MENU

Ο καθρέφτης σας περιμένει και μην ξεχάσετε να τον φτύσετε κιόλας. 

Ένα παλικάρι 29 ετών δεν είναι πια εδώ. Η μητέρα του κατέρρευσε. Τι να πει κανείς σε αυτή τη μάνα, σε αυτή την οικογένεια; Επειδή κάποιοι ξεκίνησαν από τη χώρα τους, έκαναν σουλάτσο σε όλη την Ελλάδα, φτάνοντας στο σημείο που πάρκαραν τα αυτοκίνητά τους, μπήκαν στα τρένα και πήγαν να δολοφονήσουν. Λες και ήταν φιλήσυχοι πολίτες που πάνε στο περίπτερο να αγοράσουν γάλα που τους τελείωσε. 

Άρχισε πάλι ο κύκλος του ποιος φταίει, γιατί φταίει, πόσο βαθιά θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο και πόσο αποφασισμένη είναι η κυβέρνηση να τα σταματήσει αυτά. 

Πνιγμένοι στη θλίψη και στα δάκρυα για ακόμη ένα νέο παιδί που πλήρωσε το γεγονός πως ήταν κοντά στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας, η μόνη μας δεδομένη πεποίθηση στην κυβέρνηση και στο επιτελικό κράτος, είναι πως απλά σε κάποιο καιρό από τώρα κάποιο μαχαίρι θα χτυπήσει μια άλλη αρτηρία. Τα χρώματα δεν θα έχουν σημασία. Τα κασκόλ εξάλλου που είναι μουσκεμένα στο αίμα όλα ίδια φαίνονται. 

Η δολοφονία του Μιχάλη μπορεί να πάρει ώρες, μέρες ή κάποιο καιρό να εξιχνιαστεί ως προς τον φυσικό αυτουργό. Γνωρίζουμε όμως ξεκάθαρα, τον αδιαμφισβήτητο ηθικό αυτουργό. Είναι η κυβέρνηση. Το επιτελικό κράτος συνολικά.

Εκείνου του κράτους που μπορεί να εντοπίσει αν χρωστάς μισό ευρώ από τέλη κυκλοφορίας του έτους 2002 και να σε κυνηγήσει γι’ αυτό, αλλά δεν κατόρθωσε να κουμαντάρει κομβόι αυτοκινήτων με ξένες πινακίδες, που πέρασαν σύνορα, πέρασαν τόσους νομούς, μέχρι που έφτασαν ανενόχλητοι στο σημείο που επιβαλλόταν να είναι νούμερο ένα μέρος προσοχής και εγρήγορσης. 

Έγιναν τόσες συλλήψεις, αφού έγινε το κακό. Πιστεύουν πως θα βρουν τον δολοφόνο, αφού πρώτα του επέτρεψαν να γίνει δολοφόνος. Φυσικός αυτουργός μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Τον ηθικό αυτουργό τον ξέρουμε καλά. Ζούμε σε αυτόν, κρίνεται η καθημερινότητά μας απ’ αυτόν. Καταλήγοντας στο ξεκάθαρο συμπέρασμα πως ζούμε απλά από τύχη και σύμπτωση. Δυστυχώς ο Μιχάλης στα 29 του χρόνια, δεν ήταν ανάλογα τυχερός. 

Το μεγάλο ερώτημα είναι: Γιατί; Γιατί κανείς δεν έκανε το παραμικρό; Γιατί αφού ήξεραν όπως αποδεικνύεται περίτρανα πλέον. Το υπερηφανεύονται κιόλας, πως είχαν τις πληροφορίες μέρες. Απλά δεν ασχολήθηκαν. Ήξεραν πόσοι θα ξεκινήσουν, από που, που θα πάνε, που θα μείνουν, που θα κοιμηθούν, ποιους θα συναντήσουν. Τα πάντα. Κι όμως έφτασαν όλοι τους με ρόπαλα και μαχαίρια στη Νέα Φιλαδέλφεια, σα να μην τρέχει τίποτα. Μαζί με τους 98 συλληφθέντες, στον εισαγγελέα θα έπρεπε να πάνε πολλά στελέχη του επιτελικού μας κράτους. Αφού γνώριζαν και δεν έπραξαν, πώς αλλιώς μπορείς να τους χαρακτηρίσεις, πέρα από συνυπεύθυνους; 

Ίσως τώρα να κατάλαβε κι ο τελευταίος τη γελοιότητα που δυστυχώς γίνεται τραγικότητα, των οπαδικών αδελφοποιήσεων. Δε μας έφτανε η εγχώρια αλητεία, κάνουμε και αδελφοποιήσεις για να την εισάγουμε σε εξελιγμένη μορφή. 

Κροάτες, Σέρβοι, Αυστριακοί, Γάλλοι, Ιταλοί, κάθε καρυδιάς καρύδι. Για να χαιρόμαστε όταν στα γήπεδά τους σηκώνουν κάνα πανό «κουράγιο αδερφέ, κράτα γερά», για κάποιον φυλακισμένο στην Ελλάδα. Λευτεριά στα αδέρφια μας σε διεθνή καριέρα. Κατάληξη; Δολοφονία επειδή υπάρχουν εγκληματικά μυαλά που κάνουν 1.500 χιλιόμετρα, απλά για ένα «πέσιμο». Για οπαδική… μαγκιά. Μαχαίρια κουβαλάνε οι άνανδροι, οι δειλοί, οι εν δυνάμει δολοφόνοι. Δεν το χωρά ανθρώπινος νους. 

Κι ερχόμαστε πάλι στο κράτος. 

Το SDNA μόλις έγιναν οι κληρώσεις, είχε χτυπήσει καμπανάκι αναφορικά με τους κινδύνους που κρύβουν τα ΑΕΚ-Ντινάμο Ζάγκρεμπ και Παναθηναϊκός-Μαρσέιγ. 

Οι δημοσιογράφοι, χωρίς πληροφορίες, χωρίς παρακολουθήσεις, ήξεραν τι θα ακολουθούσε αν δεν προσεχθεί η υπόθεση. Απαγορεύτηκε η παρουσία φιλοξενούμενων στις εξέδρες για κάποιο λόγο. Όχι για να έχουν περισσότερα εισιτήρια οι γηπεδούχοι. Ξέχασε η κυβέρνηση να απαγορεύσει και τη μετακίνηση. Το απέδειξε το κομβόι των υποψήφιων δολοφόνων, με έναν εξ αυτών ή κάποιους εξ αυτών, δυστυχώς να πετυχαίνουν τον σκοπό τους. 

Στην… απ’ έξω δεν μπορεί να μείνει και η UEFA. Αφήνοντας το καθεστώς της ατιμωρησίας να βασιλεύει στις διοργανώσεις της. Το λιγότερο που έχει και πρέπει να κάνει, είναι η αποβολή των νεοναζί δολοφόνων χουλιγκάνων της Ντινάμο Ζάγκρεμπ από τις διεθνείς διοργανώσεις. Παρότι ακόμη κι αυτό είναι πολύ αργά να το πράξει, γιατί ένα παιδί που είχε όλη τη ζωή μπροστά του και όνειρα, δε θα τα δει να εκπληρώνονται ποτέ. 

Υπάρχουν υπεύθυνοι για αυτό. Υπάρχουν ένοχοι. Και δεν είναι μόνο όσοι σκότωσαν, ούτε μόνο όσοι τους καθοδήγησαν γνωρίζοντας τη χωροταξία της περιοχής και του γηπέδου. 

Αν υπάρχει κάτι που περιμένουμε όσο είναι ακόμα νωπό το αίμα του αδικοχαμένου Μιχάλη, είναι μια ανάληψη ευθύνης από τους ηθικούς αυτουργούς της πολιτικής σκηνής και η ολοκληρωτική διάλυση της ιστορίας των αδελφοποιήσεων μεταξύ ομάδων που δεν έχουν τίποτα κοινό εκτός από εγκληματικά στοιχεία που ενώνονται για να μεταμορφωθούν σε δολοφόνους. 

Δολοφονία με κρατική υπογραφή