MENU

Ας πάρουμε λοιπόν, την απλουστευμένη ερμηνεία κι ας κάνουμε την αναγωγή στο εκπληκτικό παιχνίδι του Nick Galis Hall, όπου ο Αρης εξασφάλισε ακόμα μία συμμετοχή σε τελικό, αφήνοντας και πάλι την ΑΕΚ με τη δίψα του οργανισμού, που έφτασε στην πηγή, αλλά τελευταία, όταν αυτή είχε στερέψει.

Το Ατομο, ως έννοια έχει πολυμερή σχέση με την απίστευτη μάχη της μάχης. Οταν ένα τέτοιο ματς κρίνεται εν τέλει στις τελευταίες επιθέσεις, ισχύει αυτή η διαστροφικά και διεστραμμένα ευφυής απάντηση που έδωσε ο Μάικλ Τζόρνταν στον Τεξ Γουίντερ όταν αυτός του είπε μετά από ένα ματς… “Mike there is no “i” in team”, εννοώντας ότι στην ομάδα δεν χωράει το “Εγώ”. Για του δώσει ο Ενας και Μοναδικός την πιο ιστορική αυθόρμητη απάντηση που έχει έχει καταγραφεί ποτέ στα αθλητικά βιβλία συμβάντων: “Yes but there is an “i” ιn “WIN”. Μετάφραση: Ναι, αλλά υπάρχει “εγώ” στη νίκη! Μυθικό λογοπαίγνιο, που βρίσκει εφαρμογή σε κάθε μεγάλο ματς στην ιστορία του μπάσκετ.

Προς τιμήν του, ο Δημήτρης Πρίφτης μετά τη λήξη του αγώνα επιβεβαίωσε την άποψη ότι σε αυτά τα ματς… “Κατά 90% νικά η επιθυμία των παικτών και όχι η προπονητική τακτική”.

Αυτή, πάρα πολύ λογικά, σε ένα ματς που έκρινε πολλά για τους δύο μαχητές, είχε υποχωρήσει σχετικά νωρίς. Το Ατομο ήταν αυτό που θα καθόριζε το αποτέλεσμα. Μέχρι και 8’’ δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα, τόσο ο Αρης, όσο και η ΑΕΚ, έστω και με διαφορετικούς τρόπους, έβρισκαν τα “Εγώ” που θα έστελναν τη μπάλα στο δίχτυ, μακριά από τακτικές και πολυσύνθετες επιθέσεις (που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουν πια στο μπάσκετ).

Η καλαθάρα του Μακ Γκραθ, οι τριποντάρες του Κάμινγκς, το παλικαρίσιο λέι απ κατατεθέν της αξίας και της δεύτερης νιότης που περνάει ο Ρόκο Λένι Ούκιτς ήταν μακριά από βαθυστόχαστες προσεγγίσεις. Ακόμα και το σουτ του Μακ Γκραθ, μπορεί να προήλθε μέσα από συνετή κυκλοφορία της μπάλας, αλλά το σουτ του νεοσύλλεκτου ήρθε μετά από προσποίηση και ντρίμπλα. Χρειάζεται κότσια, άγνοια και ετοιμότητα δηλαδή.

Κι όλα αυτά μέχρι τα 8’’, διότι εκεί ήρθε να μιλήσει αυτό το Ατομο, που δικαιώνει το χημικό ορισμό του. Η φανέλα, αυτό που στην ιστορία του Αρη είναι το μοναδικό στοιχείο που όσες αντιδράσεις κι αν γίνουν διατηρεί την ιδιότητά της, δεν λυγίζει, μένει άτμητη και κατά περιόδους, προσφέρει στους παίκτες που τη φορούν αυτήν την παράξενη κι αόρατη δύναμη, να πηδήξουν πιο ψηλά από τον πιο αθλητικό αντίπαλο, να τρέξουν πιο γρήγορα, από τον ταχύτατο απέναντι, να βάλουν μεγαλύτερη δύναμη από τον ισχυρό “εχθρό”.

Αυτή η φανέλα, η φανέλα του Αρη είναι σαν μία ευλογία, κρυμμένη σε ένα σεντούκι, που στα μεγάλα ματς, κάποιο αόρατο χέρι την “ξεθάβει” και την μοιράζει σαν νάμα στους εκάστοτε παίκτες του Αρη.

Αν το παιχνίδι γινόταν στο ΟΑΚΑ, ίσως το συγκριτικό πλεονέκτημα της …φανέλας να περνούσε στην ΑΕΚ, αλλά με τα “αν” δε γρέφεται ιστορία.

Δεν είναι όμως όλες οι εξηγήσεις δεισιδαιμονικές, διότι εκεί που μιλάει η ιστορία, ή η φανέλα, υπάρχει κι ένα ανθρώπινο χέρι που κρατάει το στυλό. Εν προκειμένω ένα ανθρώπινο πόδι. Αυτό του Ντίξον που στην τελευταία άμυνα, έκανε ό,τι χειρότερο μπορούσε, προσφέροντας στον Κάμινγκς αυτό που αποζητούσε: Τον ανοιχτό διάδρομο. Απέμαναν 8΄΄… Ο Ντίξον αυτό που είχε να κάνει ήταν απλά να παρακολουθήσει την κίνηση του Κάμινγκς και να τον εμποδίσει με ενέργεια όταν πλησίαζε κοντά στη γραμμή των τριών πόντων. Να του κόψει το δρόμο. Τι έκανε ο Ντίξον όμως; Βγήκε να πιέσει μακριά χωρίς να είναι σίγουρος για αυτό που θέλει να κάνει. Για αυτό και το αριστερό πόδι του τη στιγμή που ο Κάμινγκς έβαζε με δύναμη τη μπάλα στο παρκέ, έδωσε λάθος θέση στο σώμα του, επιτρέποντας στον Αμερικάνο του Αρη να τον κάνει μία χαψιά. Αυτό το λάθος ήταν το μοιραίο, σε ένα ματς που θα κρινόταν στη λεπτομέρεια. Από εκεί και πέρα ήρθε το “i” του Κάμινγκς, που απλά αποφάσισε να μην αφήσει κανέναν να του κλέψει τη μπουκιά από το στόμα.

Ο Αρης, δίκαια, πανάξια, παλικαρίσια είναι στον τελικό, Αν το παιχνίδι ολοκληρωνόταν στα 39’ και 52’’ ακριβώς οι ίδιοι χαρακτηρισμοί θα αφορούσαν στην ΑΕΚ, αλλά ένα ματς έχει διάρκεια 40 λεπτών. Η ΑΕΚ έκανε μεγάλο ματς, ανέτρεψε μία μεγάλη διαφορά που πήρε ο Αρης στο πρωτο ημίχρονο, όταν το παιχνίδι φώναζε ότι για τους γηπεδούχους κάτι δεν πάει καλά. Σούταραν με 8/10 τρίποντα μέχρι το 17ο λεπτό, αλλά δεν είχαν ρίξει στην Ενωση στο καναβάτσο. Και φυσικά η κατάσταση αντιστράφηκε.

Αν η ΑΕΚ νικούσε, όλοι θα τα έβαζαν με τον Πρίφτη, τώρα που συνέβη το αντίθετο, όλοι τα βάζουν με τον Ζντοβτς με επιχείρημα ότι οι επιθέσεις στο φινάλε ήταν ατομικές. Οπως ακριβώς και του Αρη δηλαδή. Αυτή είναι η μοίρα των προπονητών, αλλά στα δικά μου μάτια, ο Ζντοβτς πιστώνεται το γεγονός ότι εμφάνισε σαν Χ Factor τον Ντόνι Μακ Γκραθ, ο οποίος βρισκόταν μόλις λίγες ώρες στην Αθήνα, χωρίς ταυτόχρονα, να περιορίσει το ρόλο του Ούκιτς ή του Ντίξον. Το μπάσκετ που έπαιξαν και οι δύο ομάδες για μεγάλο διάστημα ήταν άθλιο, αλλά τι είναι αυτό που μετράει τελικά; Η πρόκριση φυσικά!

Πλέον η μπαγκέτα περνάει στην ΕΟΚ, η οποία αύριο κιόλας πρέπει να ανακοινώσει την έδρα του τελικού, αφού, κακώς, δεν το κάνει από την αρχή της σεζόν. Οπως έγραφα και πέρσι, στον τελικό με τον Φάρο, όταν ήταν σκανδαλώδες το γεγονός ότι ο τελικός έγινε στο ΟΑΚΑ, έτσι και τώρα υπερασπίζομαι την άποψη ότι ο τελικός πρέπει να γίνει από τη Λάρισα και πάνω. Ακόμα και το Ηράκλειο, είτε προκριθεί ο Ολυμπιακός, ή ο Παναθηναϊκός, θα αποτελεί πρόκληση… Συμφέρει τον Αρη οποιοδήποτε γήπεδο πάνω από τη Λάρισα; Δε συμφωνώ! Ακόμα κι αν είναι έτσι όμως, δεν πειράζει. Το περίφημο καλό του ελληνικό μπάσκετ έχει πολλά περισσότερα να κερδίσει από έναν, πιθανώς, ανταγωνιστικό τελικό, παρά από έναν ξενέρωτο event, όπως τα περισσότερα που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια. Ετσι κι αλλιώς, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, έχουν πολλάκις απολαύσει προνομιακής μεταχείρισης σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Υ.Γ. Δεν υπάρχει καμία άλλη χώρα στον κόσμο, που με τόση ευκολία, τόση άνεση βγαίνουν οι προπονητές στη σέντρα…

Υ.Γ.1 Για την ΑΕΚ και τον Μάκη Αγγελόπουλο θα χρησιμοποιήσω κάτι που έγραψε ο Παπαθεοδώρου στο facebook και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο:

“Δεδομένο 3. Θα ήταν κρίμα όποιος κι αν έχανε. Αλλά για τον Μάκη Αγγελόπουλο είναι δέκα φορές άδικο αυτό που συμβαίνει. Είναι παράδειγμα προς μίμηση, βάζει ένα σκασμό λεφτά, δεν παρεμβαίνει, παρέχει τα πάντα και παίρνει το τίποτα. Το μπάσκετ του χρωστάει και ο τροχός θα γυρίσει…”

Υ.Γ.3 Ο Αρης κέρδισε με παλικαριά την ηρεμία του για τους επόμενους μήνες… Η ΑΕΚ θα ξαναπέσει στο λάκκο των δαιμόνων της και πάλι. Ομως, η χρονιά δεν τελειώνει το πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου. Τελειώνει τον Μάιο!

Το Ατομο είναι η φανέλα!
EVENTS