MENU

Η χθεσινή διπλή προπόνηση ήταν ένα καλό «μάθημα», όπως και όλες αυτές οι ημέρες της προετοιμασίας στην Κύπρο, για να κατανοήσεις καλύτερα την ομάδα, να πάρεις κατά κάποιον τρόπο... μυρωδιά από τα αποδυτήρια. Οτιδήποτε κι αν φτάνει στα αυτιά σου, δεν συγκρίνεται -και δεν μπορεί να συγκριθεί- με αυτά που βλέπει το μάτι. Αντιδράσεις, χειρονομίες. Η γλώσσα του σώματος. Αυτή που λέει τα πάντα και μόνο την αλήθεια.

Και τα μίντα και ο κόσμος, παρά το πλεονέκτημα που μπορεί να έχουν οι πρώτοι, λόγω της τριβής που προσφέρει το επάγγελμα, επί της ουσίας, κρίνουν εκ του αποτελέσματος. Ποιος μπορεί, ποιος αντέχει, ποιος πατάει καλά και ποιος όχι. Μέχρι εκεί. Όλα με χαρακτηριστική ευκολία. Και είναι εν μέρει λογικό. Αλλά αυτή δεν είναι η συνολική εικόνα στην πραγματική της διάσταση. 

Γι΄αυτό οι προετοιμασίες, πόσω μάλλον και μεσούσης της σεζόν, σου δίνουν την ευκαιρία να αντιληφθείς καλύτερα το ρόλο του καθενός, πως ο προπονητής έχει μοιράσει αρμοδιότητες και στην τελική γιατί επιμένει -σε σημείο να θεωρείται εμμονικός- στις... παλιοσειρές του. 

Χθες, μετά το τέλος της προπόνησης, δεν χρειάστηκε να πει πολλά στους Ίνγκασον, Βιεϊρίνια και Καντουρί. Μπορεί να μην είπε και τίποτα το σημαντικό στην τελική αλλά από το πώς κινούνται στις προπονήσεις οι τρεις, πως συμπεριφέρονται και τι αντίκτυπο έχουν στο σύνολο, αντιλαμβάνεσαι πως και ένας προπονητής, έμπειρος, ψημένος ποδοσφαιρικά, έχει ανάγκη από «συμπαίκτες» εντός και εκτός γηπέδου.

Από την μία, ο Ελ Καντουρί ασχολήθηκε εκτενώς με τον «Ντέλια», κάνοντάς του συστάσεις, μιλώντας διαρκώς στον μικρό κατά την διάρκεια της άσκησης: που βρισκόταν εκείνος, πως έπρεπε να παίξει την μπάλα, να σηκώσει κεφάλι, να αντιληφθεί την κίνησή του. Μοιράζοντας «μπράβο», όταν έπρεπε... Από την άλλη, ο Βιεϊρίνια, έχοντας πάρει επ΄ώμου τους συμπατριώτες του και ειδικά τους πιτισιρικάδες να τους βάλει στο κλίμα, να τους εξηγήσει, να νιώσουν οικεία μέσα σε ένα γκρουπ.

Ένα γκρουπ, πάνω κάτω 25 ποδοσφαιριστών, που είναι πρακτικά αδύνατο να τεθούν άπαντες στα υπόψιν του Λουτσέσκου. Να ασχοληθεί εκτενώς με τον καθένα. Και δεν είναι μόνο οι πιτσιρικάδες, γιατί θα δεις και τον Ίνγκασον να «ασχολείται» για παράδειγμα με τον Σάστρε, να τον «σπρώχνει» με τον τρόπο του, να τον παρακινεί. Κινήσεις που μαρτυρούν μία άκρως ποδοσφαιρική «υγεία» εντός των αποδυτηρίων, με παιδιά που το απολαμβάνουν, που νιώθουν.... ομάδα.

Παιδιά που ο καθένας ξέρει τον ρόλο του. Κατά την διάρκεια των προπονήσεων, συγκεκριμένοι είναι εκείνοι που ακούγονται. Που έχουν το... δικαίωμα να ακούγονται, όταν πρέπει να ακούγονται. Και αυτή η αρμονεία, που κανείς δεν ξέρει πως θα αποτυπωθεί αγωνιστικά, τουλάχιστον δείχνει πως η ομάδα βρίσκεται σε καλό δρόμο. Αυτό το «έχτισαν» και το κατέκτησαν ακόμη και στα δύσκολα. Εκείνα που τους δοκίμασαν αλλά δεν τους αποσυνέθεσαν.

Μέσα σ΄αυτά  τα μικρά μικρά που ενδεχομένως για κάποιους να μοιάζουν απλώς... χαριτωμένα, ορμώμενοι από ένα αίσθημα κυνισμού που απαιτεί το αποτέλεσμα, αξίζει να προστεθεί ένα ακόμη παράδειγμα από την προετοιμασία της Κύπρου που αποτυπώνει εν πολλοίς την φιλοσοφία του Λουτσέσκου όταν μιλάμε για το γκρουπ, το «εμείς».

Όταν σε μία άσκηση, ο Καντουρί πήγε για το κάτι παραπάνω, το εντυπωσιακό και δεν σιγούρεψε το γκολ, ο Λουτσέσκου τιμώρησε την ομάδα με κάμψεις. Δεν στράφηκε κανενός αποκλειστικά, δεν έριξε τον Μαροκινό για κάμψεις, θέλοντας να δώσει το παράδειγμα στους υπόλοιπους. Ο ένας καλύπτει τον άλλον και τα λάθη τους ενός, τους εκθέτους όλους. Ακόμη κι όταν μιλάμε για τις παλιοσειρές, τους έμπειρους, τους ωραίους που στην τελική, όπως θα έλεγε κανείς, μπορούν ενίοτε να... χαλαρώνουν και για λίγο στην προπόνηση. Εκτός κι αν μιλάμε για τον ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου...

ΠΑΟΚ: Αυτή η επιμονή του Λουτσέσκου...
EVENTS