MENU

Η Ελλάδα διαρκώς μας εκπλήσσει σε ποδοσφαιρικά ζητήματα. Δε συζητάμε για τα πιο σοβαρά, επειδή εκείνα πονάνε. Έγινε ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ. Αναμέτρηση που κατά γενική ομολογία θα μείνει στην ιστορία. Στο τέλος δίκαια-δεν υπήρξε το παραμικρό ψεγάδι εύνοιας-οι Πράσινοι πέρασαν στον τελικό μετά από το ζευγάρι αγώνων και όχι μόνο απ’ το 90λεπτο της Λεωφόρου. Γιατί στο ημίωρο της παράτασης το Τριφύλλι ήταν ανώτερο. 

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, σε αυτή τη γωνίτσα του πλανήτη μας πρέπει να… απολογηθούν οι Πράσινοι γιατί χάρηκαν, γιατί πανηγύρισαν την πρόκρισή τους στον τελικό και κυρίως τους επιβάλλεται να… προβληματιστούν. Όσο υπερβολικό κι αν σας ακούγεται, διαβάστε/ακούστε γνώμες και αναλύσεις. Δε συζητάμε για την αποθέωση του αποκλεισμένου, αυτό είναι δικό τους θέμα. Συζητάμε για την πίεση προς το προβληματιστείτε παρότι περάσατε. 

Ακόμη και ποδοσφαιρικά να το δει κανείς, ας αντιστρέψουμε λίγο τους ρόλους. Ο βασικός αμυντικός χαφ του ΠΑΟΚ, εκτός. Ο βασικός του φορ, εντελώς ανέτοιμος. Ο καλύτερός του στόπερ, θλάση στη διάρκεια του ματς με το ματς στο 0-0 εκείνη την ώρα. Το βασικό του 8άρι λίγο πριν το ματς τίθεται νοκ άουτ. 

Αυτά τα ζητήματα, προφανώς και κανείς δεν τα αναφέρει. Κανείς δε μας λέει πως θα αντιδρούσε ο ΠΑΟΚ με ανάλογα προβλήματα και τί επίπεδο ποδοσφαίρου θα απέδιδε σε ένα τόσο κρίσιμο ματς. Αυτός που είχε ως δικαιολογία το rotation για την ήττα του στο πρώτο ματς. Τότε ήταν δικαιολογία, τώρα που έγινε και βίαια, δεν έπαιξε ρόλο στο επίπεδο του ποδοσφαίρου που απέδωσε ο Παναθηναϊκός και πρέπει να προβληματιστεί. 

Στο τέλος της ημέρας, γιατί όλη αυτή η πρεμούρα να μην χαρούν οι Παναθηναϊκοί; Απ’ τη στιγμή που πραγματικά θεωρεί ο καθένας πως οι Πράσινοι είναι μια τόσο κακή ομάδα και απ’ την άλλη ο όποιος αντίπαλός τους υπερομάδα, τότε απλά ας κάτσει να το χαίρεται ενόψει των πλέι οφ. Πλέον, καταντά εμμονή η… καταδίκη της χαράς για μια πρόκριση που ήρθε μετά από τέτοιο ματς, τέτοια εξέλιξη και τέτοιο σασπένς. Ούτε φυσικά θα καθίσει κανείς που έχει οποιαδήποτε σχέση με το Τριφύλλι, να μιλήσει για αντίπαλο που δεν ήταν επιπέδου. Το αντίθετο, ο Παναθηναϊκός απέκλεισε μια πολύ καλή ομάδα στην κακή του βραδιά για διάφορους λόγους. Μερικούς εξ αυτών αναφέραμε. Αυτούς που όλοι οι άλλοι ξεχνούν και στέκονται μόνο σε τακτικά λάθη, τα οποία όντως υπήρξαν. 

Καταντάμε να συζητάμε τα αυτονόητα του ποδοσφαίρου, γιατί είναι σοκαριστική η συγκεκριμένη μανία. Η… ποινικοποίηση της χαράς για μια πρόκριση στον τελικό δηλαδή. Και η Λίβερπουλ στον τελικό της Κωνσταντινούπολης, χειρότερη απ’ τη Μίλαν ήταν. Να μην χαίρεται την επιτυχία της. Και ο Παναθηναϊκός με την Μπαρτσελόνα το 2002, εκπληκτικός ήταν στο «Καμπ Νου». Ακόμη και τώρα στεναχώρια φέρνει η ανάμνηση της αναμέτρησης εκείνης, όχι χαρά και μείωση της Μπαρτσελόνα επειδή σφύριζαν να λήξει το ματς. 

Προκειμένου να αντιληφθείτε ακριβώς τι εννοούμε, απλά αναλύστε σύμφωνα με τη δική σας λογική τα εξής δεδομένα: Σε ΜΜΕ της Ουκρανίας ο ΜιρτσέαΛουτσέσκου βγήκε να κάνει δηλώσεις για τον ημιτελικό κυπέλλου της Ελλάδας. Τονίζοντας πως ο Παναθηναϊκός πανηγύρισε σα να κατέκτησε το πρωτάθλημα την πρόκρισή του. 

Δηλαδή μια πρόκριση η οποία μέχρι το 120+8’ ήταν χαμένη, ήρθε γκολ στο τέλος της παράτασης για να πάει η διαδικασία στα πέναλτι κι εκεί ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού απέκρουσε τρεις εκτελέσεις που έδιναν πρόκριση στον ΠΑΟΚ. Μετά απ’ αυτό το ματς κι απ’ αυτό το τέλος, ο Μιρτσέα Λουτσέσκου στην Ουκρανία κρίνει το αν χάρηκαν και πανηγύρισαν υπερβολικά οι Παναθηναϊκοί την πρόκριση της ομάδας τους. 

Από την αρχή της σεζόν οι Πράσινοι έχουν χτυπηθεί απίστευτα από ατυχίες και αναποδιές. Μόνο το όνομα του Μάγκνουσον αρκεί για να καταλάβει κανείς τι εννοούμε. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση τους θα είχε χάσει την μπάλα με όσα συμβαίνουν από αρχές Γενάρη με τους τραυματισμούς και τις απαιτήσεις του προγράμματος. Κι όμως αυτή η ομάδα είναι στο -1 στο Πρωτάθλημα και έχει προκριθεί στον τελικό αποκλείοντας κατά σειρά Ολυμπιακό, Ατρόμητο, ΠΑΟΚ. Από αρχές Γενάρη μέχρι σήμερα όλα αυτά! 

Είναι το λιγότερο ασέβεια, να χαρακτηρίζεται «τυχερός» ο Παναθηναϊκός. Ο καθένας ας αναζητήσει το πρόβλημά του στην απουσία ψυχής τη στιγμή που έπρεπε, στο φόβο που προκλήθηκε στον ποδοσφαιρικά ανώτερο της βραδιάς μπροστά στην προοπτική μιας μεγάλης γι’ αυτόν ανατροπής. Αυτά δεν είναι προβλήματα του Παναθηναϊκού. Ούτε θα τα επωμιστεί για να φύγουν απ’ τις πλάτες τους. 

Υ.Γ. Για το ματς με την Κηφισιά δεν χρειάζεται αναφορά. Όπως λέγαμε και με τη Λαμία, ας παίξει όσο ταμπούρι θέλει, ας κάνει όσες καθυστερήσεις θέλει, είναι «εγκληματικό» να συζητάμε στα σοβαρά αν θα προβληματιστεί το Τριφύλλι κόντρα στην Κηφισιά στη Λεωφόρο, τη στιγμή που έχει πρώτο στόχο το Πρωτάθλημα. Αν είναι έτσι απλά σηκώνεις τα χέρια ψηλά ενόψει των πλέι οφ όπου θα είναι Άρης και Λαμία οι ρυθμιστές καθώς δεν κυνηγούν πρωτάθλημα σε αντίθεση με τους τέσσερις μεγάλους.

Τη χαρά και την επιτυχία δεν τις μειώνει κανείς και τίποτα