Close

Καπογιάννη στο SDNA: «Τελικά, είμαι σε καλό δρόμο...»

Τελευταία ανανέωση: 26 Μαΐου 2019, 14:34
Χρόνος ανάγνωσης: 8’

Η Ελένη Καπογιάννη σε μια συνέντευξη-ποταμό στο SDNA. Η ζωή στον Λίβανο, η αναγνώριση από τους αντιπάλους και ο σεβασμός που κέρδισε, η αποχώρηση από τον Ολυμπιακό και ο τρόπος που ήταν ο μη ενδεδειγμένος, ο πρώην συνεργάτης της, Γιώργος Παντελάκης αλλά και την επόμενη μέρα...

Η μεγάλη των Ελλήνων προπονητών σχολή επεκτείνεται σε όλη την Ευρώπη. Και δεν είναι μόνο οι άνδρες προπονητές που κάνουν τα δικά τους βήματα στο εξωτερικό. Πλέον και οι γυναίκες προπονήτριες δείχνουν πως υπάρχει παρόν και -λαμπρό- μέλλον!

Τρανό παράδειγμα η Ελένη Καπογιάννη. Η Ελληνίδα προπονήτρια έχοντας μακρά πορεία στα ελληνικά παρκέ, ως head coach του Ελληνικού και του Ολυμπιακού, πήρε την μεγάλη απόφαση, το περασμένο καλοκαίρι και άνοιξε τα... φτερά της στο εξωτερικό. Πρώτη στάση ο Λίβανος και η Χόμεντμεν, με την οποία έφτασε ως τους τελικούς του πρωταθλήματος της χώρας.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Με την ομάδα από τον Λίβανο κατέκτησε το Arab Club Championship (Πρωτάθλημα Μέσης Ανατολής), το Super Cup Λιβάνου, Κύπελλο Λιβάνου και το WABA (Πρωτάθλημα Δυτικής Ασίας), προσθέτοντας τέσσερις ακόμα τίτλους στην -πλούσια- συλλογή της.

Όπως τόνισε, όμως, στη μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε στο SDNA, αυτό που την «γέμισε» περισσότερο από κάθε τίτλο, ήταν η αναγνώριση και ο σεβασμός που κέρδισε από τους αντιπάλους της, αλλά και από κάθε άνθρωπο του μπάσκετ στη χώρα. Παράλληλα, τόνισε πως δεν της λείπει η χώρα μας, όσον αφορά την καριέρα της, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον Ολυμπιακό, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο αποχώρησε από την ομάδα του Πειραιά στα μισά της σεζόν 2017-18.

Πώς ήταν αυτή η πρώτη εμπειρία του εξωτερικού;

«Ήταν ανέλπιστα καλή σε όλα τα επίπεδα. Από το πώς έζησα εκεί, γιατί παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά και το πώς εγκλιματίστηκα με την κοινωνία τους. Και μετά, σε μπασκετικό επίπεδο, οι τίτλοι είναι το έπαθλο με βάση τη δουλειά που κάναμε. Εγώ μπορώ να πω ότι δούλεψα πολύ σε ένα επίπεδο ελαφρώς κατώτερο από της Ελλάδας, όχι σε ατομικό επίπεδο. Οι Λιβανέζοι είναι ένας λαός που λατρεύουν το μπάσκετ και σε ατομικό επίπεδο δουλεύουν. Σε ομαδικό επίπεδο είναι πιο πίσω γιατί η νοοτροπία τους τέτοια που δεν μπαίνουν εύκολα σε κανόνες. Θέλουν να περνάνε καλά. Εκεί είναι το ζόρι. Με Έλληνες προπονητές που μίλησα, όπως ο Γιώργος Κετσελίδης και ο Χάρης Κουλουριώτης, μου είπαν το ίδιο πράγμα. Εγώ θεωρώ πως δουλέψαμε καλά, αλλάξαμε ελαφρώς τη νοοτροπία τους και σαν ομάδα έπαιξαν καλύτερα. Και έτσι ήρθαν οι επιτυχίες».

Όταν κάνατε το ταξίδι για το εξωτερικό περιμένατε αυτή την πορεία;

«Όχι δεν το βλέπω ποτέ έτσι. Εγώ το είδα σαν πρόκληση να δουλέψω κάπου αλλού και να δω τι συμβαίνει και να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Είχα φροντίσει να μάθω τι γίνεται. Βήμα βήμα γίνονται όλα. Εγώ ήθελα η ομάδα που πήγα να κάνει κάτι καλύτερο από την περσινή σεζόν.

Τρυπήσατε το ταβάνι σας με την παρουσία σας την σεζόν που πέρασε;

«Ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος, τον οποίο και δεν πήραμε, εκτός των τεσσάρων τίτλων. Στο πρωτάθλημα Λίβανου έχουν μία ξένη και έχεις δικαίωμα να αλλάξεις την ξένη μέχρι και 48 ώρες πριν. Εμείς αρχίσαμε τους τελικούς όπου είχαμε πλεονέκτημα. Εκεί δεν μεταφέρεις τις νίκες της κανονικής περιόδου, αλλά έχεις απλώς το πλεονέκτημα σε σειρά που αρχίζει από το 0-0. Μετά τον πρώτο τελικό που κερδίσαμε, στον δεύτερο τελικό χτύπησε η Λεουσένκα και εγώ δεν μπορούσα να την αλλάξω. Και έτσι συνεχίσαμε τους τελικούς μόνο με Λιβανέζες. Και εκεί θεωρώ πως η ομάδα κέρδισε τα περισσότερα credits, χάνοντας το πρωτάθλημα. Μόνο με Λιβανέζες χάσαμε το πρωτάθλημα στον πόντο, με την αντίπαλη ξένη να έχει μέσο όρο 25 πόντους».

Αν απομονώνατε κάποιες στιγμές από την σεζόν που πέρασε, ποιες θα ήταν αυτές;

«Αυτό που μένει, θα τω πω λίγο παράξενα αυτό, είναι πως εγώ είμαι σε καλό δρόμο τελικά. Όταν ένας προπονητής φεύγει από μια ομάδα κλονίζεται ελαφρώς και ψάχνει να διορθώσει πράγματα και να δει τι έκανε σωστά και να τα συνεχίσει. Έκανα την αυτοκριτική μου κι εγώ και διόρθωσα τα λάθη του παρελθόντος με τέτοιο τρόπο, δουλεύοντας πολύ σκληρά, αλλά να κάνω αυτό που πιστεύω και να λειτουργώ όπως πιστεύω. Παράλληλα όμως να είμαι και ανοιχτή να διορθώσω πράγματα. Για κάθε επαγγελματία αυτό είναι το κλειδί για να προοδεύσει».

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Είπατε μια ατάκα. «Είμαι σε καλό δρόμο». Αυτό πώς το εννοείτε;

«Εννοώ ότι άνθρωπος που σταματάει να ακολουθεί τις εξελίξεις του τομέα που δουλεύει και άνθρωπος που σταματάει να ψάχνεται, έχει τελειώσει. Εγώ θεωρώ πως είμαι σε καλό δρόμο γιατί και παρακολουθώ τις εξελίξεις και ψάχνομαι να γίνω καλύτερη και αυτό το ψάξιμο μου φέρνει καλά αποτελέσματα. Άρα, είμαι σε καλό δρόμο. Και πάντα συγκρίνω τις γνώσεις μου παρακολουθώντας Euroleague, που αυτό είναι ο μεγαλύτερος... δάσκαλος, για να δω τι τρέχει στο άθλημα, τι κάνω εγώ σαν προπονήτρια και τι πρέπει να βελτιώσω. Αυτά που διδάσκουμε τώρα δεν είναι τα ίδια με πριν 3 χρόνια. Είναι διαφορετικά».

Ο Λίβανος είναι μια αρκετά παράξενη χώρα, που βρίσκεται στη Μέση Ανατολή. Εκεί η θέση της γυναίκας είναι κάπως διαφορετική σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Εσείς βιώσατε σεβασμό από τους αντιπάλους σας;

«Αυτό που εισέπραξα ήταν τεράστιος σεβασμός, αποδοχή και αγάπη. Στο Λίβανο με αποκαλούν «Revolutioner» και όχι μόνο στο πλαίσιο του γυναικείου μπάσκετ. Εισέπραξα πολύ σεβασμό. Αυτό φάνηκε και από την κίνησή τους να με καλέσουν να κάνω clinics στη σχολή προπονητών της χώρας, που οι περισσότεροι προπονητές ήταν στο ανδρικό. Αρκετοί προπονητές πήραν ερέθισμα να αλλάξουν πράγματα στην προπονητική τους. Αυτό λέει πολλά. Συν ότι εισέπραξα τεράστια αποδοχή και σεβασμό από τις ξένες στο Λίβανο. Οι ξένες -κατά βάση- είναι NBAers και έρχονται στη χώρα με καλά λεφτά. Αυτό δείχνει ότι κάτι κάνω καλά. Συναναστράφικα με NBAers και μου είπαν ότι τις βελτίωσα και αποδέχτηκαν την φιλοσοφία μου, δείχνει πολλά. Εισέπραξα σεβασμό από την ομάδα μου».

Σας λείπει καθόλου η Ελλάδα;

«Όχι, δεν μου λείπει. Θέλω να συνεχίσω στο εξωτερικό. Δεν ξέρω αν θα είναι ο Λίβανος ή κάπου αλλού. Θέλω να πιστεύω ότι μέσα στο επόμενο διάστημα θα γνωρίζω. Η ομάδα που ήμουν πέρυσι με θέλει. Και εγώ θα ήθελα, γιατί η δουλειά ενός προπονητή δείχνει καλύτερα τον δεύτερο χρόνο, έχοντας έναν βασικό κορμό, διοίκηση και κάποια πλαίσια. Θα το δούμε αυτό όμως».

Με πείραξε ο τρόπος που έφυγα από τον Ολυμπιακό. Δεν ήταν ο ενδεδειγμένος...

Ας πάμε λίγο πίσω. Ο τρόπος που ολοκληρώθηκε η συνεργασίας με τον Ολυμπιακό σας πείραξε καθόλου;

«Ναι με πείραξε. Σαφώς στη ζωή, αλλά και στο μπάσκετ, συνεργασίες ετών μπορούν να κλονιστούν. Εγώ πάντα θα αναρωτιέμαι γιατί ακριβώς έφυγα. Ο τρόπος που συνέβη δεν ήταν ο ενδεδειγμένος. Από την άλλη, δεν είμαι και ανόητη. Ξέρω ότι δεν είμαι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία. Συμβαίνει σχεδόν σε όλους τους προπονητές. Αυτή είναι η μοίρα του προπονητή. Αυτό πέρασε όμως, δεν μπορώ να ξεχάσω τα καλά που είχα στην προηγούμενη ομάδα μου. Ούτε να ξεχάσω τη συνεργασία μου με τον Γιώργο Λεριώτη για έξι συνεχόμενα χρόνια, με τον οποίο καταφέραμε πάρα πολλά πράγματα,. Αλλά και το πώς δουλέψαμε και την αγάπη του κόσμου. Αυτά κρατάω. Έκανα και εγώ λάθη. Ήταν ένα κεφάλαιο που έκλεισε. Ήταν τεράστια εμπειρία για μένα, ένα μεγάλο κεφάλαιο. Και προχωράω».

Με τον Γιώργο Παντελάκη ήσασταν συνεργάτες για πολλά χρόνια. Έχετε κρατήσει επαφές;

«Χαίρομαι γιατί ως βοηθός μου επί έξι χρόνια έμαθε πολλά. Κάνει τη δική του πορεία τώρα ως πρώτος προπονητής και εύχομαι να πάει καλά. Από εκεί και πέρα, ο χώρος πολλές φορές αλλάζει τους ανθρώπους και κλονίζει συνεργασίες και σχέσεις. Ο κάθε ένας κρίνεται σε βάθος χρόνου ως άνθρωπος και ως επαγγελματίας».

Έχοντας κάνει την αυτοκριτική σας όλο αυτό το διάστημα πόσο πιο ώριμη νιώθετε ώστε να διαχειριστείτε δύσκολες στιγμές; Στο Λίβανο είχε δύσκολες καταστάσεις;

«Είχε δύσκολες στιγμές στο Λίβανο. Το βασικότερο δικό μου λάθος, ήταν πως έβαζα το συναίσθημα πάνω από τον επαγγελματισμό. Πάντα πίστευα στην καλή συνεργασία και την εντιμότητα. Θα έπρεπε και εγώ να γίνω πιο αυστηρή και να πω τα πράγματα με τ' όνομά τους. Παρ' όλα αυτά και η στάση που κράτησα, παρ' ότι συνέβησαν όλα αυτά, θεωρώ ότι με αντιπροσωπεύει. Δεν υπάρχει λόγος να γυρίζουμε στα παλιά. Ο καθένας φαίνεται σε βάθος χρόνου. Ο κάθε ένας θα γράψει την ιστορία του με έργα και όχι με λόγια».

Το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ φθίνει, ελπίζω να ανατραπεί η κατάσταση

Παρακολουθώντας το πρωτάθλημα ως θεατής πλέον, νιώθετε πως το πρωτάθλημα της Α1 Γυναικών έχει χάσει το ενδιαφέρον του;

«Ήμουν πολλά χρόνια αισιόδοξη πως κάτι θα αλλάξει. Η αλήθεια είναι πως, επειδή παρακολουθούσα τα σάιτ από εκεί που ήμουν, είναι... γάγγραινα το στοίχημα, για όλο τον αθλητισμό. Βλέπω πως το επίπεδο, ως επίπεδο, έχει πέσει. Δεν μπορώ να πω ακόμα σε επίπεδο Εθνικής, γιατί η Εθνική είναι κάτι ξεχωριστό και άλλαξε προπονητή. Το επίπεδο φθίνει. Ελπίζω να υπάρξει κάτι καλύτερο και να ανατραπεί η κατάσταση».

Μιας και αναφερθήκατε στην Εθνική, υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σας η σκέψη να αναλάβετε την Εθνική ομάδα;

«Νομίζω πως δεν υπάρχει προπονητής που να μην θέλει να αναλάβει την Εθνική ομάδα. Αυτό είναι κάτι που δεν έχω στο μυαλό μου τώρα. Η Εθνική έχει προπονητή. Αν είναι κάτι να συμβεί, θα έρθει στο μέλλον. Εγώ κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ και βλέπω τι έρχεται στο δρόμο μου. Και αναλόγως αποφασίζω».

Πριν αναλάβετε την Χόμεντμεν είχατε πει σε συνέντευξή σας, πως είχατε πρόταση από ανδρική ομάδα. Αυτό θα είναι, για εσάς, η απόλυτη αναγνώριση της δουλειάς σας; Θα είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα;

«Δεν το σκέφτομαι έτσι. Στον Λίβανο υπήρξε μια ομάδα ανδρική, της πρώτης κατηγορίας, που μου ζήτησε να την βοηθήσω. Δεν το ρίσκαρα, όμως, γιατί δεν μπορούσα δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Είχα όμως, εφηβική ομάδα στον Λίβανο. Είναι κάτι διαφορετικό. Δεν ξέρω αν είναι αναγνώριση, αλλά σίγουρα θα είναι ένα άλλο επίπεδο. Και θεωρώ ότι μου ταιριάζει αυτή η νοοτροπία. Αν και οι άντρες είναι πιο... δύσκολοι. Επειδή έχουν άποψη και την εκφράζουν είναι πιο εγωιστές. Όμως, έχει να κάνει και με την προσέγγιση. Να τους πείσεις πως αν κάνεις το καλύτερο για την ομάδα, θα είσαι ακόμα καλύτερος παίκτης».

Διαβαστε επισης

Close
Καπογιάννη στο SDNA: «Τελικά, είμαι σε καλό δρόμο...»
Χρόνος ανάγνωσης: 8’