MENU
:root { --competition-primary-color:#8a1538 ; --competition-secondary-color:#3f071d; --competition-solid-color:#3f071d; }
FIFA WORLD CUP 2022 Χορηγός ΟΠΑΠ ΑΕ stiuxuna
Advertisement

Δεν είναι κανένα παιδάκι, είναι 35 ετών, κοσμογυρισμένος, με ανοιχτό μυαλό, ένας από τους ευφυέστερους παίκτες της εποχής του.

Στο βιογραφικό του μετρά 142 συμμετοχές, έχει παίξει Μουντιάλ, Euro, τα πάντα. Έχει δώσει αμέτρητες συνεντεύξεις τύπου, όμως αυτή τη φορά όλα ήταν άβολα. Οι λέξεις έβγαιναν με δυσκολία από το στόμα του: «Δεν νιώθω άνετα, δεν θα το αρνηθώ. Μας έχουν βάλει στην μέση, έχουμε στοχοποιηθεί. Νιώθω πως αν πω κάτι που δεν πρέπει, ίσως τιμωρηθώ και δεν παίξω στο επόμενο παιχνίδι.

Είναι κάτι που δεν έχει προηγούμενο στο ποδόσφαιρο. Δεν το έχω ξαναζήσει και ελπίζω να μην το ζήσει και κανείς στο μέλλον. Νιώθω ότι είμαστε ελεγχόμενοι. Δεν θέλω να κάνω μία πολιτική τοποθέτηση αυτή την ώρα. Ήρθαμε εδώ για να παίξουμε ποδόσφαιρο και αισθάνομαι πως κινδυνεύουμε να μην κάνουμε ούτε αυτό αν τολμήσουμε να πούμε κάτι φυσιολογικό, όπως να  όχι στον ρατσισμό και στις διακρίσεις»!

Ο Γιάν Βερτόνχεν -εντέλει- επέλεξε να μην πει τίποτα: «Θα προτιμήσω να κρατήσω το στόμα μου κλειστώ για να μπορέσω να είμαι διαθέσιμος στις 10 το βράδυ για την πρεμιέρα μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το σταματάω εδώ και αυτό από μόνο του λέει πολλά».

Για πολλά χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, ο αθλητής έπρεπε να είναι μουγγός, βουβός, απαθής, αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν το «Shut up and play», επί το ελληνιστί «σκάσε και παίζε». Πληρώνεσαι για να παίζεις, όχι για να μιλάς, ούτε για να εκφέρεις άποψη. Μόνος που αυτό δεν είναι αθλητισμός. Είναι σκλαβιά. Τσίρκο.

Όσοι παρέκκλιναν από την γραμμή, ήταν τα κακά παιδιά, οι αντιδραστικοί, οι προβληματικοί, οι δακτυλοδεικτούμενοι. Ο Ντιέγκο ήταν ένας εξ’ αυτών. Υπενθυμίζω ότι ο Κρόιφ αποφάσισε να μποϋκοτάρει το Μουντιάλ του 1978 λόγω του στρατιωτικής χούντας στην διοργανώτρια Αργεντινή και κλώτσησε την τελευταία ευκαιρία της καριέρας του να κατακτήσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και να μείνει στην ποδοσφαιρική αθανασία. Ο Ερίκ Καντονά ήταν και είναι ένας ακόμα επαναστάτης με αιτία.

Αυτό όμως που επικράτησε σταδιακά ήταν η… κορεκτίλα. Όλο και λιγότεροι έμπαιναν στον κίνδυνο να ρισκάρουν να χάσουν συμβόλαια, χορηγούς, να μπουν στο στόχαστρο. Οι περισσότεροι αθλητές άρχισαν να μην ενοχλούν, ώστε να μην τους ενοχλούν, ειδικά οι ποδοσφαιριστές, που ως επί το πλείστον προέρχονται από τα πιο λαϊκά στρώματα και ο μέσος όρος έχει μέση ή κατώτερη μόρφωση.

Η τάση όμως αλλάζει, το μήνυμα δόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλες οι επαγγελματικές λίγκες από αυτή του ΝΒΑ, ως το NFL, το μπέιζμπολ, το χόκεϊ κινδύνευσαν να τιναχτούν στον αέρα τα τελευταία χρόνια, οι αθλητές άρχισαν να παίρνουν ανοιχτά θέση, κατά της κρατικής / αστυνομικής βίας, της κοινωνικής ανισότητας, οι προεδρικές εκλογές και το πρόγραμμα κάθε υποψήφιου μπήκε και στην αθλητική ατζέντα.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ ήταν η κατάλληλη συνθήκη, ώστε οι ποδοσφαιριστές να αντιληφθούν την ασφυκτική κατάσταση στην οποία βρίσκονται και να βγάλουν το τσιρότο από το στόμα.

Αίφνης βρέθηκαν να πρέπει να παίξουν σε μία χώρα χωρίς ποδοσφαιρική παράδοση, χωρίς κανονικούς φιλάθλους, σε μία χώρα που δεδομένα καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις ανθρώπινες ελευθερίες, δεν σέβεται και δεν ανέχεται την διαφορετικότητα.

Ένιωσαν πως το Κατάρ «αγόρασε» μία διοργάνωση και εκείνοι έπρεπε να κάνουν τους άφωνους διασκεδαστές, ώστε οι διοργανωτές να «αυγατίσουν» τα εκατομμύρια τους. 

Αντέδρασαν, αλλά με έναν τρόπο που ουδείς περίμενε.

Καμιά φορά, η σιωπή είναι πολύ πιο εκκωφαντική κι από τα πιο ηχηρά λόγια. Η κοινή απόφαση των παικτών της Εθνικής του Ιράν να μην ψάλλουν τον εθνικό ύμνο της χώρας, διαμαρτυρόμενοι για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών στην χώρα τους, ήταν μία απρόσμενη αντίδραση, που όμως είχε παγκόσμιο αντίκτυπο, έπαιξε σε κάθε γωνιά της γης.

Η απόφαση των παικτών της Εθνικής Γερμανίας να παρακούσουν τις εντολές της FIFA και να φορέσουν το περιβραχιόνιο με το μήνυμα One Love στα χρώματα του ουράνιου τόξου, αλλά και να φωτογραφηθούν όλοι μαζί με το χέρι στο στόμα, ήταν το κλικ της διοργάνωσης. Ένα μήνυμα τόσο ισχυρό, τόσο παντοδύναμο, τόσο ηχηρό, σχεδόν ανίκητο.

Τελικά οι εμπνευστές του «shut up and play» ίσως και να είχαν δίκιο, αλλά με έναν αλληγορικό τρόπο. Αυτού του είδους η σιωπή, ήταν ότι καλύτερο έχει ακούσει ο πλανήτης εδώ και πολύ καιρό.

Shut up and play!
EVENTS