MENU

Κάθεσαι βράδυ Πέμπτης, κοιτάς το κενό σα χάνος χωρίς να αντιλαμβάνεσαι καν τι βλέπεις. Απλά σκέφτεσαι πώς διάολο πάλι έγιναν όσα έγιναν. Πώς σε μια βραδιά που και μπορούσες και προσφερόταν να έχεις δύο σημαντικά αποτελέσματα, βλέπεις τον Παναθηναϊκό με άδεια χέρια.

Αρχικά το ποδόσφαιρο. Είναι η πρώτη φορά που ο Παναθηναϊκός δέχεται 3 γκολ και δεν μπορείς να αντιληφθείς πώς έγινε. Πόσο εύκολα συνέβη. Οι αντίπαλοι… τσιμπιούνται μπας και πάρουν χαμπάρι τι έγινε και έχουν υπέρ τους 3-0 πριν τη μία ώρα αγώνα. Δεύτερο σερί ματς που δικός σου παίκτη δίνει ασίστ σε αντιπάλους και κάπως έτσι βρίσκεσαι όχι με την πλάτη στον τοίχο, αλλά με ένα σκορ που για να το ανατρέψεις στην Ισπανία πρέπει να είσαι Μπάγερν Μονάχου ή Μάντσεστερ Σίτι.

Πάει ο Παναθηναϊκός να το κάνει επειδή αυτή τη φορά επιτέλους δεν παραδόθηκε όπως έκανε με τον Άρη. Εκεί το έκανε στο 1-0. Εδώ έπαιζε εκτός με τη Βιγιαρεάλ, έχανε 3-0 κι αντί να τον πάρει η κατηφόρα, έκανε τους αντιπάλους να ανέβουν ανηφόρα για να μην ισοφαριστούν τουλάχιστον. Ευκαιρίες, γκολ που ακυρώθηκε, ίσως ένα ακόμη πέναλτι που θα μπορούσε να δοθεί. Και το πας 3-2, παραλίγο να γράψεις ιστορία.

Τί σου λέει αυτό; Δεν ήσουν για να χάσεις. Αλλά και πάλι αν δεν ήσουν να χάνεις, πώς στο καλό έφτασες να έχεις δεχτεί τρία γκολ δίχως να καταλάβεις πως; Ανεξήγητα πράγματα. Προφανώς δεν είναι… μεταφυσικό το πρόβλημα και κακό μάτι. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να δει γιατί έχει «νεκρά» διαστήματα. Να αντιληφθεί τι του φταίει, αλλά και να σταματήσουν τα τόσο φθηνά λάθη. Εκείνα που αν τα έκαναν τίποτα μόνιμοι γκελαδόροι, δε θα λέγαμε κουβέντα. Ο Μπρινιόλι τη μία φορά και πήγε να το ξανακάνει στη Βιγιαρεάλ. Ο Αράο μετά. Άντε τώρα να εξηγήσεις τι έγινε.

Έρχεται και το μπάσκετ να στα κάνει ακόμη χειρότερα. Πάει ο Παναθηναϊκός να παίξει μέσα στην Παρτιζάν, η οποία είχε 20.000 κόσμο, τη δυσκολότερη έδρα που θα συναντήσει φέτος το Τριφύλλι αφού δεν μπορεί να παίξει φιλοξενούμενο… του εαυτού του. Οι Σέρβοι όχι απλά δεν έχουν απουσίες, αλλά παραλίγο να παίξει κι ο Ντανίλοβιτς ως έξτρα λύση. Τόσο ήθελαν το ματς για να μην μείνουν πίσω. Τα σφυρίγματα εκ νέου… Ευρωλιγκάτα όταν έχουν απέναντί τους τον Παναθηναϊκό.

Πάει λοιπόν η ομάδα του Αταμάν, κάνει εξαιρετικό παιχνίδι. Απ’ αυτά που σε κάνουν να καταλάβεις έστω σε μικρό βαθμό, που μπορεί να είναι οι δυνατότητες αυτού του τόσο νέου συνόλου. Μιας ομάδας που βρίσκεται… στα μπετά ακόμη, απλά οι υποχρεώσεις τρέχουν. Για 38 λεπτά τουλάχιστον, ο Παναθηναϊκός κάνει παιχνίδι στο Βελιγράδι που μόνο η Ρεάλ θα μπορούσε να πετύχει.

Στο τέλος… παράταση. Γιατί ξαφνικά η Παρτιζάν σουτάρει στην αντίθετη πλευρά απ’ την σωστή μπασκέτα και η μπάλα κάνει γκελ και καταλήγει στο σωστό καλάθι. Εσύ χάνεις αυτά που η ποιότητα των παικτών σου απλά δε γίνεται να χάνει και ισόπαλο σκορ. Στην παράταση λογικό να μην αντέξει, ψυχολογικά, σωματικά στη συγκεκριμένη έδρα.

Σα να κατέβηκε ο Θεός του μπάσκετ και να είπε «ξέρεις σήμερα δεν γίνεται να σε αφήσω να νικήσεις, σε παρακαλώ κατάλαβέ με». Καμιά λογική και καμία μπασκετική εξήγηση δεν είναι εύκολο να δοθεί, απ’ τα λιγότερα από ελάχιστα που μπορεί να ξέρουμε. Μια ομάδα σαφώς ανώτερη για 38 λεπτά, αν κι έχει απέναντι τα πάντα στο ματς, στερείται μια τέτοια νίκη σε 2 λεπτά μέσα. Αν βάλεις ομάδα Α2 κόντρα στους Golden State Warriors, με αυτή την αναλογία του 38-2, δύσκολα την έχει ο Κάρι.

Σκέφτεσαι, γράφεις, προσπαθείς να εξηγήσεις μια Παναθηναϊκή βραδιά που εξελίχθηκε τόσο μα τόσο στενάχωρα, ενώ απλά δεν έπρεπε να είναι έτσι. Σύμφωνα με την εικόνα των αγωνιστικών χώρων. Προφανώς διαφορετικό το ποσοστό και η προοπτική της επιτυχίας όταν στο ποδόσφαιρο χάνεις 3-0 και στο μπάσκετ είσαι αγκαλιά με τη νίκη για 38 λεπτά. Ακόμη κι έτσι, τα σκορ είναι μαγική εικόνα. Οι νικητές είναι μαγική εικόνα.

Στρεφόμαστε λοιπόν σε εκείνους που δεν κουνάνε το πόδι μην χαλάσει το γούρι, φορούν τις ίδιες κάλτσες που φορούσαν το ’96 στο ματς με τον Άγιαξ και στο Παρίσι. Εκείνους που δίνουν τις δικές τους εξηγήσεις σε κάτι τέτοια βράδια. Δεν μπορεί ρε παιδιά, θα γυρίσει. Έτσι δε λένε για την τύχη; Θα γυρίσει και θα τα δώσει πίσω όσα στερεί απ’ τον Παναθηναϊκό.

Σε κάθε επίπεδο είναι σα να σου παρουσιάζεται μια νέα δοκιμασία. Λες και κάτι σε τεστάρει στον υψηλότερο βαθμό δυσκολίας που μπορεί να σου προκύψει. Τί κάνεις; Παίζεις καλά με τον Άρη; Για να σε δω αν χαρίσεις ένα γκολ. Νικάς σταθερά στο Βελιγράδι; Μισό λεπτό να τα βάζουν με κλειστά μάτια για ένα δίλεπτο να δω κάτι.

Θα γυρίσει αυτό. Δεδομένο είναι. Όσα σου στερεί τώρα, θα στα δώσει πίσω. Χαζή εξήγηση, το ξέρουμε και το αποδεχόμαστε. Όμως δεν μπορούμε να δώσουμε άλλη σε αυτά που συμβαίνουν φέτος με τον Παναθηναϊκό σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Αγωνιστικά, στις κληρώσεις-ορισμούς προγραμμάτων, με τους τραυματισμούς. Ένα συνολικό… ξεμάτιασμα και μάλιστα δυνατό με λάδι.

Πέρα απ’ τις τύχες και τις ατυχίες, φυσικά και χρειάζεται η διόρθωση των κακώς κειμένων που παρουσιάζονται. Ειδικά στο ποδόσφαιρο γιατί εκεί είναι πιο κρίσιμες βαθμολογικά οι αναμετρήσεις αυτή την εποχή. Το μπάσκετ έχει δρόμο ακόμη και η ομάδα είναι στα πρώτα της βήματα, όση ποιότητα κι αν διαθέτει.

Καιρός είναι να σταματήσουν τα δώρα, να βρεθεί ξανά η σκληράδα και η συνοχή ανασταλτικά. Συν την ενίσχυση γιατί δεν έμεινε καιρός, ένας μήνας μακριά είναι η μεταγραφική περίοδος.

Αναφορικά με την ευρωπαϊκή συνέχεια, το Conference League ίσως να είναι και καλύτερη επιλογή όπως ήρθαν τα πράγματα. Χωρίς φυσικά να είναι επιλογή, αναγκαστικά θα πας εκεί αν τα καταφέρεις. Πρέπει να τα καταφέρεις, γιατί παίζεις στην έδρα σου κι αν δεν έχουμε εκπλήξεις θα θες 1 βαθμό.

Υ.Γ. Για κάθε Παναθηναϊκό η βραδιά ήταν υπερβολικά στενάχωρη. Το 3-0 το αποδέχεσαι ευκολότερα απ’ το 3-2 και με τις φάσεις για τουλάχιστον 3-3. Το να χάσεις 15 πόντους το ίδιο, απ’ το να σου… φεύγει το ματς μέσα απ’ τα χέρια. Όμως ο κοινός παρονομαστής είναι πως επέστρεψε αυτή η προοπτική που έλειπε απ’ τον Παναθηναϊκό σε κάτι τέτοια βράδια. Στα οποία δε θα στεναχωριέσαι πάντα, θα γελάσεις κιόλας.

Δεν μπορεί θα γυρίσει, του το χρωστά η μοίρα