MENU

Σε μερικές ώρες ο Ρόκο-Λένι Ούκιτς θα επιβιβαστεί στο φέρι-μποτ και θα γίνει… καπνός! «Θα κλείσω τα κινητά και δεν θα με βρίσκει άνθρωπος. Ο πατέρας μου κατάγεται από ένα νησάκι κοντά στο Σίμπενικ, το οποίο ακόμη και σήμερα χρησιμοποιούμε ως ησυχαστήριο. Για αυτό ό,τι θέλεις να με ρωτήσεις, κάνε το τώρα». Και αμέσως άρχισε η συνέντευξη με τον πρώην παίκτη του Παναθηναϊκού. Για την Εθνική Κροατίας, την «επιτροπή σοφών», το ρίσκο του Ατσο Πέτροβιτς με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, τα επτά χρόνια ξηρασίας για την Εθνική Ελλάδος, την εξάρτηση που έχει για την Εθνική και πολλά άλλα…

-Ξέρεις κάτι; Βλέπω το βιογραφικό σου και δεν υπάρχει ούτε μια επιτυχία με την Εθνική Ομάδα. Τι το διαφορετικό είχε η φετινή ομάδα, που κατέκτησε το εισιτήριο για το Ρίο ντε Τζανέιρο;

«Χημεία! Συνήθως κατεβάζαμε τους καλύτερους παίκτες, αλλά δεν είχαμε χημεία ως ομάδα. Δεν έγινε από κακή πρόθεση ούτε τα παιδιά, οι παίκτες εννοώ, που αγωνίζονταν, είχαν κακό χαρακτήρα, απλά δεν είχαμε αυτή την ενότητα, που εμφανίσαμε στο Τορίνο. Φέτος, δεν είχαμε στη διάθεσή μας κάποια παιδιά για διάφορους λόγους, ωστόσο όσοι βρεθήκαμε στην Ιταλία γίναμε ένα και ο κόουτς Πέτροβιτς, που ανέλαβε να καθοδηγήσει αυτήν ομάδα, διάλεξε 6-7 βασικούς και τα υπόλοιπα παιδιά αποδέχτηκαν τον ρόλο τους στην Εθνική. Ο ρόλος τους, μάλιστα, ήταν εξίσου σημαντικός, γιατί ήταν εκεί για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, όποτε θα το ζητούσε ο προπονητής και να παρέχουν τη στήριξή τους από τον πάγκο. Ολοι μαζί, λοιπόν, αποκτήσαμε εξαιρετική χημεία και αυτός ήταν ο βασικός λόγος, για τον οποίο κατακτήσαμε το εισιτήριο για το Ρίο ντε Τζανέιρο. Αυτή η χημεία μας βοήθησε να ξεπεράσουμε τις δύσκολες στιγμές, τόσο στον ημιτελικό με την Ελλάδα, όσο και στον τελικό με την Ιταλία».

-Πόσο σημαντική ήταν η παρουσία της λεγόμενης «επιτροπής σοφών»; Του Ντίνο Ράτζα, του Τόνι Κούκοτς, του Στόγιαν Βράνκοβιτς;

«Όπως το είπες! Για τα νέα παιδιά ήταν και είναι πολύ σημαντική. Εγώ παίζω στην Εθνική δώδεκα χρόνια και οτιδήποτε ειπωθεί από αυτούς τους ανθρώπους, το ίδιο σκέφτομαι κι εγώ, γιατί κινούμαστε στο ίδιος μήκος κύματος. Για τον Χέζονια, όμως, που είναι 21 ετών και ακόμη έχει πολλά να μάθει, είναι πολύ χρήσιμο το να ακούει σοφά λόγια από πρώην παίκτες του βεληνεκούς του Στόικο, του Ντίνο και του Τόνι. Αυτό που κατάφεραν ήταν να δημιουργήσουν πολύ ωραία ατμόσφαιρα και ειδικά τα πιο νέα παιδιά αισθάνονταν σαν να είχαν μαζί τους έναν μεγαλύτερο αδερφό ή ακόμη και τον πατέρα τους! Δυστυχώς, κανείς από μας είχε την τύχη να πετύχει κάτι με την Εθνική. Δεν έχουμε πάρει ούτε ένα μετάλλιο. Αυτοί οι τρεις ξέρουν τον τρόπο, γιατί τα έχουν καταφέρει. Για αυτό κάθε φορά που μιλούσαν στην ομάδα, όλοι τους παρακολουθούσαν με ευλάβεια».

-Ποια ήταν η φράση ή η ιστορία που ειπώθηκε από τους… τρεις σοφούς στα αποδυτήρια και θα σου μείνει αξέχαστη;

«Δεν είμαι ο κατάλληλος για να θυμηθεί μια φράση ή μια ιστορία, γιατί γνωρίζω πολύ καλά και τους τρεις! Τώρα, για παράδειγμα, είμαι στο αυτοκίνητο και πηγαίνω να συναντήσω τον Ντίνο για καφέ. Είμαστε φίλοι και βρισκόμαστε συνέχεια. Ξέρω πώς σκέφτεται. Το ίδιο και ο Τόνι. Ο Τόνι είναι για τρίτη φορά μαζί μας και μοιράζεται τις γνώσεις του γύρω από το μπάσκετ. Οσο για τον Στόικο, τον γνωρίζω λιγότερο από τους άλλους δύο, αλλά σε όλη την προετοιμασία και στο Τορίνο ήταν απίστευτος. Καθόταν στον πάγκο και κάθε λεπτό μετέδιδε θετική ενέργεια μιλώντας κυρίως με τους ψηλούς».

-Τι σκέφτεσαι όταν ακούς Ρίο ντε Τζανέιρο;

«Μέχρι τώρα σκεφτόμουν το Καρναβάλι! (γελάει δυνατά) Εδώ και μερικές ημέρες σκέφτομαι τους Ολυμπιακούς Αγώνες! Ξέρεις κάτι; Αν δεν το είχαμε πιστέψει, δεν θα είχαμε πάρει την πρόκριση. Την ίδια στιγμή, βέβαια, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του πιστεύω σε κάτι και του καταφέρνω κάτι. Και θα σου εξομολογηθώ τι εννοώ. Για μένα δεν είναι μια απίστευτη επιτυχία το ότι θα παίξουμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, γιατί έχω ξαναπάει. Η τεράστια επιτυχία έγκειται στον τρόπο, με τον οποίο το πετύχαμε φέτος. Πέρυσι, στον κρίσιμο αγώνα του Ευρωμπάσκετ η Τσεχία μας έριξε 30 πόντους (σσ. για τη ακρίβεια 80-59) και ουδείς μπορούσε να φανταστεί ότι θα μας προσκαλούσαν να παίξουμε στο προολυμπιακό τουρνουά. Λόγω του ότι, όμως, δύο χώρες της Ευρώπης, η Ιταλία και η Σερβία, ανέλαβαν να διοργανώσουν τα δύο από τα τρία τουρνουά, η χώρα μου εξασφάλισε wild card και να ‘μαστε όχι μόνο στο Τορίνο, αλλά και στο Ρίο ντε Τζανέιρο! Δεν είχαμε κόουτς, δεν είχαμε παίκτες, δεν είχαμε τίποτε, αλλά παρ’ όλα αυτά καταφέραμε να αποκλείσουμε την Ελλάδα και μέσα στην Ιταλία, απέναντι στην πιο πλήρη Ιταλία της σύγχρονης ιστορίας, που είχε προπονητή τον κορυφαίο ιταλό κόουτς, νικήσαμε στην παράταση μπροστά σε 15.000 θεατές και πήραμε την πρόκριση! Όλα αυτά κάνουν πολύ ξεχωριστή την επιτυχία μας!».

-Με την εμπειρία σου και τη γνώση που έχεις μέσω της διετούς παρουσίας σου στον Παναθηναϊκό, πώς εξηγείς τα επτά χρόνια που έχει η Ελλάδα να κατακτήσει ένα μετάλλιο;

«Τα επτά χρόνια είναι όντως μεγάλο διάστημα και ομολογώ πως ως γεγονός με εκπλήσσει. Και θα σου εξηγήσω τι εννοώ. Στην Εθνική Ελλάδος έχουν παίξει παιχταράδες αυτά τα χρόνια, οι οποίοι έχουν σαρώσει τους τίτλους, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρωλίγκα, με τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Είναι πραγματικά απίστευτο το ότι έχουν να πάρουν μετάλλιο από το Ευρωμπάσκετ 2009. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι στις τελευταίες διοργανώσεις, πηγαίνουν πολύ καλά στην πρώτη φάση, αλλά μόλις φτάσουν στο νοκ άουτ παιχνίδι μένουν έξω. Αυτή τη στιγμή αρχίζει μια νέα εποχή χωρίς τον Βασίλη Σπανούλη. Ο Αντετοκούνμπο εμφανίζεται ως ο επόμενος ηγέτης και αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι η Εθνική Ελλάδος προσπαθεί να κτίσει την ομάδα γύρω του. Η Ελλάδα εξακολουθεί να διαθέτει πλούσιο ταλέντο. Ολοι αυτοί οι γεννηθέντες το 94 και κάτω είναι εκπληκτικοί παίκτες και ελάχιστες χώρες έχουν συσσωρευμένο τόσο ταλέντο. Το ταλέντο, όμως και τα ονόματα, δεν παίζουν. Το έχουμε βιώσει κι εμείς. Πολλές φορές είχαμε πολύ καλά ονόματα, αλλά έχουμε ακόμη περισσότερα χρόνια να δούμε μετάλλιο. Από το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας το μακρινό 1995. Οπότε ρωτήστε και μας τι σημαίνει ξηρασία»…

-Είπες τις μαγικές λέξεις. Σπανούλης και Αντετοκούνμπο. Pick and roll και ελεύθερο μπάσκετ. Διέκρινες εσύ να είναι ακόμη μπερδεμένη η Εθνική μας;

«Το δικό μας πλάνο ήταν να αφήνουμε τον Αντετοκούνμπο να σουτάρει από μακριά. Με τόσους καλούς παίκτες πρέπει να ρισκάρεις μερικά πράγματα και εμείς πήραμε αυτή την απόφαση. Είναι δύσκολο να παίξεις καλά το pick and roll, αν δεν έχεις καλούς σουτέρ στην ομάδα σου. Ολοι σε παίζουν under και είναι δύσκολο όταν δεν μπορείς να βάλεις την μπάλα στο καλάθι. Μέχρι πέρυσι η Ελλάδα είχε τέσσερα πόιντ γκαρντ, ενώ τώρα η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Ξέρεις κάτι; Αυτή η συζήτηση με κάνει να νιώθω κάπως άβολα, γιατί δεν είμαι εγώ αυτός που θα μπορούσε να δώσει συμβουλές στην Εθνική Ελλάδος. Το βασικό στοιχείο σε μια ομάδα είναι η χημεία και αυτό θα πρέπει να επιδιώξει η Εθνική σας. Δεν ξέρω τον τρόπο, αλλά έχουν παίκτες με ταλέντο και απλά χρειάζεται να βρουν τον τρόπο, που θα τους κάνει να παίξουν καλά ως ομάδα. Θα πω και κάτι ακόμη. Το μπάσκετ με το οποίο η Ελλάδα πήρε το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ 2005 μπορεί να μην ταιριάζει στους παίκτες που θα έχει στο Ευρωμπάσκετ 2017. Συνεπώς, θα πρέπει να αναθεωρήσει κάποιες απόψεις και να βρει την κατάλληλη φόρμουλα».

-Ποια ήταν η πιο ξεχωριστή στιγμή, που βίωσες στο Τορίνο;

«Η πιο δυνατή στιγμή ήταν όταν κερδίσαμε την Ιταλία στην παράταση. Ξέρεις γιατί; Συνήθως η Κροατία έχανε αυτά τα ματς στο τέλος. Όπως και το ματς με την Ελλάδα. Προηγηθήκαμε με 24 πόντους και παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα μας έφτασε και μας προσπέρασε. Μέχρι πέρυσι, δεν υπήρχε περίπτωση να συνέλθουμε και να πάρουμε το ματς. Φέτος, όμως, δείξαμε χαρακτήρα και τα καταφέραμε. Και στον τελικό το ίδιο. Όταν δεχτήκαμε την ισοφάριση και το ματς πήγε στην παράταση, εκεί πάντα χάναμε. Αυτή τη φορά, όμως, η διαχείριση ήταν διαφορετική και ήλθε το πολυπόθητο αποτέλεσμα. Το μυστικό για μας ήταν η πνευματική πρόοδος»…

-Με την ευκαιρία θυμάσαι τι μου είχες πει πριν από τρία χρόνια; «Δεν πρόκειται να ξαναπαίξω στην Εθνική!». Και όμως είσαι ακόμη εδώ με το εισιτήριο για το Ρίο…

(γελάει) «Αυτό λέω κάθε καλοκαίρι! Ένα ματς με την Εθνική ισοδυναμεί με έναν μήνα στον σύλλογο ως προς την ενέργεια που καταναλώνεις. Για αυτό κάποιοι παίκτες αποφασίζουν να μην παίζουν κάθε καλοκαίρι στην Εθνική, ώστε να μπορούν να συντηρούνται. Δυστυχώς, εγώ δεν ξεκουράστηκα ούτε ένα καλοκαίρι και ίσως για αυτό τον λόγο κάποιοι με θεωρούν μεγαλύτερο από ό,τι είμαι. Θα σου πω κάτι όμως. Φέτος αισθάνομαι τέλεια. Πριν από τρία χρόνια ήμουν πραγματικά διαλυμένος. Τη δεύτερη χρονιά μου στον Παναθηναϊκό δεν μπορούσα να περπατήσω, αλλά τώρα είμαι καλά και από τη στιγμή που μπορώ να μαρκάρω τον Μπελινέλι επί σαράντα λεπτά κάνοντάς τον να σουτάρει 4/15 σουτ, πάει να πει ότι ακόμη αντέχω. Αν δεν είσαι υγιής, δεν μπορείς να κάνεις αυτή τη δουλειά. Και από την άλλη, έχοντας δίπλα μου τον Μπογκντάνοβιτς, δεν χρειάζεται να σκοράρω 20 πόντους όπως παλιά. Θα σου πω και κάτι ακόμη. Αν ήμουν υγιής και μπορούσα να παίξω, αλλά για κάποιο λόγο δεν βρισκόμουν εδώ και είχαμε προκριθεί στο Ρίο χωρίς εμένα, θα αυτοκτονούσα!»…

-Μου δίνεις την καλύτερη πάσα για να σου απευθύνω το καυτό ερώτημα, που κατατρώει τους έλληνες μπασκετόφιλους. Για ποιο λόγο εκτιμάς ότι σταματούν πρόωρα από την Εθνική οι πρωτοκλασάτοι έλληνες παίκτες; Ο Διαμαντίδης στα τριάντα, ο Παπαλουκάς, χωρίς να είναι δική του ευθύνη, στα 32, ο Σπανούλης και ο Ζήσης στα 33. Τι πιστεύεις ότι φταίει;

«Με συγχωρείς. Το 33 από το τριάντα διαφέρει πολύ. Διαφέρει πάρα πολύ. Τα 33 χρόνια, ειδικά αν έχεις προσφέρει στην Εθνική, είναι αρκετά. Είναι καθαρά προσωπική απόφαση του κάθε παίκτη και σέβομαι την απόφαση του καθενός. Εγώ έχω αποφασίσει να παίζω κάθε καλοκαίρι για την Εθνική και μπορώ να υπερηφανεύομαι ότι έχω σπάσει το ρεκόρ συμμετοχών με τη φανέλα της Εθνικής Κροατίας. Είμαι ο ρέκορντμαν με περίπου 200 συμμετοχές! Δεν πρόκειται, όμως, να κατηγορήσω κάποιον που δεν θέλει να παίξει στην Εθνική, ούτε όμως θα εκλιπαρήσω και κανέναν! Το θέμα είναι καθαρά προσωπικό!»...

Ούκιτς: «Αν είχαμε προκριθεί στο Ρίο χωρίς εμένα θα αυτοκτονούσα!»
EVENTS