MENU

Τα πάντα μεταφράζονται σε τίτλους; Ίσως. Πόσους έχεις, πόσους περισσότερους ή λιγότερους απ’ τον άλλον. Πότε πήρες τον τελευταίο, σε ποια διοργάνωση. Οπότε στο τέλος της ημέρας τί μετράει; Οι τίτλοι. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Υπάρχει και η μικρότερη. Εκείνη που μας χαροποιεί ιδιαίτερα να βλέπουμε τον Παναθηναϊκό να της δίνει τεράστια σημασία. 

Παίξε. Καλά, άσχημα, άτυχα, τυχερά, όλα μέσα είναι. Από πριν δεν ξέρεις. Παίξε όμως. Έτσι μπορεί να κερδίσεις, μπορεί να χάσεις, μπορεί να είσαι σε καλή κατάσταση ή σε κακή. Καλή ώρα κόντρα στη Λαμία, ο Παναθηναϊκός είχε άγχος και φάνηκε. Λογικό μετά από δύο ματς με ήττες. Είχε τον Μπρινιόλι να σώζει όποτε χρειάστηκε, πέτυχε ένα πανέμορφο συνδυαστικό γκολ με τον Κλεϊνχέισλερ. Σιδεροκέφαλος και να τα… αυγατίσει τα γκολ. 

Απειλήθηκε και στη συνέχεια, γιατί αυτή η περιβόητη φοβία του μη δεχτώ γκολ, δυστυχώς έχει επανέλθει. Ειδικά όταν μπροστά τις ευκαιρίες σου δεν τις εκμεταλλεύεσαι για να «καθαρίσεις» ματς, τότε το άγχος μεγαλώνει. Τέλος καλό όλα καλά, πρώτη φορά στο δεύτερο γύρο έβαλες και πάνω από 1 γκολ. Η νίκη μετράει. 

Υπό νορμάλ συνθήκες μπορούσες να πεις για νίκη που σε πάει στην κορυφή έστω προσωρινά. Αλλά στην Ελλάδα βρισκόμαστε. Κάθε μέρα που ξημερώνει πρέπει να τσεκάρεις τη βαθμολογία. Πήρε κανείς βαθμούς; Αφαιρέθηκαν από κάναν άλλο; Σε πολλά «γήπεδα» παίζονται αγώνες. Το χορτάρι δεν έχει την αποκλειστικότητα. Είναι ωραίο να είσαι εσύ αυτός που επιμένει να παίζεις εκεί. Με οποιοδήποτε καιρικό φαινόμενο. Κι ας ρισκάρεις, γιατί εκεί μαντέψτε: Χάνεις κιόλας! 

Ο Παναθηναϊκός έκανε αυτό που έπρεπε με τη Λαμία. Ήταν ανώτερος, μπορούσε ευκολότερα. Πρέπει να λύσει πολλά ζητήματα. Ειδικά ανασταλτικά έχει χάσει τις ισορροπίες του. Δεν μπορεί να βρει τον εαυτό του, αυτόν που είχε στον πρώτο γύρο. Δημιουργικά αυτή τη φορά έφτιαξε φάσεις, απλά «λύγισε» στην τελική προσπάθεια. Κακό αυτό. Ειδικά για τον Ιωαννίδη που αν είχε σκοράρει όπως έπρεπε, θα είχε κάνει το τέλειο ματς. 

Παιχνίδι που σε κάνει να ηρεμήσεις καθώς επιστρέφεις στις νίκες, αλλά ταυτόχρονα σου χτυπά καμπανάκια. Σημαντικό πως «μπήκαν» Κλεϊνχέισλερ και Μαντσίνι στην ενδεκάδα. Θετική παρουσία, ο πρώτος έβαλε και το γκολ οπότε αυτόματα έκλεψε τις εντυπώσεις. Μπορούν καλύτερα. Συνολικά η ομάδα μπορεί καλύτερα. Περιθώρια δεν υπάρχουν ακολουθεί ο Άρης, που θα παίξει αγώνα… χωρίς αύριο με τον Παναθηναϊκό. Καλά θα κάνει. 

Ο Παναθηναϊκός θα είναι εκεί. Θα αγωνιστεί. Ίσως χάσει. Ίσως κερδίσει. Ποδόσφαιρο είναι, όλα παίζουν. Αρκεί να παίζουν οι ομάδες. Τηρώντας τις αρχές τους, ειδικά όταν έχουν «πληγωθεί» υπέρμετρα από τις αντίθετες πρακτικές. 

Εσύ επιβάλλεται πλέον να κοιτάς τον εαυτό σου. Είναι προφανές πως δεν κρίνεσαι μόνο απ’ αυτόν. Το πράγμα αρχίζει να ξεφεύγει, επειδή όλοι έχουν… μπει στο χορό. Είτε βγεις πρώτος, είτε βγεις τέταρτος, να το έχεις κάνει με το κεφάλι ψηλά. Δεν πειράζει, ας μείνουν οι υπόλοιποι να κάνουν φιέστες πάνω σε «καμένες» ιδεολογίες. Ως Παναθηναϊκός αυτό που υπηρετείς εδώ και 115 χρόνια, εκείνο θα τιμήσεις και τώρα. Ακόμη κι αν πληγωθείς στο τέλος. 

Η ομάδα δεν είναι στα καλύτερά της. Μπορεί το ματς με τη Λαμία να αποτέλεσε το σημείο που γυρίζεις το διακόπτη. Διαφορετικά οι δυσκολίες θα είναι πολλές στη συνέχεια. Αγωνιστικά και πνευματικά πρέπει να βρεθούν εκ νέου οι ισορροπίες. Τώρα υπάρχουν και περισσότερες λύσεις. Όχι όσες θα έπρεπε. Τόσο ποιοτικά, όσο και ποσοτικά. Όμως ο δρόμος είναι ανοιχτός. Τον έκανες ανηφορικό με τη δική σου κακή παρουσία. Στο χέρι σου να αποδείξεις πως αντέχουν τα πόδια σου. 

Το «κακό» συνήθειο του Παναθηναϊκού: Αγωνίζεται…
EVENTS