MENU

Πολλοί λένε πως οι κορυφαίοι έχουν την εύνοια όλων. Δημοσιογράφοι, διαιτητές, fans... Όλοι βρίσκονται πίσω από τον καλό και τον «μπουστάρουν» για να τον κάνουν ακόμα καλύτερο, πιο διάσημο, πιο πλούσιο. Στην περίπτωση του 25χρονου Λίλαρντ τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν είναι καθόλου έτσι! Ο Αμερικανός σούπερ σταρ των Πόρτλαντ Μπλέιζερς βρίσκεται παρατεταμένα στο μάτι του κυκλώνα... Αλλά, το γουστάρει!

Όσο η μπασκετική Αμερική και το φίλαθλο κοινό ανά τον πλανήτη παρακολουθούσε το All Star Weekend, ο Λίλαρντ βίωνε μια διαφορετική πραγματικότητα. Παρά τα υψηλά του στάνταρντς και τα φετινά του επιτεύγματα στη «Rip City», ο «Dame» δεν βρισκόταν στο Τορόντο. Ο κόσμος δεν τον ψήφισε στην αρχική πεντάδα της Δύσης, οι προπονητές δεν του έδωσαν μια θέση στη δωδεκάδα και το όνομά του πρωταγωνίστησε στις λίστες με τα «snubs» για τέταρτη φορά μέσα σε δύο χρόνια! Όμως, ο ίδιος πήρε δύναμη από αυτό τον άτυπο... αποκλεισμό και επέστρεψε -τρομακτικά- βελτιωμένος. Παράλληλα, κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με τίτλο «They sleep» (μτφ. «Κοιμούνται») και τάραξε για άλλη μια φορά τα... γαλήνια νερά του ΝΒΑ.

Το καλοκαίρι του 2014 ο Λίλαρντ «κόπηκε» από την αποστολή των ΗΠΑ που κατέκτησε λίγο αργότερα το χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας ως 13ος. Στο All Star Game της Νέας Υόρκης μπήκε από... σπόντα κι αφού πρώτα η μη επιλογή του να βρεθεί εκεί είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, αναγκάζοντας μέχρι και τον Άνταμ Σίλβερ να επέμβει και να πάρει δημόσια θέση. Ένα χρόνο μετά, δεν συμπεριλήφθηκε στις πρώτες 30 κλήσεις του κόουτς Σιζέφσκι (!) για την προεπιλογή των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο (κλήθηκε αργότερα ως φιναλίστ) και δεν συμπεριλήφθηκε στο All Star Game του Τορόντο. Πώς αντέδρασε;

Έμεινε πιστός στις αρχές του, στη μουσική του, στην πόλη του, στην ομάδα του. Πάνω απ' όλα, όμως, η αντίδρασή του ήταν μία: εκτόξευσε τους μέσους όρους του και έκανε τους επικριτές του να... κρυφτούν για άλλη μια φορά.

«Δεν κατάφερα να γίνω All Star, αλλά είμαι άρρωστος με το παιχνίδι.

Την τελευταία φορά που θεώρησαν πως είμαι τελειωμένος, τι έκανα;

Game 6», αναφέρει στο «They Sleep», απαντώντας σε όσους έχουν κηρύξει... πόλεμο εναντίον του. Πράγματι, την τελευταία φορά που τον θεώρησαν τελειωμένο εκείνος έβγαλε στο παρκέ το τεράστιο «εγώ» του, έβαλε τρίποντο... στη μούρη του Τσάντλερ Πάρσονς με 0,9'' στο ρολόι και απέκλεισε τους Χιούστον Ρόκετς από τα πλέι οφ του 2014. «Last time they count me out, what I do? Game 6!»...

http://www.youtube.com/embed/Q1jP2b1mlBs

Μετά τη διακοπή του All Star Game του 2016 οι Μπλέιζερς είναι ασταμάτητοι, μετρούν διαδοχικές νίκες εκτός έδρας και έχουν καταφέρει να «υποτάξουν» τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Σε αυτό το διάστημα το Νο. 6 του draft του 2012 έχει δύο «50άρες» και μία «40άρα» με σταθερά ανεβασμένους μέσους όρους. Πλέον, μετράει στη φετινή regular season 26,1 πόντους, 4,3 ριμπάουντ και 6,3 ασίστ ανά παιχνίδι. Αυτόματα, από ένα όνομα που συνόδευε... διαμάχες και διχογνωμίες έχει γίνει ένας παίκτης «κοινής αποδοχής» και βρίσκεται μέχρι και στην ευρύτερη κουβέντα για την κούρσα του MVP. Φυσικά, το βραβείο θα καταλήξει (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) στον Στεφ Κάρι. Όμως, το όνομα του Λίλαρντ έχει μπει στη γενικότερη συζήτηση δίπλα σε εκείνα των Καουάι Λεόναρντ, Ράσελ Ουέστμπρουκ, Κρις Πολ, Κέβιν Ντουράντ και Λεμπρόν Τζέιμς.

Τι άλλο κάνει ο «Dame Dolla» (παρατσούκλι του στον χώρο της ραπ) φέτος; Κρατάει την ομάδα από το Πόρτλαντ σε τροχιά πλέι οφ στην πανίσχυρη Δύση. Και την κρατάει με μοναδικό συμπαραστάτη τον Σι Τζέι ΜακΚόλουμ, που έχει κάνει το δικό του step up (μ.ό. 20,8π., 3,4ρ., 4,2ασ.). Ποιος θα το έλεγε και ποιος θα το πίστευε πως οι Μπλέιζερς θα βρισκόντουσαν τον Μάρτιο στην 6η θέση της δυτικής περιφέρειας, ενώ το καλοκαίρι έχασαν τα 4/5 της αρχικής τους πεντάδας (Μάθιους, Μπατούμ, Όλντριτζ, Λόπεζ) και το μοναδικό τους «δυνατό χαρτί» ήταν ο Λίλαρντ; Πιθανότατα κανείς...

«Ήμουν απλά ο Ντάμιαν Λιλάρντ», αποκρίθηκε ο ίδιος όταν τον ρώτησαν αν όσα κάνει στο παρκέ το τελευταίο διάστημα... θυμίζουν Στεφ Κάρι. Ο 25χρονος έχει τρομερή αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Τον «φτιάχνει» όταν κάποιος θεωρεί πως δεν είναι τόσο καλός. Θέλει να αποδείξει πως κάνει λάθος. Την περσινή σεζόν, για παράδειγμα, δεν δίστασε να ανεβάσει στους προσωπικούς του λογαριασμούς στα social media μία εικόνα από το «ΤΝΤ» που είχε τους καλύτερους γκαρντ του ΝΒΑ, σύμφωνα με τους δικούς του αναλυτές. Σε αυτό το Top 5 των «κοντών» εκείνος δεν είχε θέση, όπως θεώρησαν τότε οι Αϊζάια Τόμας και Γκρεγκ Άντονι. Ο Λίλαρντ έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να δείξει πως κάνουν λάθος...

Παράλληλα με όλα αυτά, ο γεννημένος στην Καλιφόρνια παίκτης δεν έχασε την επαφή του με τον κόσμο, έγινε ένας από τους διασημότερους αθλητές στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και δημιούργησε το «4barfriday»: έναν λογαριασμό στο Instagram που θέλει να προβάλει φιλόδοξους ράπερ από όλες τις άκρες του πλανήτη, οι οποίοι κάθε Παρασκευή έχουν την ευκαιρία να δουν το βίντεό τους να παίζει σε μια μεγάλη μουσική κοινότητα, που μετράει ήδη 68.100 ακόλουθους.

Επιπλέον, δημοσίευσε ένα ακόμα δικό του τραγούδι με τίτλο «Bigger Than Us», το οποίο περιέχει βαθιά κοινωνικοπολιτικά μηνύματα. Ο Λίλαρντ δεν είναι απλά ένας παίκτης που κάνει ντρίμπλες και σκοράρει. Είναι ένας συνειδητοποιημένος πολίτης, ένας άνθρωπος με γνώμη κι άποψη, που αναφέρεται σε όσα άλλοι διστάζουν: την θρησκεία, τα ναρκωτικά, τη βία από την Αστυνομία, την κατάθλιψη...

Όλα αυτά τα κάνει μέσα από ένα τραγούδι. Όλα αυτά τα κάνει χωρίς να παραμελήσει λεπτό το μπάσκετ. Γι' αυτό «πωρώθηκε» ακόμα περισσότερο όταν είδε έναν κόσμο γεμάτο... εχθρούς. Γιατί ξέρει πως αν έχεις εχθρούς κάνεις κάτι καλό! «Έχεις εχθρούς; Καλώς! Αυτό σημαίνει ότι έχεις ορθώσει το ανάστημά σου για κάτι, κάποτε στη ζωή σου», έλεγε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ. Ο Λίλαρντ έχει πλήθος εχθρών.

«Τι έχεις να πεις σε όσους βρίσκονται εκεί έξω και σε αμφισβητούν;», τον ρωτούν σε διαφημιστικό σποτάκι της Adidas για να πάρουν την... πληρωμένη απάντηση: «Τους ευχαριστώ για το κίνητρο, που μου δίνουν».

Ποια είναι η «μαγκιά» του; Μέρα με την μέρα, φάση με τη φάση, παιχνίδι με το παιχνίδι, ατάκα με την ατάκα, καταφέρνει να τους... μεταλλάξει. Δεν τους κάνει φίλους του, όμως του «αναγκάζει» να υποκλιθούν στο ταλέντο και την «τρέλα» του. Μα, πάνω απ' όλα, τους κάνει να καταλάβουν πόσο βαθιά αγαπάει το μπάσκετ...

Ο Λίλαρντ, ο Κάρι και μερικοί άλλοι.. θαυμάσιοι τύποι του «μαγικού κόσμου» εξακολουθούν να παίζουν για το παιχνίδι! Επειδή αγαπούν το μπάσκετ, γιατί χωρίς αυτό δεν μπορούν να ζήσουν! Όσο υπάρχουν τύποι σαν τον Λίλαρντ και τον Κάρι, που γελούν σαν μικρά παιδιά για ένα καλάθι τους και το χαίρονται με τη ψυχή τους, τόσο το ΝΒΑ θα γεννάει νέους σταρ και ο κόσμος θα ταυτίζεται με εκείνους...

«Δεν κατάφερα να γίνω All Star, αλλά είμαι άρρωστος με το παιχνίδι.

Την τελευταία φορά που θεώρησαν πως είμαι τελειωμένος, τι έκανα;

Game 6»...

Ντάμιαν Λίλαρντ: They sleep
EVENTS