MENU

Και πάνω που πλήττεις αφού έχεις δοκιμάσει πάνω τους κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο για να τους κερδίζεις έρχονται από μόνοι να σου προτείνουν κάτι καινούργιο. Έτσι για να ανανεώσετε τη “σχέση” σας ρε αδερφέ...

Ζήσαμε λοιπόν για να δούμε νίκη του μπασκετικού Παναθηναϊκού σε ένα μόλις ημίχρονο και αποχώρηση του Ολυμπιακού επειδή τον αδίκησε η διαιτησία! Του...γνωστού συστήματος με το οποίο πανηγύρισαν κάμποσους τίτλους τα τελευταία χρόνια, τον τελευταίο εξ αυτών με βήματα του Σπανούλη στο τελευταίο σουτ και διαιτητή τον έναν από τους τρεις που ήταν και σήμερα. Που ακριβώς τους αδίκησε μην μας ρωτάτε, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά μαζί τους ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΠΟΡ.

Εκτός κι αν είναι θέμα ότι χρεώθηκε φάουλ ένας παίκτης που καλά – καλά δεν θυμόμαστε πως λέγεται. Που δεν τον βλέπουμε καν. Ο τελευταίος τροχός της αμάξης τους. Βλέπετε η απόφαση για να φύγουν είχε παρθεί πριν καν ξεκινήσει το ματς, απλά δεν τους έκατσε. Ψάχτηκαν για να βρουν αφορμή όμως κανείς δεν τσίμπησε στις καρδούλες του Μπόγρη και τα καραγκιοζιλίκια των υπολοίπων. Το ΟΑΚΑ ήταν όπως έπρεπε και το χειρότερο γι' αυτούς είναι πως και ο Παναθηναϊκός ήταν όπως έπρεπε, δηλαδή... που σε πονεί και που σε σφάζει.

Εν ολίγοις η εικόνα των δύο ομάδων μέσα στο γήπεδο δεν προδιέθετε απλά ότι στην επανάληψη πάμε για “πολλά με λίγα” αλλά για έναν ανεπανάληπτο διασυρμό. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μπορέσουν να γυρίσουν αυτό το ματς οι ερυθρόλευκοι ούτε σε δέκα ζωές. Πέραν τους εκπληκτικού Παναθηναϊκού, τα μυαλά τους βρίσκονταν στα... atm, δεν είχαν κανένα μα κανένα πλάνο, στα ριμπάουντ δεν πηδούσαν ούτε... εφημερίδα και ήταν φανερό πως δεν πήγαιναν για μια απλή ήττα αλλά για να... γράψουν ιστορία.

Και κάπου εκεί λοιπόν τα μεγάλα μυαλά, πήραν τη μεγάλη απόφαση. Αντί να ξεφτιλιστούν με καμιά 40άρα στο κεφάλι, προτίμησαν να πατήσουν μόνοι τους το κουμπί νομίζοντας πως η ξεφτίλα θα είναι μικρότερη. Δεν καταλαβαίνουν πως μια... κακή μέρα στη δουλειά επιτρέπεται. Ακόμη και σε ντέρμπι. Ο περίγελος που έγιναν με τα δήθεν παράπονά τους για τη διαιτησία και το φευγιό τους σαν κυνηγημένοι δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Και στο κάτω – κάτω αφού ήξεραν εξ αρχής πως θα αδικηθούν (εδώ γελάμε) ας μην κατέβαιναν καν. Οχι να το... θυμηθούν μόλις έχασαν τα αυγά και τα καλάθια.

Αν και πράγματι το ντέρμπι κρίθηκε στο σφύριγμα. Και εννοώ στο πρώτο σφύριγμα, στο τζάμπολ. Από τη μία πλευρά μια ομάδα που μπήκε να παίξει τελικό, μυρίστηκε “αίμα” και το μάτι γυάλιζε και από την άλλη ένα συνονθύλευμα. Μια διαλυμένη και σαφώς επηρεασμένη από τις αποκαλύψεις που έγιναν ομάδα, η οποία παίζοντας μπάσκετ “χωριού” δεν μπορούσε να κάνει ΤΙΠΟΤΑ μέσα στο γήπεδο. Φαινόταν ότι είναι πνευματικά αλλού οι ερυθρόλευκοι, ενώ από την άλλη ο Παναθηναϊκός όταν λειτουργεί καλά ο Καλάθης θυμίζει καλοκουρδισμένη μηχανή. Και ο Νικ δεν ήταν απλά “καλά” μα από άλλο πλανήτη.

Είναι πάντως αλήθεια πως το πάλευαν χρόνια οι Αγγελόπουλοι να το σκάσουν και τελικά το κατάφεραν. Ακολουθώντας πιστά την πεπατημένη και του τμήματος ποδοσφαίρου με το οποίο κατά τα άλλα (λένε πως) δεν τους ενώνουν και πολλά. Διότι κανείς δεν ξεχνά ούτε πως το βάλανε στα πόδια στη Λεωφόρο, ούτε και στην Τούμπα. ΤΑ “πέστε κάτω” στους ΑΕΚτζήδες του μάραναν, αλλά όταν δούνε τα σκούρα... τρεχάτε ποδαράκια μου.

Και στο κάτω της γραφής αν ήταν ο οποιοσδήποτε θεωρεί ότι αδικείται να τα μαζεύει και να φεύγει δεν θα είχαν τελειώσει τα μισά μεταξύ μας παιχνίδια με όσα έχουν συμβεί. Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω... Αλλά εκεί είναι και η διαφορά μας. Εμείς με εγκλήματα και με ζούγκλες (εξαιρείται η Ριζούπολη που δεν έπρεπε να ξεκινήσει) καθίσαμε να παίξουμε. Και όσες φάμε και όσες ρίξουμε. Αυτοί με την κατά φαντασίαν αδικία ξεφτίλισαν αφενός τον σύλλογό τους, κάτι φυσικά που ουδόλως απασχολεί οποιονδήποτε Παναθηναϊκό και αφετέρου το ίδιο το άθλημα. Ρεζίλι των σκυλιών μας κάνανε παγκοσμίως και ζητάνε και τα ρέστα.

Δεν πειράζει, ας είναι. Την Κυριακή έρχεται η πρώτη κούπα της χρονιάς και έπεται συνέχεια. Γιατί το εντυπωσιακό με τον μπασκετικό Παναθηναϊκό και όμοιό του δεν συναντάς πουθενά αλλού είναι πως παρά τα δεδομένα προβλήματα που έχει , βρίσκει τον τρόπο ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ να παίρνει τουλάχιστον έναν τίτλο και να δίνει χαρά στον κόσμο του. Εμπρός για το πρώτο λοιπόν...

Για να μην ξεφτιλιστούν... ξεφτιλίστηκαν!
EVENTS