MENU
:root { --competition-primary-color:#8a1538 ; --competition-secondary-color:#3f071d; --competition-solid-color:#3f071d; }
FIFA WORLD CUP 2022 Χορηγός ΟΠΑΠ ΑΕ stiuxuna
Advertisement

Εγώ. 

Κι εσύ. 

Μαζί

Ένα ασθενικό φως, που δίνει την αίσθηση πως νοσηλεύτηκε σε κρίσιμη κατάσταση το τελευταίο διάστημα σε κάποια μονάδα εντατικής θεραπείας, ανάβει. Τρεμοπαίζει λίγο και σταθεροποιείται.

Έπειτα, μπαίνει αυτός. Είναι το αγαπημένο του μέρος στον κόσμο, εκεί που μπορεί να τα λέει με τον άνθρωπο που θαυμάζει περισσότερο από τον οποιονδήποτε στον κόσμο: τον εαυτό του. 

«¡Siii!», κραυγάζει ο ένας. 

«’Γω!», ανταπαντάει ο άλλος. 

Ο πρώτος- κολυμπώντας ακόμα και τώρα, στα 37.5 του, στα ελώδη νερά της φιλαυτίας- σφίγγει τους κοιλιακούς του. Όλα καλά: είναι και οι 8 εδώ. 

Η αντανάκλασή του κάνει το ίδιο. 

Ο πρωταγωνιστής μας, ικανοποιημένος από τα όσα έχει δει, ετοιμάζεται να φύγει από το δωμάτιο. 

«Στάσου», ακούγεται μια τρεμάμενη φωνή που κατακερματίζει την 4η Διάσταση. «Θέλω να σου πω». 

(Εγώ). 

«Πες μου».

(Κι εσύ). 

«Κοίτα με».

(Μαζί). 

«Πες μου». 

Τα γηρατειά έρχονται ξαφνικά και όχι σιγά-σιγά, όπως νομίζουν

«Το δέχομαι: πέρυσι ήσουν καλός. Όχι εξωφρενικά καλός όπως τα (αμέτρητα) χρόνια της απόλυτης δόξας σου, τότε που ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να σε σταματήσει κανείς στο γήπεδο ήταν το “Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου…”, αλλά καλός. 

Αν λάβουμε υπόψη και την παράμετρο της ηλικίας σου, 36 στα 37, τότε η σεζόν που έκανες με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ άγγιζε τα όρια του μικρού προσωπικού άθλου. 

Σε ομαδικό επίπεδο, ωστόσο, θυμίσατε ελληνική πόλη και πιο συγκεκριμένα την Δράμα. Ακόμα και ο Αισχύλος θα έβρισκε παρατραβηγμένη μια ιστορία που φέρνει τους Κόκκινους Διάβολους εκτός Champions League, να μαζεύουν εκκωφαντικές 5άρες από τους βασικούς τους ανταγωνιστές στο Νησί και να κάνουν τον όρο «συνονθύλευμα» να μοιάζει με κομπλιμέντο. 

Πάντως, ξαναλέω, εσύ ήσουν ακόμα «ευσταλής» αγωνιστικά. 

Τα γηρατειά, όμως, έρχονται από τη μία στιγμή στην άλλη. Δεν κάνουν χρόνια να φτάσουν, δεν σε προειδοποιούν- απλά φοράνε την στολή του χασάπη, αρπάζουν τον μπαλτά και σου επιτίθενται με όλο το αποκρουστικό τους μένος. 

Κι αυτό, Κριστιάνο, συνέβη φέτος. 

Γέρασες

Τα γηρατειά δεν είναι μια μάχη. Είναι σφαγή

«Το γεγονός πως δεν έκανες προετοιμασία (για όποιους λόγους κι αν συνέβη αυτό, δεν είναι της παρούσης) σε άφησε πολύ, πολύ πίσω. Η έκρηξή σου θύμιζε βρεγμένη σπίθα που ουδέποτε πυροδότησε τα κύτταρά σου, οι αντοχές σου πήγαν περίπατο (καθώς μόνο περίπατο μπορούσαν να πάνε, δεν έτρεχες καθόλου πια), ο πάγκος σου προσέφερε σε σταθερή βάση μια παγωμένη θαλπωρή. 

Όσο κι αν δεν αρέσει στο γεμάτο οίηση κορμί σου η αλήθεια, ο Τεν Χαγκ (που, σε ηθικό επίπεδο, εγκλημάτησε εις βάρος σου και θα «σταυρωθεί» εν ευθέτω χρόνω) είχε δίκιο που δεν σε ξεκινούσε στην πλειονότητα των αγώνων. Από όλους τους επιθετικούς στα πέντε μεγαλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης ήσουν αυτός που πίεζε λιγότερο, πράγμα καταδικαστικό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. 

Πέραν τούτου, το φονικό σου ένστικτο μετατράπηκε σε καλόκαρδο κυριούλη που περνάει γιαγιάδες στα φανάρια και τα γκολ που έβαζες με το τσουβάλι τώρα έμπαιναν με το σταγονόμετρο.

Το ξέρω, το ξέρω- όλοι το είδαν: προσπάθησες, ρε γαμώτο. Προπονήθηκες, έφτασες το καταπονημένο σου κορμί στα όριά σου, δε διαμαρτυρήθηκες (μέχρι την περιβόητη συνέντευξη που τα έκανες το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου), πάλεψες. 

Έδωσες τη μάχη σου. 

Μα, δυστυχώς, ήσουν χαμένος από χέρι.

Βλέπεις, είχαμε να κάνουμε με σφαγή.»

Λίγοι ξέρουν να γερνούν

«Έι, το καταλαβαίνω: όταν έχεις μείνει στον Κολοφώνα της Δόξας για περισσότερα από 15 χρόνια παρέα με τον Λίο θρυμματίζοντας κάθε έννοια στοιχειώδους λογικής, είναι δύσκολο ν’ αποδεχτείς πως ο αγωνιστικός ήλιος δύει. Δεν μπορείς έτσι απλά να καβαλήσεις την Ντόλυ σου και να χαθείς στο ηλιοβασίλεμα.

Το υπέρμετρο εγώ σου σε ωθεί να βγεις και να κράξεις δημοσίως τον προπονητή σου, την ομάδα σου, τους ιδιοκτήτες, τους πάντες. Έχεις σε όλα άδικο; Σε καμία των περιπτώσεων- αν κάποιος αφαιρέσει τον στείρο θυμό, θα δει πως υπάρχουν μερικά λεκτικά διαμάντια για την άρρωστη κατάσταση στον σύλλογο, που λάμπουν σαν φάρος στις 2 η ώρα τη νύχτα.

Όμως, το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Έμεινες χωρίς ομάδα και ουδείς από τους μεγάλους, για την ώρα έστω, δεν σε κυνηγάει. Ούτε Ρεάλ ούτε Μπάγερν ούτε… κανείς. Μόνο κάτι Αλ Νασρ και ίσως η Νιουκάστλ. Σύλλογοι, δηλαδή, αντιστρόφως ανάλογοι του ανυπέρβλητου προσωπικού σου μεγαλείου. 

Έπεσες στην παγίδα, Κριστιάνο. 

Μα δεν φταις, είσαι απλά ένας άνθρωπος. 

Και λίγοι, ελάχιστοι απ’ αυτούς, ξέρουν να γερνούν.»

Ένας γέρος είναι ένα παιδί με παρελθόν

«Ξέρεις, στενοχωριέμαι. Στενοχωριέμαι γιατί το παρελθόν το δικό σου- διάολε, το δικό μας- είναι από εκείνα που μοιάζουν καμωμένα από ατόφιες κλωστές παραμυθιού. Μόνο που…

Μόνο που στο τέλος, φαίνεται πως δε θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Το ακροτελεύτιο Μουντιάλ της επίζηλης καριέρας σου ξεκινάει και είσαι άνεργος, σε κακή αγωνιστική κατάσταση, με τους συμπαίκτες σου ακόμα και στην εθνική σου ομάδα να είναι «μουδιασμένοι» μετά τα όσα είπες προσφάτως. 

Το κύκνειο άσμα σου, γέρο μου, δε μοιάζει με μελωδικό τραγούδι. 

Είναι ο ήχος που κάνει ένα κλειδί όταν το σέρνεις για ώρα πάνω σ’ έναν μαυροπίνακα. 

Και, πίστεψέ με, κανείς δε θέλει ν’ ακούσει κάτι τέτοιο.»

Η νεότητα δεν έχει ηλικία

Είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του φωτός – παφ! – κι έπειτα το δωμάτιο βυθίζεται στο σκοτάδι. 

Ο καθρέφτης (εσύ), αυτό το απηνές, μα ειλικρινές, είδωλο ενός επίδοξου GOAT, προσπαθεί να πει με τρόπο στον Ρονάλντο (εγώ) πως κάποια στιγμή ο Χρόνος τα παίρνει όλα, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Στα 38 σου σχεδόν, όντας μάλιστα απροπόνητος για τα δικά σου ανυπέρβλητα δεδομένα, δεν μπορείς να πηδήξεις δύο μέτρα. Δεν μπορείς να πιέσεις 90 λεπτά. Δεν μπορείς να σουτάρεις με τον τρόπο που το έκανες. Είναι αδύνατο τα σπριντ σου να σπάνε το φράγμα του ήχου, όπως συνέβαινε κάποτε. 

Στο τέλος, ακόμα κι αν είσαι ο CR7, ηττάσαι. Οι τραυματικοί 3 τελευταίοι μήνες με τη φανέλα της Γιουνάιτεντ μοιάζουν μ’ ένα πένθιμο πρελούδιο του τι θ’ ακολουθήσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο. 

Η λογική, φορώντας το μανδύα της βεβαιότητας, επιτάσσει πως ο Πορτογάλος σούπερ σταρ δε θα μπορέσει να κάνει τη διαφορά στο Κατάρ. Το φινάλε του θ’ αφήσει μια μεταλλική γεύση στο στόμα κάθε φαν. 

Σωστά; Σωσ…

Ο Κριστιάνο δείχνει το είδωλό του και μειδιά. Το χέρι του βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του στήθους του. Έπειτα φοράει τη φανέλα της Πορτογαλίας και βγαίνει στο χορτάρι. Μένει μια έσχατη ιστορία να ειπωθεί- έτσι δεν είναι; 

Και, που να πάρει, είμαστε τόσο ηλίθιοι: την αφηγηθήκαμε ολόκληρη λάθος. 

Γιατί ξεχάσαμε το πιο βασικό. Ξεχάσαμε ότι υπάρχει κάτι που δε γερνάει ποτέ. Το μέρος εκείνο που τα θαύματα σφύζουν από ζωή, σαν αιώνια βρέφη που γεύονται τον κόσμο. 

Η καρδιά. 

Κριστιάνο, είναι σφαγή…
EVENTS