις εναντίον του; Μην το κάνεις

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!

Θα κουραστείς κάποια στιγμή. Κάθε πτώση έχει τίμημα, κάθε πόνος φέρνει απογοήτευση, φέρνει εσωστρέφεια, απομόνωση, αμφιβολία, αμφισβήτηση. Θα κερδίσεις αν μπορείς να κοιτάζεις τον διπλανό σου στα μάτια. Αν ξέρεις ότι το χέρι που σου δίνει για να σηκωθείς έχει ειλικρίνεια. Έχει την επιθυμία να σε σηκώσει για να προχωρήσετε μαζί και όχι να ακολουθήσεις. Γιατί οι ηγέτες δε θέλουν να τους ακολουθείς  ̇ θέλουν να τους εμπιστεύεσαι ότι μαζί μπορείτε. Σεπτέμβριος και ο ΠΑΟΚ κλονίζεται. Το γκολ του Αμπάντα στις καθυστερήσεις του αγώνα με τον ΟΦΗ, η λευκή ισοπαλία στην Τούμπα με τον Άρη και να ακολουθεί αγώνας για το Europa Conference League στη Σουηδία. Σσσσςςςς. Πάρε ανάσα. Διώξε τις σκέψεις. Πίστεψε…

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!

Το κέρμα γυρίζει. Νιώθεις δυνατός. Άξιζε ο πόνος, άξιζε η υπομονή, άξιζε η πίστη και η εμπιστοσύνη. Κερδίζεις. Είσαι ανίκητος; Γιατί, όχι; Μπορεί και να είμαι! Μη γίνεσαι αλαζόνας. Νιώσε ισχυρός, μη νιώθεις Θεός. Νιώσε ημίθεος, μην προσβάλλεις τον Δία. Πέτα ψηλά. Μην κάψεις τα φτερά σου. Κερδίζεις στο Ελσίνκι. Στα Γιάννενα. Αντέχεις στην Λεωφόρο. Φέρνεις Τούμπα την Φρανκφούρτη. Για έναν μήνα νιώθεις ο κόσμος να σου ανήκει, νιώθεις ότι τίποτα δεν μπορεί να σου κόψει πάλι τα φτερά. Αλλά, συμβαίνει. Έρχεται μια από τις χειρότερες εμφανίσεις της σεζόν. Πάλι εκεί. Πάλι από αυτούς. Πάλι η σπαζοκεφαλιά, ο κύβος του Ρούμπικ να σε βασανίζει, μέχρι που θες να βγάλεις τη σάρκα σου. Και μπροστά η πρόκληση! Πώς θα αντέξω; Πόσα να αντέξω; Και ποιος είπε ότι θα χρειαστεί να αντέξεις;

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!

Η δύναμη μεγαλώνει. Η ισχύς μεγιστοποιείται. Το δυναμό της ψυχής τροφοδοτεί το μυαλό και το σώμα. Η γεννήτρια του σώματος τροφοδοτεί την καρδιά και την ψυχή. Έρχεται και δένει. Μία νίκη, δεύτερη νίκη, τρίτη νίκη, ο κόσμος «παρών», ο κόσμος απών, πρέπει να μάθεις κι έτσι κι αλλιώς. Τα γήπεδα αδειάζουν και ποιος να σε δει και να σε θαυμάσει; Παίζεις μουσική σε βαρήκοο ακροατήριο, τρέχεις μαραθώνιο χωρίς να ακούς τα χειροκροτήματα του κόσμου, μεγαλώνεις, ωριμάζεις, ενηλικιώνεσαι, αλλά προς τι; Έχει φτάσει Γενάρης. Ο ΠΑΟΚ κερδίζει. Παίζει. Χαίρεται. Διασκεδάζει. Ω, πόσο διασκεδάζει. Αν κάτι ήταν το σήμα κατατεθέν αυτής της ομάδας είναι η χαρά του παιδότοπου. Playground, μπάλα. Τακτική, αλλά και χαβαλές. Πειθαρχία, αλλά και «δεν βαριέσαι». Υποχρέωση, επαγγελματισμός, όσο και ωχαδερφισμός. Σωτηρία της ψυχής, κόντρα στο βάρος του πρωταθλητισμού. 18 ματς, μία ήττα. Θέαμα και ουσία. Χέσε την ουσία. Θέαμα. Μπαίνει Φλεβάρης. Το στοίχημα είναι τι θα παραδώσει πρώτο: Το σώμα ή η ψυχή; Ή μήπως το μυαλό, διαόλου κάλτσα, ικανό να τα παρασύρει και τα δύο. 1-1 με την ΑΕΚ, 0-1 από τον Παναθηναϊκό, 1-4 από τον Ολυμπιακό. Κατάρρευση. Τέλειωσε. Ξεχάστε τον. Λιθοβολήστε τον. Για μισό λεπτό…

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!

Ακόμα και όταν δε θα πάρεις εκείνο που αξίζεις. Ακόμα και όταν πρέπει να κοιτάζεις τον αντίπαλο να πανηγυρίζει, να γελάει, να γλεντάει και εσύ πρέπει να αντιμετωπίσεις έναν πόνο που δεν περιγράφεται. Σου σκίζει την καρδιά, σου κόβει τα πόδια, σου διαλύει το σύμπαν. Σαν το αγαπημένο σου παιχνίδι, το οποίο στο έκλεψαν ένα βράδυ και δεν το βρήκες ποτέ ξανά. Γι’ αυτό και το προηγούμενο βίντεο. Μπορεί το βίντεο αποκλεισμού, να είναι βίντεο ορόσημο για τη χρονιά μιας ομάδας; Το συγκεκριμένο, ναι! Γιατί ο ΠΑΟΚ με μέταλλο από τον πυρήνα της γης πήγε στην Λεωφόρο και κέρδισε! Στάθηκε στα πόδια του και μόλις στάθηκε έφαγε κι άλλη γροθιά. Τελειωτικό χτύπημα; Γελάστε λίγο παρακαλώ…

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!

Ακόμα κι όταν όλοι θέλουν να σκύβεις το κεφάλι. Ακόμα κι αν έρθει η στιγμή που πρέπει να δεχτείς ότι δεν ήσουν τόσο καλός όσο θα ήθελες. Όσο θα έπρεπε. Χρειάζεται ειλικρίνεια η ωριμότητα. Κι αν καταλάβεις πόσο και αν αδίκησες τον εαυτό σου, αν συγκεντρωθείς στον εαυτό σου, αν είσαι τίμιος και συνεπής, θα ανταμειφθείς. Ο ΠΑΟΚ χάνει 2-0 στο Ζάγκρεμπ από την Ντιναμό. Νέτα, σκέτα. Επιστρέφει στην Ελλάδα και χάνει 1-0 από τον Άρη στην Τούμπα. Νέτα, σκέτα. Ακολουθεί ο επαναληπτικός με την κροατική ομάδα. Ακολουθεί η Λεωφόρος και το ντέρμπι πρωταθλήματος με τον Παναθηναϊκό. Διάλεξε ματς. Κάνε rotation. Σκέψου τι θες και τι μπορείς να διεκδικήσεις. Πού στοχεύεις; Τι θέλεις; Τι μπορείς; Βρε, δεν σωπαίνετε;

 

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!

Και όταν το κάνεις την ίδια ημέρα, στο ίδιο παιχνίδι, τότε καταλαβαίνεις ότι σου έγινε συνήθεια. Τότε ξέρεις ότι έμαθες να νικάς το χειρότερο τέρας που μπορείς να αντιμετωπίσεις: Τον εαυτό σου. Μπορείς να κοιτάζεις στον καθρέφτη ένα κλωσόπουλο και να σου μοιάζει με αετό. Να βλέπεις δέρμα και να πιστεύεις ότι είναι νύχια. 2-0 στην Νέα Φιλαδέλφεια και ο ίδιος εφιάλτης, η ίδια κατάσταση, η ίδια εξέλιξη, το ίδιο φινάλε; Ο κύβος ξάφνου μοιάζει αλλαγμένος. Τα χρώματα αρχίζουν να ενώνονται. Το λευκό στο λευκό. Το κόκκινο στο κόκκινο. Το πράσινο με πράσινο. Το μπλε στο μπλε, το πορτοκαλί στο πορτοκαλί το κίτρινο στο κίτρινο. Το ασπρόμαυρο ή το μαυρόασπρο στις φλέβες…

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!

Οι φωνές. Οι ψίθυροι. Οι κραυγές. Αϋπνία. Δάκρυα. Απογοήτευση. Απάθεια. Το παγωμένο συναίσθημα στην καρδιά. Ξανά; Ναι, ξανά. Ε, και; Δε σου είπε κανείς ότι θα είναι έτσι. Δε σε προετοίμασε κανείς για εκείνη τη στιγμή που απλά δεν έχεις άλλο να δώσεις. Που μέσα σου κάτι θα σπάσει, θα αδειάσει, θα τελειώσει. Και το ξέρεις. Και το βλέπεις. Και παλεύεις να το αλλάξεις, αλλά ξέρεις κάτι; Δεν μπορώ. Ίσως και να μην θέλω καν. Κι εκεί έρχεται η δύναμη του γκρουπ. Η ισχύς εν τη ενώσει. Η ένωση που δίνει ισχύ. Αν εγώ μπορώ, μπορείς κι εσύ. Αν αυτός αντέχει, πρέπει να αντέξω κι εγώ. Γιατί έτσι είναι οι ομάδες, έτσι είναι οι οικογένειες. Το κίνητρο δεν είναι πάντα ο εαυτός σου. Το κίνητρο είναι ο διπλανός σου. Κι αν εκείνος βρήκε τον τρόπο να σηκωθεί, θα σηκωθώ κι εγώ. Όχι για μένα. Για εκείνον.

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!

Κι όσο πιο συχνά το κάνεις, τόσο πιο εύκολο θα είναι. Θα συνηθίσεις τόσο, που η πτώση δε θα μοιάζει πια με πτώση. Κι όταν κόβονται τα γόνατα, δε θα κόβονται τα γόνατα. Κι αν η ανάσα σου δε βγαίνει, θα βγαίνει. Και δε θα νιώσεις ποτέ υποδεέστερος. Δε θα νιώσεις ποτέ λιγότερος. Δε θα νιώσεις ποτέ ανήμπορος. Δε θα νιώσεις ποτέ μόνος. Γιατί θα είσαι πρωταθλητής!

 

Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να πετάς!