MENU

Ανάμεσα στις δηλώσεις του Φατίχ Τερίμ μετά το παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό, υπήρξε μια αναφορά στην οποία δε δόθηκε ιδιαίτερη σημασία. Όταν ρωτήθηκε για τον Αϊτόρ που δεν ήταν στην αποστολή, απάντησε πως μπορεί να έχει 20 παίκτες και στο Κύπελλο που ακολουθεί θα πρέπει να βγουν δύο, για να μπουν νεαροί. Η αναφορά του ήταν στον περίφημο κανονισμό για να υπάρχουν δύο παίκτες στην αποστολή κάθε αγώνα του συγκεκριμένου θεσμού, κάτω των 21ος ετών. 

Αυτόματα με το συγκεκριμένο ζήτημα που ανέφερε περισσότερο ως προβληματισμό ο Τερίμ, στο μυαλό όλων ήρθε το μεγάλο ερώτημα: «Τόσα χρόνια που εφαρμόζεται αυτός ο κανονισμός, πόσοι παίκτες έχουν εξελιχθεί εκμεταλλευόμενοι αυτή τη διαδικασία;». Η απάντηση απλή: Κανείς. Ούτε μισός. Γιατί πολύ απλά είναι ένας ακόμη κανονισμός που υπάρχει σαν τυπική διαδικασία. Μην ξεχάσουμε να βάλουμε δύο νεαρούς στην αποστολή και έχει ο αντίπαλος δικαίωμα ένστασης για να πάρει το ματς στα χαρτιά. 

Μια… απαρχαιωμένη λογική που ξεχάστηκε και εφαρμόζεται μηχανικά. Αποδεικνύει όμως την έλλειψη πραγματικής διάθεσης ανάπτυξης ταλέντων. Γιατί ακόμη και τους ίδιους τους ανθρώπους των ομάδων αν ρωτήσει κανείς, θα γελάσουν με την προοπτική εξέλιξης κάποιου παιδιού απλά και μόνο επειδή θα είναι στην άκρη του πάγκου στην αποστολή αγώνων κυπέλλου. 

Σε ένα ποδόσφαιρο όπου η Super League 2 ουσιαστικά έχει απαξιωθεί πλήρως από τότε που έβαλε το χεράκι του ο Αυγενάκης, οι ομάδες της δεν μπορούν να αναδείξουν κανένα ταλέντο και στην Super League 1 είναι ζήτημα να μπορούν να έχουν 3-4 Έλληνες στην ενδεκάδα. Στην πλειοψηφία τους όχι ταλαντούχοι, αλλά πιο έμπειροι μέχρι βετεράνοι. 

Η περίφημη διαδικασία της ανάπτυξης ταλέντων μοιάζει με αναγκαίο κακό για ομάδες που έχουν οικονομικά προβλήματα. Μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις πλέον, βλέπεις ελληνικό μοντέλο με νεαρές ηλικίες που παίρνουν ευκαιρίες. Ή στα κλαμπ που είναι κορυφαία και αναγνωρίζουν τα πραγματικά ξεχωριστά ταλέντα, βλέπε Κωνσταντέλια ή Ιωαννίδη ας πούμε. 

Μέχρι και οι ομάδες που ήταν «μηχανές» παραγωγής ταλέντων και τροφοδοτούσαν τους μεγαλύτερους συλλόγους, ουσιαστικά εξαφανίστηκαν. Κορυφαία παραδείγματα ο Πανιώνιος και η Ξάνθη. Κι όμως στην Ελλάδα συνεχίζουμε να θεωρούμε πως όλα αυτά τα προβλήματα, θα λυθούν με τους δύο Κ21 που θα βρίσκονται στην αποστολή των αγώνων κυπέλλου. 

Το απλό, να δώσουν κίνητρα μέχρι και οικονομικά σε συλλόγους Super League 2 για να αναπτύξουν ταλέντα, να θεσπίσουν κανόνες υποχρεωτικής συμμετοχής στην ενδεκάδα 4-5 παικτών κάτω των 21 για αυτές τις ομάδες, ούτε πέρασε απ’ το μυαλό κανενός. Κάτι που έστω και υποχρεωτικά θα φέρει αποτέλεσμα. Έτσι πορευόμαστε με την ελπίδα ανάπτυξης στο εξωτερικό και για να δούμε Έλληνα πρέπει να πληρώσει κάποια μεγάλη ομάδα για να φέρει πίσω τέτοια παιδιά. Εκείνες που έτσι κι αλλιώς δίνουν πιο εύκολα ευκαιρία σε πραγματικά ταλέντα, συγκριτικά με όσους παλεύουν για σωτηρία ή είναι στις πιο κάτω κατηγορίες. 

Αυτού του είδους οι λογικές, ισχύουν και στο μπάσκετ. Εκεί με τον επίσης απαρχαιωμένο κανονισμό των 6 Ελλήνων στη 12άδα κάθε ομάδας σε εγχώρια διοργάνωση. Κανονισμός που ισχύει όσο καιρό ισχύει και ο… κατήφορος του ελληνικού μπάσκετ σε εθνικό επίπεδο. Φτάνοντας στο σημείο διεθνείς καλαθοσφαιριστές να έχουν DNP στις ομάδες τους. Με εξαίρεση τους πραγματικά κορυφαίους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο που υπάρχουν στην χώρα μας, αλλά τα χρόνια αρχίζουν να βαραίνουν γι’ αυτούς. 

Παρότι το αποτέλεσμα είναι ανύπαρκτο με αυτούς τους κανονισμούς, οποιαδήποτε συζήτηση για αλλαγή προκειμένου να βρεθεί κάποιος πιο ουσιαστικός τρόπος ανάπτυξης των ταλέντων, φέρνει διαρκώς αντιδράσεις. Έτσι καταλήγουμε να πανηγυρίζουμε που ο Τολιόπουλος στα 27 προς 28 χρόνια του κάνει σεζόν καριέρας. Θεωρώντας πως αναπτύσσεται ένα ταλέντο, για παίκτη που παίζει επαγγελματικά απ’ το 2013. 

Γι’ αυτό βλέπουμε ομάδες Euroleague να έχουν 10 ξένους (!) και Έλληνες στο ρόστερ τους που είτε δεν έχουν καμία σχέση με τη χώρα μας και πήραν το διαβατήριο με την πρόφαση πως δεν έχουμε παίκτες άρα θα βοηθήσουν την Εθνική (Γουόκαπ), είτε απλά υπάρχουν για να συμπληρώνουν τη 12άδα. 

Το παράδειγμα Γουόκαπ είναι εξωφρενικό γιατί πέραν της ίδιας της ελληνοποίησής του και τον τρόπο που έγινε αυτή, ουσιαστικά αποτελεί την απόλυτη παραδοχή της Ομοσπονδίας πως δεν έχει κανένα αποτέλεσμα όποια προσπάθεια κι όποιος κανονισμός εφαρμόζεται για την ανάπτυξη ταλέντων. Αντίδραση σε αυτό αντί να βρεθούν πραγματικές λύσεις, να γίνει κάτι που δεν είχαμε δει στη χώρα μας σε επίπεδο Εθνικής ομάδας, ούτε καν όταν υπήρχαν ευκαιρίες όπως ο Στογιάκοβιτς! Αλλά τότε υπήρχε και ελληνικό ταλέντο για να στηριχθεί το μπάσκετ. 

Κι εδώ αναπτυξιακό πρόγραμμα απουσιάζει, την Α2 για να την αναβαθμίσουμε απλά της αλλάξαμε όνομα και τη λέμε Elite League. Όμως αφέθηκε να απαρτίζεται από ομάδες που δεν αναπτύσσουν ταλέντα και ολοένα και περισσότερο στηρίζονται σε βετεράνους αθλητές που κάνουν τη χάρη να αγωνιστούν σε πιο κάτω κατηγορία. Μπας και ανέβουν στην Basket League οι ομάδες όπου έχουν πλέον την δικαιολογία πως δεν μπορούν να στηριχθούν σε ταλέντα γιατί πρέπει να δώσουν μάχη για σωτηρία επενδύοντας σε όσο το δυνατόν καλύτερους ξένους. 

Κοινός παρονομαστής λοιπόν, η απουσία ιδεών και ουσιαστικών κινήσεων για την ανάπτυξη και την ενίσχυση των ταλέντων του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ. Για να έχουν πραγματικές ευκαιρίες να αγωνιστούν να αναπτυχθούν, χωρίς αυτό να σημαίνει… καταναγκαστικά έργα για τις ομάδες. 

Δυστυχώς το μόνο που παρατηρείται είναι μια διαδικασία να αφεθούν οι παλαιοί αποτυχημένοι κανονισμοί, επειδή δεν ενοχλούν. Αν κάποιος πάει να σπάσει αυγά, θα συναντήσει αντιδράσεις. Οπότε στην πολιτική του πράγματος, δεν το θέλει κανείς. Απλά μη μας κοροϊδεύουν τουλάχιστον πως νοιάζονται για τα ταλέντα, κάνουν το παν για να την ανάδειξή τους και δεν υπολογίζουν τίποτα μπροστά σε αυτό το στόχο. 

Δύο νεαροί στην αποστολή, 6+1 ξένοι και η Ελλάδα έχει ξεχάσει τι θα πει ανάπτυξη ταλέντων