MENU

Έχουμε μάθει να τους κρίνουμε. Να τους ασκούμε κριτική. Να πατάμε πάνω στα λεφτά που παίρνουν και ελαφριά την καρδία να ξεχνάμε οτιδήποτε ανθρώπινο έχει να κάνει με την υπόστασή τους. Πληρώνονται για να μην νιώθουν. Πληρώνονται για να εκτελούν. Πληρώνονται για να τα καταφέρνουν. Πληρώνονται για να μην στεναχωριούνται, να μην πονάνε, να μην σκέφτονται. Πληρώνονται και άρα πρέπει να δέχονται κάθε μορφής σχόλια. Ξεχνάμε ότι το βράδυ πηγαίνουν και εκείνοι για ύπνο με τις σκέψεις τους. Ξεχνάμε ότι παλεύουν με τον εαυτό τους. Με τις ανασφάλειές τους. Με το παρόν και το μέλλον τους. Με τη σκοτεινή πλευρά του μυαλού τους. Γιατί να βλέπουμε τους αθλητές ως ανθρώπους όταν απλά μπορούμε να τους φανταζόμαστε ως μηχανές που... λαδώνονται για να μας υπηρετούν και να μας ικανοποιούν; Δεν φτάνει ένας Μπακασέτας για να μας θυμίζει την πραγματικότητα, για να μας επαναφέρει σε εκείνη. Η εξομολόγηση του Έλληνα άσου και του κάθε Έλληνα άσου ξεχνιέται στην αμέσως επόμενη χαμένη ευκαιρία… Στο αμέσως επόμενο λάθος, στην επόμενη κακή εμφάνιση. 

Μια χαμένη ευκαιρία σαν κι αυτή…


Ή σαν κι αυτή…


Ή ακόμα-ακόμα και σαν κι αυτή…

 

Ο Στίβεν Τσούμπερ είδε ένα όνειρό του να διαλύεται. Την ώρα που θα έπρεπε να προετοιμάζεται για τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική γιορτή του κόσμου, εκείνος έκανε εισαγωγή στο νοσοκομείο. Αντί να ταξιδεύει για την Ελβετία, ώστε να βρίσκεται δίπλα στους συμπαίκτες του, εκείνος έστελνε μήνυμα μέσω των social media. Ο πόνος, βλέπετε, είναι μερικές φορές πιο δυνατός από τη φιλοδοξία. «Εδώ κι αρκετούς μήνες, έχω αντιμετωπίσει έναν τραυματισμό που δεν μου επιτρέπει να είμαι ο παίκτης που μπορώ να είμαι στο 100%. Το να αποφασίσω να κάνω μια μικρή επέμβαση και να εγκαταλείψω ένα όνειρο δεν ήταν εύκολο, αλλά ήταν η σωστή απόφαση για την υγεία μου. Δυστυχώς στο ποδόσφαιρο πολύ συχνά ξεχνάς που βρίσκεσαι στη ζωή και τι έχεις ήδη πετύχει, γιατί πάντα παρακολουθείσαι και αξιολογείσαι από παιχνίδι σε παιχνίδι».

Στις 10 Νοεμβρίου η ανακοίνωσή του ήρθε λίγο ξαφνικά. Στο ιατρικό δελτίο της ΑΕΚ το όνομά του έπαιζε συχνά-πυκνά. Ενοχλήσεις, θλάση, τράβηγμα, θεραπεία, ατομικό πρόγραμμα  ̇πληρώνεσαι για να αντέχεις. Όχι, δεν πληρώνεσαι για να αντέχεις. Ο αθλητής έχει ένα χαρακτηριστικό που λογικά θα τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή. Και όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο που έχει παίξει, τόσο πιο δύσκολο είναι να αποκολληθεί από αυτό. Είναι αθλητής. Αυτό σημαίνει ότι θέλει να προπονείται, θέλει να παίζει, θέλει να νιώθει ενεργός. Το αντίθετο μπορεί να τον διαλύσει ψυχολογικά.

Ο Στίβεν Τσούμπερ δεν είχε έρθει στην ΑΕΚ για να παραβρίσκεται σε κοινωνικές εκδηλώσεις και να τρώει burger. Ήρθε για να παίξει. Το έδειξε από την πρώτη του εμφάνιση – συμπτωματικά και τότε ενάντια στον Ιωνικό. Το έδειχνε σε κάθε του εμφάνιση εκείνο τον πρώτο καιρό, όταν το να κρύβεις το πρόσωπό σου στον πανηγυρισμό ήταν η viral στιγμή που έδινε κέφι σε μια ΑΕΚ που δεν έλεγες ότι ακμάζει. Στην μετριότητα ήταν και εκείνος μέτριος. Δεν του έφτανε. Το έδειχνε, το φώναζε, έψαχνε τρόπο να ανατρέψει την κατάσταση, να ηγηθείς μιας ομάδας, στην οποία έβλεπε το μέλλον του. Η διοίκηση της Ένωσης ευτυχώς δεν παρασύρθηκε από την εικόνα του μετά το πρώτο δίμηνο. Όπως εύστοχα είχε παρατηρήσει σε ένα από τα σχόλιά του ο Ντέμης Νικολαΐδης, «όπως πάει η ΑΕΚ, θα βγάλουμε άχρηστο και τον Τσούμπερ». Δεν έγινε. Ο Ματίας Αλμέιδα έδωσε την έγκρισή του, η διοίκηση προχώρησε στην απόκτηση των δικαιωμάτων του και ο κόσμος ξεκάθαρα συμφώνησε με την απόφαση.

Το σίριαλ δεν έγινε ποτέ σίριαλ. Η οψιόν ενεργοποιήθηκε έπειτα και από την έγκριση του Ματίας Αλμέιδα, ο οποίος ήθελε τον παίκτη στην ΑΕΚ. Όμως, ο Στίβεν Τσούμπερ δεν ήταν ο ίδιος ο παίκτης που ήθελε. Ξεκίνησε τη σεζόν βασικός στο – ας μην κρυβόμαστε – κακό πρώτο διάστημα για την ΑΕΚ. Πονούσε, καθόταν έξω, δεν πονούσε, έμπαινε, πονούσε ξανά. Δεν είναι αυτό ποιότητα προπόνησης, δεν είναι καν ποιότητα ζωής. Η μεγάλη απόφαση ήταν δική του.

«Κάποια στιγμή στη ζωή σου πρέπει να καταλάβεις ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από το να ακολουθείς το όνειρό σου. Είναι η υγεία σου και τα προβλήματα που μπορεί να σε ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια. Υπέφερα για μεγάλα χρονικά διαστήματα, οπότε στο τέλος δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι σε άλλους ανθρώπους. Χρειάζεται να είσαι χαρούμενος με το ποιος είσαι. Αυτό το κατάλαβα λίγο αργά, γιατί θα έπρεπε να κάνω αυτή τη διαδικασία νωρίτερα. Αλλά τώρα, όλα είναι καλά. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα, αλλά όταν άρχισα να νιώθω καλύτερα, ήξερα ότι ήταν η καλύτερη απόφαση για το μέλλον μου».

Το μέλλον του άρχισε να το βλέπει σαν trailer. Και σαν οπαδός. Κάπου ανάμεσα σε πάγκο και κερκίδα, στο μακρύ και ατελείωτο διάστημα της αποθεραπείας. Να είσαι παίκτης της ΑΕΚ και να μην μπορείς να παίξεις στην Αγία Σοφία; Κατάρα! Να βλέπεις την ομάδα σου να κερδίζει και να το χαίρεται; Ευχή. Αλλά κάπου ανάμεσα στην ευχή και την κατάρα, ο ίδιος έπρεπε να βρει ισορροπία. «Ήμουν πολύ χαρούμενος που κερδίζαμε σχεδόν σε κάθε παιχνίδι. Δεν απολάμβανα το γήπεδο από τον αγωνιστικό χώρο, αλλά από τις εξέδρες. Ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο, αλλά… κουράστηκα, ήθελα πολύ να κατέβω στον αγωνιστικό χώρο! Στην αρχή ήταν δύσκολα, αλλά έκανα τις επιλογές που έκανα και χρειάστηκε να υποφέρω μετά. Όμως, όλα τελείωσαν και ανυπομονώ να κατέβω στον αγωνιστικό χώρο. Να πανηγυρίσω από εκεί με τους φανταστικούς οπαδούς μας, με την ομάδα, σε αυτό το υπέροχο γήπεδο.

Σε αυτό το υπέροχο γήπεδο σπατάλησε τις ευκαιρίες του. Από τις 28 Δεκεμβρίου που επέστρεψε, ο κόσμος περίμενε μαγικά να δει έναν υπερήρωα, όπως όλοι οι υπόλοιποι που εμφανίζονται με κάπα μέσα στη Ν. Φιλαδέλφεια. Δεν τον είδε. Ούτε στα 24 λεπτά με τον Βόλο, ούτε στα 17 στα Γιάννινα, ούτε στα εννέα με τον Παναθηναϊκό, ούτε στα 18 με τον Παναιτωλικό, ούτε καν στις δύο εμφανίσεις του ως βασικός με την Κηφισιά και τον Πανσερραϊκό. Μα, οι υπερήρωες δεν έρχονται κατά παραγγελία. Έρχονται όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πώς όταν τελειώνουν τη δουλειά και έχουν βγάλει την κάπα, είναι ξανά άνθρωποι…

 

Ο Στίβεν και η κάπα του υπερήρωα!
EVENTS