MENU

Υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή που είναι αδιαπραγμάτευτα. Καταστάσεις που όσο κι αν νομίζεις ότι μπορείς να τις ελέγξεις, δεν μπορείς. Θα χάσεις!

Αν δεν είσαι παπατζής και παίξεις στην Πλάκα, μάντεψε τι θα γίνει: Θα χάσεις!

Αν πας στο Καζίνο και πιστεύεις ότι θα ξεγελάσεις τον κρουπιέρη, μάντεψε και πάλι τι θα γίνει: Θα χάσεις!

Αν δεν έχεις συνηθίσει το ποτό και βάλεις στοίχημα ποιος θα μεθύσει πρώτος μάντεψε τι θα γίνει: Θα χάσεις!

Αν δεν ξέρεις τους κανόνες του παιχνιδιού που πας να παίξεις, ναι λυπόμαστε αλλά είναι και πάλι δεδομένο: Θα χάσεις!

Ο Γιώργος και ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος την Τετάρτη έχασαν. Ηττήθηκαν. Μαζί τους ηττήθηκε και ο Ολυμπιακός. Δίπλα τους, ηττήθηκε το μπάσκετ. Και μαζί συνεχίζει να υποφέρει ο ελληνικός αθλητισμός, που παραμένει βουτηγμένος σε συμφέροντα, ίντριγκες, έριδες και οτιδήποτε άλλο πέρα απ’ όσα υποτίθεται ότι πρεσβεύει. Δεν προκαλεί θυμηδία, ούτε είναι μια κατάσταση που μπορούμε να σατιρίζουμε έπ’ αόριστο. Κυρίως, επειδή θα έχει συνέχεια. Γιατί είχε κλιμακούμενη εξέλιξη.

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε, είναι να θεωρήσει ότι τα χθεσινά γεγονότα και η αποχώρηση του Ολυμπιακού από το ΟΑΚΑ ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Δεν ήταν και οι αδερφοί Αγγελόπουλοι μοιάζουν με τα παραδείγματα στην αρχή. Μπήκαν να παίξουν ένα παιχνίδι, παρασύρθηκαν σε μια νοοτροπία την οποία δε γνώριζαν. Έκαναν στροφή 180 μοιρών από τη θαυμαστή στάση που είχαν μέχρι πριν λίγα χρόνια. Έχασαν την πυκνή βλάστηση του δάσους κοιτώντας ένα σαπισμένο δέντρο. Το δάσος σιγά-σιγά άρχισε να ξεραίνεται, μα εκείνοι επέμεναν να κοιτούν το ένα δέντρο. Έπαθαν ψύχωση με αυτό, τους έγινε βίωμα. Μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, αγώνα με τον αγώνα, χρονιά με τη χρονιά.

Μέχρι που φτάσαμε στο βράδυ της Τετάρτης. Τα σημάδια υπήρχαν… Σημάδια ανθρώπων που σταδιακά ξέχασαν ότι η ήττα είναι μέρος του παιχνιδιού. Κι αν δεν μπορείς να αποδεχτεί την ήττα ως κομμάτι του αθλητισμού, μάντεψε τι θα γίνει: Θα χάσεις!

Οι άκυρες δηλώσεις!

Την πρώτη φορά θα ήταν ένας αποκλεισμός. Τη δεύτερη ένας χαμένος τελικός. Την τρίτη ακόμα ένας χαμένος τελικός. Και σε καμία από τις τρεις φορές δεν ήταν αντίπαλος ο Παναθηναϊκός, ούτε καν υπήρξε αφορμή για ένα τέτοιο ξέσπασμα. Ήταν μια ένδειξη ότι ο Γιώργος και ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος δεν αποδέχονται εύκολα την ήττα και την αποτυχία.

«Είναι ένα συνονθύλευμα από καλούς παίκτες, αλλά με τον τρόπο που παίζουν δεν έδειξαν κανέναν σεβασμό στον Ολυμπιακό, που πήρε δύο πρωταθλήματα Ευρώπης και τους ταπείνωσε πέρσι στον τελικό. Τον έχουν τσακίσει τον Σπανούλη στο ξύλο και όταν το παιχνίδι έχει κριθεί, να πηγαίνουν τα δύο γκαρντ και να τον σηκώνουν εικονικά είναι μια εικόνα αηδίας για μένα. Εύχομαι να πατώσουν στο Final Four». Αυτή ήταν μια… ευγενική δήλωση, έπειτα από τον αποκλεισμό του 2014 στα πλέι οφ από την Ρεάλ και προμήνυμα για την επόμενη δήλωση φερ πλέι ένα χρόνο μετά.

«Νομίζω πως θα κερδίζαμε, έτυχε να παίξουμε έναν τελικό εκτός έδρας, μέσα στη Μαδρίτη με τόσο κόσμο. Πιστεύω πως αν ήταν σε ένα άλλο γήπεδο θα κερδίζαμε χωρίς αυτό να σημαίνει πως η ομάδα δεν είχε αδειάσει και αγωνιστικά μετά το θαύμα, τον άθλο με την ΤΣΣΚΑ. Εντάξει, η Ρεάλ αξίζει συγχαρητηρίων, δεν ξέρω αν αξίζει θαυμασμού με το μπάσκετ που έπαιξε και με την πορεία της τη γενικότερη».

Τα ίδια επαναλήφθηκαν και ένα χρόνο μετά. Αυτή τη φορά ήταν η Φενερμπαχτσέ που κέρδισε τον Ολυμπιακό στον τελικό της Κωνσταντινούπολης, η τουρκική ομάδα που ήταν γηπεδούχος και προκάλεσε τη μήνι των ιδιοκτητών του Ολυμπιακού. «Είμαστε περήφανοι για ο, τι κάναμε. Η ομάδα έφτασε στον τελικό και έχασε εκτός έδρας. Ελπίζω να γίνει και στην Ελλάδα ένας τελικός κι ας είναι και στο ΟΑΚΑ. Θα έχει 15.000 οπαδούς. Συγχαρητήρια στην Φενερμπαχτσέ, αλλά δεν μου προκαλεί θαυμασμό», θα πει ο Γιώργος Αγγελόπουλος, για να προσθέσει ο αδερφός του : «Παίζεις τελικό Euroleague και τα 13/15 εισιτήρια τα έχει η γηπεδούχος ομάδα. Του χρόνου στο Βελιγράδι δεν θα είναι έτσι τα εισιτήρια».

Από την οργή τους εκείνο το βράδυ, δε θα γλιτώσει ούτε ο Κώστας Σλούκας. «Υπάρχουν και στον αγώνα οι σκηνές. Και στα αποδυτήρια και στον αγώνα… Κρατάς και τα δύο», θα πουν για τον Έλληνα γκαρντ, κατόπιν ερώτησης για την επίσκεψή του στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού για να συγχαρεί τους αντιπάλους του.

Η εμμονή με τον Γιαννακόπουλο!

Η αντίδραση στις ήττες είναι η μία όψη του νομίσματος. Ενός νομίσματος που δεν έχει γράμματα, παρά μόνο κορώνες! Κορώνες όμοιες του εγωκεντρισμού των παραγόντων, οι οποίοι αποτελούν τη μάστιγα του υγειούς αθλητισμού. Η άλλη όψη είναι η εμμονή και η ψύχωση που έχουν οι αδερφοί Αγγελόπουλοι με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και τούμπαλιν. Μια κόντρα, η οποία στις αρχές της έμοιαζε μονόπλευρη, ωστόσο με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε σε μια κατάσταση εγκλωβισμού για τις δύο ομάδες και για το ίδιο το μπάσκετ.

Είναι πραγματικά αδύνατον να συγκεντρωθούν σε ένα κείμενο όλες οι δημόσιες αντιπαραθέσεις μεταξύ των δύο πλευρών. Έχουν υπάρξει σκληρές εκφράσεις από αμφότερες τις πλευρές. Ανακοινώσεις, δηλώσεις, ειρωνείες, ποσταρίσματα, μπλουζάκια ̇τόσα πολλά που δεν μπορούν να αναφερθούν. Ήταν, ωστόσο, φανερή η κλιμάκωση των γεγονότων από το περασμένο καλοκαίρι και ενόψει των τελικών της Α1. Τότε, που οι αδερφοί Αγγελόπουλοι έστειλαν επιστολή στον πρωθυπουργό, ζητώντας να διεξαχθούν οι αγώνες με ξένους διαιτητές!

Ήταν φανερό έκτοτε πώς οδηγούμαστε στο αδιέξοδο. Ενδεχομένως, να μην περίμενε κανείς ότι θα φτάσουμε στο σημείο να δοθεί εντολή από τους ιδιοκτήτες της ομάδας να αποχωρήσει η ομάδα στο ημίχρονο ενός αγώνα. Πιθανότατα, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να φανταστεί κάποιος να συμβαίνει στον ελληνικό αθλητισμό. Είχαμε δει πολλά, αλλά δεν είχαμε δει κάτι τέτοιο. Η κλιμάκωση των γεγονότων, η εμμονή με μια κατάσταση μπορεί να οδηγήσει πέρα από τα άκρα.

Κι αν δεν έχεις μάθει τα άκρα, μάντεψε τι θα γίνει όταν προσπαθήσεις να ισορροπήσεις;

Θα χάσεις! Θα πέσεις…

Τα σημάδια που έδειχναν το «έγκλημα»!
EVENTS