MENU

Η μπάλα. Η μεγαλύτερη πλανεύτρα. Μερικές στρώσεις από δέρμα, φουσκωμένα από αέρα, ο κόσμος ολάκερος. Την έχουν βαφτίσει πόρνη, μα δεν πάει με όποιον κι όποιον. Αυτή επιλέγει σε ποιον θα κάνει τα χατίρια -συνήθως σε αυτόν που την χαϊδεύει καλύτερα, αυτόν που της φέρεται πιο τρυφερά, γένους θηλυκού άλλωστε πως θα μπορούσε να συμπεριφέρεται αλλιώς;

Η μπάλα. Η μεγαλύτερη ερωμένη. Οι Βραζιλιάνοι τη λένε χοντρούλα, γκορντουτσίνια, ή κοριτσάκι, μενίνα, και της δίνουν διάφορα ονόματα, Μαρικότα, Λεονόρ ή Μαργαρίτα. Ο Πελέ τη φίλησε στο Μαρακανά, όταν έβαλε το χιλιοστό του γκολ, και ο Ντι Στέφανο της έστησε μνημείο στην είσοδο του σπιτιού του, μια μπρούντζινη μπάλα με την επιγραφή «Σ’ ευχαριστώ, παλιοκόριτσο».*

Η μπάλα. Η μεγαλύτερη εργένισσα. Δεν την έχει ακούσει ποτέ κανείς της να μιλάει, αλλά για πάρτη της σφάζονται παλικάρια στην ποδιά της. Ξοδεύονται περιουσίες ολάκερες. Κόσμος ζει και αναπνέει από αυτή, αλλά και για αυτή. Στο τέλος όμως κάνει πάντα το δικό της…

Η μπάλα. Σε κάθε φάση χιλιάδες / εκατομμύρια μάτια είναι κολλημένα πάνω της. Εκείνη ποτέ δεν ντράπηκε. Ποτέ δεν κόμπλαρε. Ό,τι είναι να κάνει, θα το κάνει.

Η φάση πια έχει γίνει viral, ταξίδεψε με αστραπιαία ταχύτητα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ελάχιστοι δεν την έχουν δει από κάθε οπτική γωνία, από κάθε πλάνο. Υπήρχε μόνο ένας τρόπος για να αναπαυτεί στο καλάθι από την επιλογή του Καουάι Λέοναρντ να επιλέξει το δυσκολότερο μονοπάτι για το ραντεβού του με την μπασκετική αθανασία.

Το πιο τραβηγμένο σουτ, με το χέρι του ψηλότερου αντιπάλου να του σκεπάζει όλο τον εναέριο χώρο, από την πιο δύσκολη γωνία, ακριβώς με την λήξη, με δυο ολόκληρες πόλεις, το Τορόντο και την Φιλαδέλφεια να κρέμονται από τα χέρια του.

Ο Λέοναρντ προσγειώθηκε εκτός αγωνιστικού χώρου, το ίδιο και ο προσωπικός του αντίπαλος, ο θεόρατος Ζοέλ Εμπιίντ. Ήταν αδύνατον να δουν την τροχιά της μπάλας, η οπτική τους γωνία έκρυβε τα πάντα. Ένα γκελ. Ορειβασία. Κι άλλο γκελ. Κι άλλο. Κι άλλο. Και… μπίνγκο.

Οι Αμερικανοί λένε αυτά τα παιχνίδια win or go home. Για το Τορόντο το ταξίδι στο όνειρο για το πρώτο δαχτυλίδι συνεχίζεται. Για την Φιλαδέλφεια, τα πάντα τελειώνουν εδώ.

Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου όμως όλοι ήταν ίδιοι. Όλα τα βλέμματα ήταν το ίδιο. Δεν υπήρχε νικητής ούτε ηττημένος. Υπήρχαν μόνο βλέμματα γεμάτα αγωνία. Μόνο γουρλωμένα μάτια.

Στην -κατά πάσα πιθανότητα- αθλητική φωτογραφία της χρονιάς, η μπάλα για πρώτη φορά περνάει σε δεύτερο πλάνο και το μόνο που υπάρχει είναι βλέμματα. Εκφράσεις. Ακραία συναισθήματα. Ατόφιος, αγνός αθλητισμός στα καλύτερά του.

* Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πάπυρος.

Παλιοκόριτσο…
EVENTS