MENU

Μετά την πρώτη διακοπή του πρωταθλήματος ελέω Εθνικών ομάδων, ο Ολυμπιακός θα επιστρέψει στη δράση με νέο προπονητή στον πάγκο του, νέο βασικό τερματοφύλακα, αρκετά αλλαγμένη ενδεκάδα, νέα ποδοσφαιρική φιλοσοφία, συν δύο παίκτες παγκοσμίου βεληνεκούς στη σύνθεσή του και με δεδομένα βελτιωμένη... αύρα, λόγω της έλευσης Μίτσελ. Μέχρι να φτάσει σε όλα αυτά όμως, είχε προηγηθεί το πιθανότατα χειρότερο καλοκαίρι της σύγχρονης -ίσως και όχι μόνο- Ιστορίας του. Ένα καλοκαίρι στο οποίο έγινε ένας μεταγραφικός και συνολικά ποδοσφαιρικός σχεδιασμός που θα πρέπει να διδάσκεται στα πανεπιστήμια για το τί δεν πρέπει να κάνει μια ομάδα που στοχεύει σε πρωταθλητισμό. Στο οποίο άλλαξαν δύο προπονητές. Στο οποίο αγοράστηκαν παίκτες οι οποίοι στη συνέχεια κρίθηκαν ανεπαρκείς (βλέπε Ζίνκερνάγκελ, Καμαρά). Στο οποίο έφυγαν παίκτες που λίγους μήνες πριν ήρθαν για να αποτελέσουν τον κορμό των επόμενων επιτυχιών (βλέπε Μανωλάς). Με ένα ρόστερ που... φλερτάρει το 40άρι και στο οποίο μετέχουν σταθερά παίκτες που... ανεβοκατεβαίνουν μεταξύ πρώτης και δεύτερης ομάδας ή βρίσκονται μεταξύ... φθοράς και αφθαρσίας (βλέπε Φορτούνη, Λαλά, Ανδρούτσο, Κούτρη κ.α.). 

Πράγματα που κατά καιρούς έχουν ξαναγίνει και... συμβαίνουν και στους καλύτερους, αλλά που σπανίως γίνονται όλα μαζί ταυτόχρονα, σε μία ομάδα, μέσα σε διάστημα ενός τριμήνου. Τα αποτελέσματα και η εικόνα της, ακολούθησαν τον τραγικό προγραμματισμό και σχεδιασμό της διοίκησης. Τα εκτός γηπέδου λάθη σπανίως δεν μεταφέρονται και εντός αυτού, απλά για τον Ολυμπιακό έγινε... μεγαλοπρεπώς. Με έναν αποκλεισμό-σφαλιάρα, με τραγικό ποδόσφαιρο ακόμη και στα ματς που πήρε αυτό που ήθελε, με μόλις 2 νίκες σε 13 επίσημα ματς και αυτές απέναντι σε ΠΑΣ Γιάννινα και Ιωνικό. Με μια 5η θέση και -7 στο πρωτάθλημα από τα μέσα Σεπτεμβρίου και με ένα λογικό 0/2 στο Europa. Με πραγματικά ελάχιστους ποδοσφαιριστές να προσπαθούν σταθερά στο 100% και με ακόμη λιγότερους να βρίσκονται σε καλή κατάσταση και να αποδίδουν αυτό που μπορούν, ανεξαρτήτως ομαδικής εικόνας και αποτελεσμάτων. 

Πλέον, τα πράγματα είναι πολύ απλά για τον Ολυμπιακό. Μέχρι την επόμενη διακοπή, για το Μουντιάλ, θα γνωρίζουμε αν η σεζόν θα έχει χαθεί οριστικά ή αν ο Μίτσελ θα έχει καταφέρει να βγάλει λαγό από το καπέλο και θα έχει αρχίσει να... σώζει όσα σώζονται. Σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι το πρώτο «ταμείο» της σεζόν για τους Πειραιώτες και το αποτέλεσμά του είναι ένα μεγαλοπρεπές «μείον».

Είναι μέσα στο στόχο;

Πέντε αγωνιστικές «μέσα» στο πρωτάθλημα και δύο στην Ευρώπη και είναι εξαιρετικά ασφαλές να ειπωθεί ότι όχι μόνο ο Ολυμπιακός δεν είναι μέσα στους στόχους του, αλλά θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από ένα μικρό αγωνιστικό θαύμα για να ξαναμπεί στην τροχιά τους. Η 5η θέση που βρίσκεται είναι πολύ μακριά από τη συνηθισμένη του -την κορυφή- την ώρα που ακόμη και το 0/2 στο Europa League δεν είναι κάτι που του συμβαίνει συχνά, όποτε τουλάχιστον μετέχει στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Εννοείται πως και τα δύο «μέτωπα» έχουν ακόμη δρόμο, όμως είναι ενδεικτικό του ξεκινήματός του στη σεζόν, σίγουρα ένα από τα χειρότερα στη σύγχρονη ιστορία του, ότι έχει «καταφέρει» να βρίσκεται, έστω και προσωρινά, μακριά και από τους δύο μεγάλους στόχους του στη σεζόν. Ειδικά το -7 της Super League πριν καν βγει ο Σεπτέμβρης είναι κάτι που αποτελεί μια... πρωτόγνωρη εμπειρία στο Λιμάνι. Εκτός συνόρων, οι δύο πρώτες ήττες στον όμιλο ήταν απολύτως λογικές βάσει εικόνας και... καλοκαιρινού προγραμματισμού και πλέον εκεί όλα θα παιχτούν στα δύο κολλητά ματς με τη Καραμπάχ. Αν την ξεπεράσει, αφενός θα έχει κάνει ένα βήμα προς την 3η θέση που θα του επιτρέψει να συνεχίσει με ευρωπαϊκά ματς στο Conference και μετά τη διακοπή του Μουντιάλ, ενώ θεωρητικά θα του αφήνει και κάποιες ελπίδες για πρόκριση στα νοκ-άουτ του Europa. 

Τα πάει καλύτερα σε σχέση με πέρυσι;

Το περσινό πρωτάθλημα είχε ξεκινήσει με εντός έδρας 0-0 με τον Ατρόμητο, δηλαδή με γκέλα, ωστόσο η συνέχεια τον βρήκε να «τρέχει» ένα αήττητο σερί 25 αγώνων, μέχρι την αδιάφορη ήττα της τελευταίας αγωνιστικής της κανονικής διάρκειας, από τον Άρη στη Θεσσαλονίκη. Μετά την ισοπαλία της πρεμιέρας με τους Περιστεριώτες, είχαν ακολουθήσει τρεις ακόμη νίκες, ενώ η πρώτη πεντάδα αγώνων είχε κλείσει με το εντός έδρας 0-0 στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Και πάλι όμως, οι δύο αυτές ισοπαλίες σε 5 αγώνες, δεν είχαν κοστίσει τόσο. Ήταν 2ος με 11 βαθμούς, μόλις έναν πίσω από τον ΠΑΟΚ και φυσικά παρέμενε σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση, όπως αποδείχθηκε γρήγορα μετά τη νίκη του επί του Δικεφάλου την 7η αγωνιστική. Φέτος, η 2η θέση έχει γίνει 5η και το -1 είναι ήδη -7, κοινώς... πολύ χειρότερα. Αυτά τα «πολύ χειρότερα» των αριθμών, γίνονται... απείρως χειρότερα όταν στην εξίσωση μπει και η αγωνιστική εικόνα. 

Ούτε πέρσι είχε παίξει σπουδαίο ποδόσφαιρο, κάτι που είχε επισημανθεί επίσης από πολύ νωρίς μέσα στη σεζόν, ωστόσο τουλάχιστον εκείνη η ομάδα έκανε τα βασικά μέσα στο γήπεδο και παράλληλα έβρισκε τον τρόπο να παίρνει τα ματς που έπρεπε, εκμεταλλευόμενη και την ποιότητα συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών (σ.σ. βλέπε: Ελ Αραμπί, Βαλμπουενά, Μασούρας, Εμβιλά, Αγκιμπού). Φέτος όμως, το τραγικό σε επίπεδο σχεδιασμού και προετοιμασίας καλοκαίρι, μετουσιώθηκε γρήγορα σε αντίστοιχα αποκαρδιωτική επί χόρτου εικόνα. Όχι απλά δεν έπαιξε καλό ποδόσφαιρο, αλλά «πρόλαβε» ήδη να έχει έναν αποκλεισμό-σοκ, τέσσερα ακόμη προκριματικά ματς που πέρασε με το -αγωνιστικό- στανιό και ακόμη τρεις γκέλες στο πρωτάθλημα. Όπως επίσης «πρόλαβε» να έχει αλλάξει και τρεις διαφορετικούς προπονητές πριν την... παρέλαση! 

Στην Ευρώπη αντίστοιχα, πέρσι είχε αποκλειστεί από τη Λουντογκόρετς στο Champions League και μετά είχε περάσει τη Σλόβαν Μπρατισλάβας για να μπει στους ομίλους του Europa. Εκεί, το ξεκίνημα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετο με το φετινό αφού είχε νικήσει 2-1 εντός έδρας την Αντβέρπ στην πρεμιέρα, ενώ τη 2η αγωνιστική είχε διαλύσει 3-0 τη Φενέρμπαχτσε στην Πόλη, στο πιθανότατα καλύτερό του ματς σε ολόκληρη τη σεζόν. Φέτος, το 2/2 έχει γίνει 0/2 με αντίστοιχη με το πρωτάθλημα κακή εικόνα αλλά και αντίστοιχα τραγικά νούμερα: είναι η μοναδική ομάδα από τις 96 που συνεχίζουν στις 3 ευρωπαϊκές διοργανώσεις που δεν έχει γευθεί τη χαρά της νίκης, ενώ είναι και στις τελευταίες θέσεις όλων των στατιστικών κατηγοριών. 

Η έκπληξη

Οι περισσότερες εκπλήξεις για τον φετινό Ολυμπιακό είναι αρνητικές, κάτι που εξηγείται φυσικά τόσο από την συνολική εικόνα του όσο και από τα αποτελέσματά του. Μια από τις λιγοστές ευχάριστες εκπλήξεις όμως, αν όχι η μοναδική, είναι η παρουσία του Ινμπέομ Χουάνγκ. Ο Νοτιοκορεάτης ήρθε... ήσυχα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς κανείς να τον «περιμένει» και χωρίς ο πολύς κόσμος να τον γνωρίζει καν. Σε ένα καλοκαίρι με... αρκετές δεκάδες μεταγραφών και στο «πήγαινε» και στο «έλα», σε ένα καλοκαίρι που ήρθαν παίκτες όπως ο Μαρσέλο, ο Χάμες και ο Βρσάλικο ή που δαπανήθηκαν αρκετά εκατομμύρια ευρώ για άλλους, όπως ο Καμαρά και Μπιέλ, ο 26χρονος που -λόγω πολέμου- έμεινε ελεύθερος από τη Ρούμπιν, είναι σίγουρα ένας ποδοσφαιριστής που προκάλεσε χαμόγελα στον κόσμο και την ομάδα από τις πρώτες επαφές του με τη μπάλα. Ήρθε, υπέγραψε και... λίγες ώρες μετά μπήκε να παίξει, επιβεβαιώνοντας το ότι... όποιος μπορεί, μπαίνει και παίζει αυτό που ξέρει, χωρίς τα καθιερωμένα κλισέ περί διαστημάτων προσαρμογής. 

Γρήγορος, μαχητικός, τεχνίτης, «μετρημένος» στις -εξαιρετικές- επαφές του με τη μπάλα και κυρίως ουσιώδης. Στάθηκε άτυχος γιατί είχε κάποιους μικροτραυματισμούς, όμως ακόμη και σε 5 συμμετοχές έως τώρα, 3 στο πρωτάθλημα και 2 στα προκριματικά Europa, έχει προλάβει να κάνει... πραγματάκια. Πέτυχε ένα ωραίο γκολ στο εκτός έδρας 1-1 με τον Απόλλωνα Λεμεσού, έβγαλε μια υπέροχη ασίστ στην ήττα από τον Άρη πριν από λίγες εβδομάδες, ενώ συνολικά η εικόνα του είναι εξαιρετική στο διάστημα που έχει αγωνιστεί. Στο πρωτάθλημα, σε αυτές τις 3 συμμετοχές, είναι 9ος σε χρόνο συμμετοχής στον Ολυμπιακό, όμως ταυτόχρονα είναι 1ος σε επιτυχημένες πάσες, 1ος σε κλεψίματα, 3ος σε σουτ εκτός περιοχής, 6ος σε κερδισμένα φάουλ και 8ος σε τελικές προσπάθειες. Αν ήταν διαθέσιμος στα δύο ματς του ομίλου, ίσως οι «ερυθρόλευκοι» να είχαν αποφύγει και αυτό το 0/2...

Η απογοήτευση

Είναι... αδύνατο να ξεχωρίσει κάτι ή κάποιος συγκεκριμένος σε αυτή την κατηγορία, για ένα απλούστατο λόγο: η συντριπτική πλειοψηφία όσων έχουν συμβεί αυτό το καλοκαίρι συν τον πρώτο μήνα του Φθινοπώρου στον Ολυμπιακό, αποτελούν απογοήτευση. Ο σχεδιασμός, οι περισσότερες μεταγραφές, το ξεκίνημα στην Ευρώπη και η απόλυση Μαρτίνς. Η... εποχή Κορμπεράν που ήδη δεν τη θυμάται κανείς. Τα αποτελέσματα, το ποδόσφαιρο, η ατομική παρουσία των περισσότερων ερυθρόλευκων. Όλα μια απογοήτευση που «μεταφράστηκε» σε όσα (δεν) έχει κάνει η ομάδα έως τώρα. Ειδικά σε επίπεδο ατομικής απόδοσης, από πού να ξεκινήσει κανείς και που να φτάσει. Με εξαίρεση τον Ινμπέομ Χουάνγκ και τον Γιουσέφ Ελ Αραμπί, κανείς άλλος δεν μπορεί να πει ότι τίμησε 100% τα χρήματα που βγάζει, με την έως τώρα παρουσία του. Οπότε ας... μείνουμε εκεί: μια απογοήτευση ήταν οι τέσσερις προηγούμενοι μήνες για τον Ολυμπιακό και πλέον ο Μίτσελ με τους παίκτες του καλούνται να το... γυρίσουν και μάλιστα γρήγορα.

Τι δουλεύτηκε/βελτιώθηκε/διορθώθηκε κατά τη διάρκεια της διακοπής;

«Εύκολη» η απάντηση και σε αυτή την κατηγορία: τα εξής πάντα! Εάν δούλευε κάτι καλά, ο Ολυμπιακός δεν θα ήταν η μοναδική ομάδα από όσες συνεχίζουν στην Ευρώπη σε τρεις διοργανώσεις χωρίς νίκη και δεν θα ήταν -7 από την κορυφή της Super League από τα μέσα Σεπτεμβρίου. Κυρίως δεν θα παρουσίαζε αυτή την ποδοσφαιρικά αποκρουστική εικόνα που έχει σταθερά παρουσιάσει έως τώρα. Τραγικός στην άμυνα συνολικά, με ορισμένα ατομικά λάθη που δεν γίνονται ούτε σε σχολικά πρωταθλήματα, με τερματοφύλακα τόσο ντεφορμέ που ανάγκασε τον Ολυμπιακό να έχει κλείσει τον Πασχαλάκη πριν καν τραυματιστεί, με μια μεσαία γραμμή που... δεν ξέρει τι να κάνει τη μπάλα όταν την έχει στα πόδια, με δημιουργία λιγοστών καθαρών ευκαιριών σε ροή αγώνα, με ακόμη λιγότερες στιγμές ποιοτικού ποδοσφαίρου συνολικά και με μια επιθετική γραμμή που πλην Ελ Αραμπί, αδυνατεί να γίνει ουσιαστική, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Μίτσελ και οι συνεργάτες του είχαν πολλά να δουλέψουν κατά τη διάρκεια της διακοπής. Ακόμη πιο σίγουρο το ότι έχουν πάρα, πάρα, πάρα πολλή δουλειά ακόμη μπροστά τους...

Έγιναν προσθαφαιρέσεις μετά την 15η Σεπτεμβρίου, ποιες και γιατί;

Με τελευταίο τον Αλέξανδρο Πασχαλάκη, ο Ολυμπιακός πρόσθεσε στο ρόστερ του ούτε έναν, ούτε δύο αλλά 16 ποδοσφαιριστές αυτό το καλοκαίρι. Κάποιοι από αυτούς έχουν... φύγει ήδη, όπως επίσης συνολικά 21 είναι αυτοί που αποχώρησαν από το Λιμάνι. Με τρεις αλλαγές προπονητών και ένα καλοκαίρι με σχεδιασμό που πήγε περίπατο γρήγορα μετά την απόλυση Μαρτίνς, ήταν μάλλον λογικό οι μεταγραφές να μην σταματήσουν ποτέ για τους «ερυθρόλευκους», όσο είχαν τη δυνατότητα για αυτές, αφού πρακτικά ούτε ο σχεδιασμός ολοκληρώθηκε ποτέ, ούτε το ρόστερ τους σχηματίστηκε εγκαίρως, τουλάχιστον για τα «θέλω» του εκάστοτε προπονητή. Έτσι, από τις 15 Σεπτεμβρίου και έπειτα, έχουν γίνει 4 προσθήκες. 

Ανήμερα της ολοκλήρωσης της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, αποκτήθηκε ο Χάμες Ροντρίγκες, έστω και ως ελεύθερος. Την επομένη ανακοινώθηκαν δύο ακόμη παίκτες. Ο Σεντρίκ Μπακαμπού επίσης ως ελεύθερος για να πάρει θέση στην επιθετική γραμμή και ο Ντιαντιέ Σαμασέκου για να «μπει» στα χαφ. Τέλος, ο Πασχαλάκης είναι αυτός που όπως φαίνεται κλείνει τον «χορό» των προσθαφαιρέσεων για να πάρει (;) θέση βασικού κάτω από τα δοκάρια μετά τον τραυματισμό του Βατσλίκ, αν και αυτό φαίνεται πως θα γινόταν ούτως ή άλλως και ανεξαρτήτως μεταγραφής στη θέση. Ακόμη και μετά από όλα αυτά, αυτή τη στιγμή το ρόστερ «24 παικτών συν τους τερματοφύλακες» του Μίτσελ, είναι αρκετά μακριά από την πραγματικότητα, αφού ο Ολυμπιακός έχει 36 παίκτες πρώτης ομάδας...

Το πρόγραμμα μέχρι τη διακοπή για το Μουντιάλ και ο στόχος

Η συνηθισμένη «ζωή» του Ολυμπιακού μέχρι τουλάχιστον τη διακοπή του χειμώνα, είναι πάντα φορτωμένη με διπλούς αγώνες ανά εβδομάδα. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι «ερυθρόλευκοι» αγωνίζονται ανελλιπώς σε ομίλους ευρωπαϊκών διοργανώσεων και γνωρίζουν ότι -λίγο έως πολύ- το πρόγραμμά τους θα περιλαμβάνει ματς «Τετάρτη-Κυριακή». Βεβαίως, συνήθως υπάρχουν και κενές εβδομάδες, ωστόσο φέτος όλα αυτά πάνε περίπατο ελέω Μουντιάλ. Η φετινή είναι η πιο ιδιαίτερη ποδοσφαιρική σεζόν στα χρονικά, αφού το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ θα διεξαχθεί χειμώνα, με πρεμιέρα στις 20 Νοεμβρίου. Έτσι, όλες οι ομάδες που μετέχουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις θα πρέπει να διαχειριστούν ένα εξαιρετικά βαρύ πρόγραμμα, αρκετά περισσότερο από το συνηθισμένο. 

Για τον Ολυμπιακό αυτό έχει και λίγη μεγαλύτερη σημασία, αφού είναι και η μοναδική ελληνική ομάδα που συνεχίζει στην Ευρώπη φέτος και έχει να διαχειριστεί απαιτητικούς αγώνες σε δύο μέτωπα, ειδικά όπως έχει ξεκινήσει η σεζόν του. Πλέον, ο Μίτσελ έχει να διαχειριστεί έναν κανονικό αγωνιστικό Γολγοθά, με ακόμη μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας, αφού πρακτικά ο Ισπανός θα πρέπει να κατεβάζει την ομάδα του σε δύο ματς ανά εβδομάδα και ταυτόχρονα να της κάνει πρακτικά δεύτερη προετοιμασία προκειμένου να της εμφυσήσει τη φιλοσοφία, το στυλ και γενικά τα «θέλω» του. Όλα αυτά, ενώ ακολουθούν 12 ματς σε ενάμιση μήνα! Συγκεκριμένα, σε διάστημα 43 ημερών οι Πειραιώτες έχουν να δώσουν 12 αγώνες, 8 για το πρωτάθλημα ως το τέλος του πρώτου γύρου της Super League και τα 4 που για τους ομίλους του Europa League.

Ο στόχος του Ολυμπιακού στο διάστημα αυτό είναι πολύ απλός: θέλει ως την επανέναρξη της Super League με τον δεύτερο γύρο, να έχει βρεθεί τουλάχιστον σε θέση... μάχης για τον τίτλο. Ιδανικά να βρίσκεται στην 1η, ωστόσο επειδή... παίζουν και οι υπόλοιποι, ο ρεαλιστικός στόχος για τις επόμενες 8 αγωνιστικές είναι να κλείσει την ψαλίδα από την 5η θέση που βρίσκεται εν προκειμένω και κυρίως να αρχίσει να αποδίδει το ποδόσφαιρο που -βάσει ρόστερ- μπορεί να παίξει. Στο δε Europa, ο φαινομενικά ρεαλιστικός στόχος θα παιχτεί στα δύο ματς με την Καραμπάχ, την οποία καλείται να ξεπεράσει στην κούρσα για την 3η θέση που οδηγεί στα νοκ-άουτ του Conference. Οτιδήποτε περισσότερο, πέρα από... θαύμα βάσει της φετινής εικόνας του, θα είναι φυσικά καλοδεχούμενο...

Αναλυτικά, το προσεχές πρόγραμμα του Ολυμπιακού:

2/10: Ολυμπιακός – Ατρόμητος (Super League, 6η αγ.)
6/10: Ολυμπιακός – Καραμπάχ (Europa League, 3η αγ.)
9/10: ΟΦΗ – Ολυμπιακός (Super League, 7η αγ.)
13/10: Καραμπάχ – Ολυμπιακός (Europa League, 4η αγ.)
17/10: Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ (Super League, 8η αγ.)
22/10: Παναιτωλικός – Ολυμπιακός (Super League, 9η αγ.)
27/10: Φράιμπουργκ – Ολυμπιακός (Europa League, 5η αγ.)
30/10: Ολυμπιακός – Λαμία (Super League, 10η αγ.)
3/11: Ολυμπιακός – Ναντ (Europa League, 6η αγ.)
6/11: Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός (Super League, 11η αγ.)
9/11: Λεβαδειακός – Ολυμπιακός (Super League, 12η αγ.)
13/11: Ολυμπιακός – ΑΕΚ (Super League, 13η αγ.)

Ολυμπιακός: Το -έως τώρα- ταμείον... είναι μείον!
EVENTS