MENU

Κάθε αρχή και δύσκολη; Λάθος, εδώ εκ προοιμίου ήταν το πλέον χαμηλό εμπόδιο που θα μπορούσε να συναντήσει η Εθνική ομάδα στο ξεκίνημά της στα προκριματικά του Euro 2024. Απέναντι στον πιο αδύναμο αντίπαλο του γκρουπ κι από τους πλέον αδύναμους ολόκληρης της προκριματικής φάσης, με ποδοσφαιριστές που είναι επί το πλείστον ημιεπαγγελματίες ή αρκετά υποδεέστερου επιπέδου. Γενικότερα το πρόγραμμα στο ξεκίνημα για την Ελλάδα ήταν απόλυτα βατό, αφού ακολουθεί και η εντός έδρας αναμέτρηση με τη Β.Ιρλανδία τον Ιούνιο.

Για την Εθνική ομάδα τα δύσκολα είναι μπροστά της. Και δεν μιλάμε απλά για δύσκολα, αλλά για μία αποστολή... βουνό, δίχως άλλο τη δυσκολότερη που θα μπορούσε πιθανότατα να έχει για να επιστρέψει επιτέλους σε μία μεγάλη διοργάνωση μετά από δέκα χρόνια και τη συμμετοχή της στο Μουντιάλ της Βραζιλίας το 2014. Την 3η αγωνιστική των προκριματικών θα βρει απέναντί της τη φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου, Γαλλία (19/6) και την αμέσως επόμενη, τον Σεπτέμβριο, θα ταξιδέψει πάλι εκτός έδρας για να αντιμετωπίσει τους πολύ δυνατούς Ολλανδούς. Που χθες βράδυ βέβαια συνετρίβησαν στο Παρίσι με 4-0.

Αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι ακροβατεί στα όρια του... mission impossible το να πάρει η Γαλανόλευκη το απευθείας εισιτήριο για την τελική φάση του Euro και να μη χρειαστεί τη δεύτερη ευκαιρία του Nations League, που πράγματι δίνει τη δυνατότητα πρόκρισης με πολύ ρεαλιστικές πιθανότητες. Αυτό βέβαια το λέμε... εμείς, οι “απ' έξω”. Το κλίμα που υπάρχει εντός της Εθνικής, δεν είναι καθόλου αυτό. 

Οι αγωνιστικοί στόχοι άλλοτε επιτυγχάνονται κι άλλοτε όχι. Καμία ομάδα, ιδίως όταν μιλάμε για τα κυβικά της δικής μας Εθνικής, δεν έχει συμβόλαιο με την παρουσία της στις μεγάλες διοργανώσεις. Τα δέκα χρόνια αποχής είναι αρκετά, αλλά μέσα σε αυτό το διάστημα συνέβησαν και πολλά. Δεν είναι ώρα να τα θυμηθούμε. 

Εκείνο που φάνηκε, ακόμα μία φορά, ακόμα και με αντίπαλο όπως το Γιβραλτάρ. Ακόμα και σε ένα παιχνίδι που προφανώς ο αντίπαλος δεν προσφερόταν ούτε για υπέρμετρους πανηγυρισμούς, ούτε για να καλλιεργηθούν προσδοκίες που μπορεί στη συνέχεια να τσακιστούν, ήταν κάτι άλλο. 

Στο Φάρο, είδαμε άλλο ένα παιχνίδι που η Εθνική έδειξε το πόσο ΟΜΑΔΑ είναι. Δεν ήταν μόνο όσα είδαμε να συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του αγώνα, όσο ή όλη ατμόσφαιρα που αναδύεται πλέον στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Από την πρώτη συγκέντρωση στη Ριζούπολη πριν έξι μέρες, μέχρι την αναχώρηση για την Πορτογαλία. Από τον τρόπο που πανηγυρίζουν όλοι τα γκολ των συμπαικτών τους, μέχρι τις αντιδράσεις του πάγκου κι άλλα φαινομενικά “μικρά”, που είναι όμως τόσο μεγάλα για τη διατήρηση του εξαιρετικού κλίματος της Γαλανόλευκης. 

Όπως για παράδειγμα η στιγμή της αλλαγής του Τάσου Μπακασέτα από τον Κώστα Φορτούνη. Ο αρχηγός πήγε αυθόρμητα να δώσει το περιβραχιόνιο στον Πέτρο Μάνταλο. Η οδηγία του Πογέτ ήταν να το πάρει ο “Φόρτου”. Η σειρά παλαιότητας στην Εθνική, ενδεχομένως αυτό να “απαιτούσε”. Μία κίνηση του Πογέτ που δεν πέρασε απαρατήρητη και νομίζω ότι περισσότερο ήθελε να δώσει ένα μπουστάρισμα στον 30χρονο άσο, που φόρεσε για πρώτη φορά το εθνόσημο επί δικής του θητείας, επιστρέφοντας στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα μετά από δύο χρόνια. Μία προσπάθεια να τον κάνει να νιώσει ότι... δεν έλειψε ουσιαστικά ποτέ από τη Γαλανόλευκη. 

Ότι στην Εθνική ομάδα δεν λείπει το ταλέντο εδώ και χρόνια, είναι δεδομένο. Μία πραγματική ομάδα ωστόσο δεν την κάνουν μόνο όσοι είναι μέσα στις τέσσερις γραμμές. Την κάνει κυρίως ο πάγκο της. Δείτε εκείνον της Εθνικής στο γκολ του Μανώλη Σιώπη. Δείτε το βλέμμα του Γκουστάβο Πογέτ στον 28χρονο μέσο, τη στιγμή που κατευθύνεται στον πάγκο. Τον τρόπο που τον κοιτάζουν ο Γιώργος Τζαβέλλας (και του Δημήτρη Γιαννούλη). Σαν τον μικρό αδερφό του... Μα και το στοργικό φιλί του Πέλκα στον Κωνσταντέλια, τη στιγμή της αλλαγής του.

Αυτονόητα θα πει κάποιος; Όχι τόσο, αν ανατρέξουμε στο παρελθόν. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε. Το θέμα είναι το σήμερα. Φυσικά και το αύριο της Εθνικής. Που... φωνάζει ότι υπάρχει! Ότι είναι εδώ κι ότι είναι θέμα χρόνου πλέον για να δούμε ξανά την Ελλάδα στις μεγάλες διοργανώσεις. 

Το βλέμμα του Πογέτ και του Τζαβέλλα, το φιλί του Πέλκα