MENU
Χρόνος ανάγνωσης 7’

Ο συμπαίκτης που όλοι ...αγάπησαν!

0

Ο τηλεοπτικός φακός επικεντρώνει στα πρόσωπα... Αλλα δακρυσμένα, αλλά περιχαρή και χαμογελαστά, άλλα καλυμμένα. Ο σκηνοθέτης, που κατά τη διάρκεια του τελικού έγραφε την ιστορία και το σενάριο των συναισθημάτων με τα πλάνα του, πιάνει στον αέρα την πιο θερμή αγκαλιά του προολυμπιακού τουρνουά στο Τορίνο.

«Ξέρεις πόσο σε αγαπούσα μέχρι σήμερα... Αλλά σου δίνω το λόγο μου ότι από σήμερα σε αγαπώ 400 φορές περισσότερες. Να μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό». Ο Μπόγιαν Μπογκντάνοβιτς, μαζί με τον Ντάριο Σάριτς και τον Κρούνο Σιμόν, είχε μόλις ολοκληρώσει ένα μικρό θαύμα, με ένα προσωπικό θρίαμβο. Η Κροατία, όχι μόνο ως ομάδα, αλλά ως οργανισμός, είχε διδάξει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ ένα (ίσως και περισσότερα από ένα) μάθημα και ο μεγάλος ηγέτης της είχε ανοίξει τα χέρια για να τα φέρει τριγύρω στο κορμί ενός 27χρονου ρούκι, που για κάποιος ρομαντικούς, όπως η αφεντιά μου, ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης της Κροατίας που δεν πάτησε (σχεδόν) ποτέ στο παρκέ.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΣΤΟ 1.01''

«Πριν από τρία χρόνια είχα έναν τραυματισμό. Σοβαρό. Τότε, δεν ήξερε κανείς αν θα καταφέρω να ξαναπαίξω μπάσκετ. Τρία χρόνια μετά, ήμουν στον πάγκο της Εθνικής μου ομάδας και δύο λεπτά μακριά από τη μεγαλύτερη στιγμή στη ζωή ενός αθλητή, τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Για αυτό αντέδρασα έτσι».

Περίπου δύο λεπτά πριν το τέλος της παράτασης, ο κάμεραμαν σημαδεύει και ο σκηνοθέτης, βλέπει στις οθόνες του το πλάνο των προολυμπιακών τουρνουά. Το έριξε αμέσως στον αέρα. Το κράτησε για κάτι λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα. Ηξερε! Στον πάγκο της Κροατίας, ένας άγνωστος, όχι και τόσο νεαρός, αλλά ρούκι στην Εθνική ομάδα και παντελώς άγνωστος ευρωπαϊκή κοινότητα του μπάσκετ, έχει ενώσει τα δύο χέρια μπροστά από το πρόσωπό του. Το παιχνίδι είναι στην κόψη του ξυραφιού, η Ιταλία επιστρέφει διαρκώς στο παιχνίδι καλύπτοντας μικρές διαφορές και η ματσάρα στο Τορίνο κόβει την ανάσα. Ο Φίλιπ Κρούσλιν, ο γκαρντ της Τσιμπόνα, βρίσκεται εκείνη τη στιγμή στο δικό του αυτοσχέδιο σύμπαν...

«Να είσαι σίγουρος ότι ακόμα κι εκείνη τη στιγμή αν μου έλεγε ο κόουτς να μπω μέσα, ήμουν απόλυτα έτοιμος και συγκεντρωμένος»...

Μπορεί και καθ’υπερβολήν, τη στιγμή του αγώνα, βλέποντας τον Κρούσλιν να αντιδρά με έναν τόσο συναισθηματικό, μα και σπάνιο (για παίκτη) τρόπο, έγραψα στο facebook ότι είναι η απόλυτη ερμηνεία στην έννοια: «Παίζω για την εθνική ομάδα». Σχεδόν τρία λεπτά μετά την έναρξη της συνομιλίας μου, είχα επιβεβαιωθεί... «Μπαίνοντας στην Εθνική ήξερα ποιος είναι ο ρόλος μου. Ημουν πολύ περήφανος για αυτόν. Σε μία ομάδα δεν υπάρχουν μόνο οι παίκτες που αγωνίζονται, αλλά κι αυτοί που βρίσκονται στον πάγκο. Που συμμετέχουν με τον τρόπο τους, που είναι εκεί για να υποστηρίζουν αυτούς που βρίσκονται στο παρκέ, που δίνουν ζωή στο σημείο, που προσφέρει την ενέργεια στους παίκτες του γηπέδου. Στον πάγκο. Είναι το σημείο που ξεχωρίζει τις καλές, από τις μεγάλες ομάδες. Ο πάγκος και οι παίκτες που βρίσκονται σε αυτόν. Η χημεία που είχαμε φέτος μεταξύ μας ήταν το μεγαλύτερο όπλο μας. Οι ομάδες έχουν ανάγκη από παίκτες που αισθάνονται χαρά, περηφάνια κι ευγνωμοσύνη για την παρουσία της στην Εθνική» είπε ο Φίλιπ Κρούσλιν.

ΕΒΛΕΠΑ ΤΗ ΖΩΗ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Αν νομίζετε ότι μπορείτε και θέλετε να κρατήσετε κάτι απ’αυτά που ανέφερε ο Κροάτης, κάντε το. Αν όχι, πετάξτε το. Η επιτομή της έννοιας ομάδα, κρύβονται πίσω από αυτές τις λέξεις. Και στις εικόνες των πάγκων κρύβονται οι εξηγήσεις των επιτυχιών, ή τον αποτυχιών των ομάδων.

«Εκείνη την ώρα που με έπιασε η κάμερα, όχι, δεν προσευχόμουν, ούτε ευχόμουν τίποτα. Ηταν όμως, μία πολύ έντονη συναισθηματική στιγμή, διότι για κάποιο λόγο, τη δεδομένη στιγμή με κατέκλυσαν πολύ έντονα συναισθήματα. Είδα την καριέρα μου να περνάει καρέ καρέ από μπροστά μου. Ενιωσα μία μοναδική συγκίνηση. Ξέρεις, πριν από τρία χρόνια έσπασα το πόδι μου και οι πιθανότητες να συνεχίσω το μπάσκετ ήταν ελάχιστες. Εκανα τρεις επεμβάσεις σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Πως τα φέρνει η μοίρα όμως; Αντί να το σταματήσω, τρία χρόνια μετά ήμουν στην Εθνική ομάδα και παίρναμε το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι εγώ ήμουν περήφανος μόνο και μόνο που καθόμουν στον πάγκο».

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ

Επιστρέφοντας στα αποδυτήρια μετά τους ξέφρενους πανηγυρισμούς, ο Φίλιπ Κρούσλι, όταν ηρέμησε λίγο, άνοιξε το κινητό του... Το πρώτο μήνυμα, αυτό που άνοιγε το χορό των συγχαρητηρίων, αλλά και το πιο σημαντικό ακόμα περισσότερο από αυτά φίλων ή συγγενών είχε έρθει από έναν άνθρωπο που δεν γνώριζε καν μέχρι πριν από τρία χρόνια... «Ηταν μία σπάνια στιγμή για εμένα. Και συγκινήθηκα αφάνταστα. Ηταν ένα μήνυμα από τον γιατρό μου, τον άνθρωπο που με φρόντισε και με ανέλαβε όταν η καριέρα και η ζωή μου κρεμόταν από μία κλωστή.... «Συγχαρητήρια αυτό που σου συνέβη σήμερα να ξέρεις ότι το αξίζεις πέρα για πέρα» μου έγραψε. Δεν περιγράφεται αυτό που ένιωσα».

Ο Φίλιπ Κρούσλιν πιθανότατα δε θα απασχολήσει ποτέ τους κορυφαίους συλλόγους της Ευρώπης, ούτε καν της Ευρωλίγκας. Από το 2014 είναι παίκτης της Τσιμπόνα έχοντας περάσει από μικρότερα κλαμπ. Η λιγοστή εμπειρία που έχει από το υψηλότερο επίπεδο δεν τον εμπόδισε να σχηματίσει ένα feeling μοναδικό κατά τη διάρκεια του αγώνα με την Ιταλία... «Σε παρακαλώ μη με παρεξηγήσεις με αυτό που θα σου πω τώρα. Δεν είναι εγωιστικό, ούτε υποτιμητικό για τον αντίπαλο. Κάθε άλλο. Εκείνη τη στιγμή όμως που έβαλα τα χέρια μου μπροστά στο πρόσωπό μου ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι θα πάρουμε το εισιτήριο για το Ρίο. Ειλικρινά δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο είχα αυτή τη σιγουριά. Μάλιστα όταν τελείωσε η κανονική διάρκεια του αγώνα και ακολουθούσε η παράταση το είπα στους συμπαίκτες μου... «Μην ανησυχείτε, δε χάνουμε με τίποτα σήμερα. Θα το κερδίσουμε. Θα πάμε στο Ρίο».

Ο ΝΤΙΝΟ, Ο ΣΤΟΙΚΟ, Ο ...ΤΖΟΡΝΤΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΓΟΥΡΙΑ

Η Κροατία βρέθηκε φέτος σε μία πολύ ιδιαίτερη καμπή της διαδρομής της. Ο Ατσο Πέτροβιτς ανέλαβε την τεχνική ηγεσία ελλείψει άλλης επιλογής, καθώς όλοι αρνούνταν να κουβαλήσουν το ρίσκο, με μονοετές συμβόλαιο κι ένα ρόστερ που μάλλον δεν το πολυπίστευε κανείς. Δίπλα στον Ατσο με προσωπική πρωτοβουλία, συντεταγμένοι σε μία δύσκολη ώρα, παίκτες θρύλοι του Κροάτικου μπάσκετ, όπως ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, ο Ντίνο Ράτζα και ο Τόνι Κούκοτς. Ο Στόικο μάλιστα καθόταν και στο πάγκο... «Δεν ήταν εκεί απλά για να είναι. Από την πρώτη ημέρα της προετοιμασίας είχαν ουσιαστική συμβολή. Ερχονταν στις προπονήσεις, μας μιλούσαν, ο Ντίνο και ο Στόικο έδειχναν στους ψηλούς κινήσεις, τους έκαναν μαθήματα, ο Τόνι συνεχώς προσπαθούσε να μας εξηγήσει δεκάδες πράγματα, χρησιμοποιώντας παραδείγματα από την τεράστια καριέρα του. Φαντάζομαι ότι καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό ήταν όλο αυτό. Μία μέρα μάλιστα, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, ο Ντίνο Ράτζα μας είπε: «Παιδιά πιθανώς στην καριέρα σας θα πάρετε μέρος σε μεγάλες διοργανώσεις. Θα πανηγυρίσετε επιτυχίες, αλλά πιστέψτε με: Τίποτα απ’όλα αυτά δε συγκρίνεται με τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τίποτα. Να το θυμάστε αυτό». Από την άλλη πλευρά ο Τόνι μας έλεγε ιστορίες από το Σικάγο, τον Τζόρνταν κι εμείς τον ακούγαμε με το στόμα ανοιχτό. Ολοι αυτοί είχαν τεράστια επιρροή στην ομάδα. Και κυρίως γιατί ήταν εκεί! Μαζί μας. Δεν έβαλαν το όνομά τους. Εβαλαν το χρόνο και την αγάπη τους για την Εθνική. Μαζί μας».

Στη συζήτηση ο Φίλιπ Κρούσλιν θυμήθηκε τον Γκόραν Ιβανίσεβιτς και την τεράστια έκπληξη που είχε κάνει το 2001 στο τουρνουά Γουίμπλεντον κι έγινε ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία που πήρε την πρώτη θέση αν και πήρε μέρος μέσω wild card. Και στο τέλος φόρεσε τη μπλούζα του Ντράζεν Πέτροβιτς για να αποτίσει φόρο τιμής στον αδικοχαμένο γιο του διαβόλου. Το απίστευτο; Ο θρίαμβος της Κροατίας ήρθε την ίδια μέρα, 9 Ιουλίου, που ο Ιβανίσεβιτς κατέκτησε το Γουίμπλετον το 2001. Ανατριχίλα!

«Η επιτυχία μας είναι παρόμοια με αυτή του Γκόραν. Δεν μας περίμενε κανείς. Δεν μας πίστεψε κανείς. Μόνο εμείς τους εαυτούς και όσοι ήταν γύρω μας. Κανείς άλλος. Είναι τρελό αυτο που κάναμε και ακόμα ειλικρινά δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω».

Στον πάγκο της Κροατίας πάντως υπήρξαν και γούρια... «Στον αγώνα με την Ελλάδα για κάποιο ανεξήγητο λόγο έλυσα το κορδόνι του αριστερού παπουτσιού μου στο ημίχρονο και καθ΄όλη τη διάρκεια του ματς ήταν λυμένο. Το ίδιο έκανα και με την Ιταλία, ενώ ο Αράποβιτς ήπιε μισό μπουκάλι χυμό πριν το ματς και το άλλο μισό στο ημίχρονο. Το επανέλαβε και στον τελικό. Γιατί να μην κάνεις το ίδιο πράγμα όταν σου πάει καλά κι με πείτε και προληπτικό. Ας είναι».

Τέλος, η συζήτηση ήρθε στην Ελλάδα: «Με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι ήταν καλύτερη ως ομάδα από την Ιταλία. Παίξαμε ένα τέλειο πρώτο δεκάλεπτο κι αυτό είχε τελικά πολύ μεγάλη σημασία στο τελικό αποτέλεσμα. Η Ελλάδα είναι μια νεανική ομάδα που έχει όλο το μέλλον μπροστά της».

Ο συμπαίκτης που όλοι ...αγάπησαν!
EVENTS