MENU

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι οι θεσμικοί θεματοφύλακες του ευρωπαϊκού μπάσκετ, με πείθουν ότι δεν έχουν αληθινή κάψα για το άθλημα, αλλά αγωνιούν μονάχα για τα μικρο(ή μεγαλό)συμφέροντά τους κι επιδίδονται για πολλοστή φορά σε μία πολεμική εγωισμών και μίας μανιακής επίδειξης κυριαρχίας.

Η υποκριτική σε εξοργιστικό βαθμό στάση τους αποτυπώνεται στο διαρκές επιχείρημα σχετικά με τον τελικό παραλήπτη, που δεν είναι άλλος από εσένα που διαβάζεις και τον διπλανό σου. Τον κόσμο τους ...fans που αρέσκεται να λέει ο Μπερτομέου.

Ο Τζόρντι είναι ένας ωραίος, ευγενικός άνθρωπος με άριστη ρητορική, ευπροσήγορος και cool. Τόσο που περισσότερο θα ντραπείς αν τον προσφωνήσεις κ.Μπερτομέου, παρά Τζόρντι. Εχει όμως, εμφανείς αδυναμίες, κυρίως όταν πρέπει να ακολουθήσει τη λογική της προπαγάνδας. Προσπαθεί, αλλά δεν πείθει. Είναι εξαιρετικός στην προώθηση των συμφερόντων της Λίγκας και πολύ καλός «έμπορος» των αληθινών επιτευγμάτων της. Ταυτόχρονα όμως, είναι πολύ φτωχός opinion maker, που, για να μην έχουμε ταμπού με τις λέξεις, είναι η σύγχρονη, μοντέρνα, τεχνοκρατική μετάφραση του προπαγανδιστή. Δεν έχει επιχειρήματα όταν χρειάζεται να στρογγυλέψει τις αμβλείες, να προκαλέσει τη σκέψη σου και να τραβήξει μακριά από το ανάχωμα της διαφωνίας σου.

Παράδειγμα: Οταν κατηγορείται για το γεγονός ότι ορίζει παιχνίδια των τελευταίων αγωνιστικών σε διαφορετικές ημέρες σου απαντά: Δεν μπορώ να πιστέψω ότι στην Ευρωλίγκα οι ομάδες κάνουν δεύτερες σκέψεις... Ρομαντικό, αλλά εξοργιστικά αφελές.

Οταν τον ρωτάς... «Με τη νέα μορφή της Ευρωλίγκας, για ποιο λόγο ένας επιχειρηματίας να επενδύσει στο μπάσκετ, αφού είναι σχεδόν απίθανο να πάρει μέρος στην Ευρωλίγκα;» σου απαντά: «Μα ένας επενδυτής πρέπει να έχει όραμα». Και πάρα πολλά λεφτά να πετάξει στον κάδο απορριμάτων αγαπημένε και κατά τ’άλλα συμπαθέστατε Τζόρντι.

Από την άλλη πλευρά, η FIBA, η «βιολογική» μητέρα του μπάσκετ, που υποτίθεται ότι οφείλει να διδάσκει την ορθή σκέψη, την αλληλεγγύη, το savoir faire, την ηθική που υπηρετεί ο αθλητισμός, στέλνει αφειδώς δεξιά κι αριστερά αφορισμούς και αποκλεισμούς. Απειλεί με το πυρ το εξώτερον όσους τολμούν να προτιμούν το άλλο, το διαφορετικό.

Το αποτέλεσμα (θα) είναι καταδικαστικό για το μπάσκετ... Η Ευρωλίγκα αποκλείει ετσιθελικά τα 2/3 της (ομολογουμένως αδιάφορης για την πορτοκαλί μπάλα) Ευρώπης από την καλύτερη διασυλλογική διοργάνωση, μετατρέποντας το άθλημα, σε κλειστό VIP κλαμπ. Η FIBA, ξεχνώντας τις υποσχέσεις περί ποταμών εκατομμυρίων, προσφέροντας τα ψίχουλα των 100 χιλιάδων εγγυημένων ευρώ στις 32 ομάδες (που θα συνθέσουν τα τελικά γκρουπ), αρνείται να παραδεχθεί την αποτυχία της στη δημιουργία του πραγματικού μπασκετικού Τσάμπιονς Λιγκ, οδηγώντας τον κόσμο του μπάσκετ στον απόλυτο διχασμό και το πιο fake, το πιο ψεύτικο Τσάμπιονς Λιγκ ever.

Χρησιμοποιώντας δευτερότριτες δυνάμεις των εγχώριων πρωταθλημάτων για να δημιουργήσει το αντίβαρο της Ευρωλίγκας και του Γιουροκαπ. Και με μάξιμουμ 500 χιλιάδες ευρώ αμοιβή στην ομάδα που θα κατακτήσει τον τίτλο.

Μετά απ’όλα αυτά ο κόσμος του μπάσκετ την επόμενη αγωνιστική σεζόν θα καλείται να παρακολουθεί:

Κάθε Τρίτη και Τετάρτη τους αγώνες του Γιούροκαπ της Ευρωλίγκας.

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη του αγώνες για το Γιούροκαπ και το Τσάμπιονς Λιγκ της FIBA, αλλά και κάποιους αγώνες της Ευρωλίγκας, που θα ολοκληρώνεται την Παρασκευή, αν ο Μπερτομέου αποφασίσει να μη βάλει τις ομάδες να παίζουν δύο ματς την εβδομάδα όπως προβλέπουν κάποιες σκέψεις του.

Και ο κόσμος, όχι η μητέρα μου (που αν θέλει να παρακολουθήσει μπάσκετ, είμαι υποχρεωμένος να της εξηγήσω τι βλέπει), αλλά ο απλός κόσμος, ο μη αφομοιωμένος, ο ανειδίκευτος, θα χάνει τη μπάλα, βλέποντα σε τέσσερις μέρες να διεξάγονται αγώνες τριών διαφορετικών διοργανώσεων. Με αμφιβόλου ποιότητας αντίκρισμα... Ακόμα και το ποδόσφαιρο, αποφάσισε ένα βράδυ να διακόψει το περίφημο Κύπελλο Κυπελλούχων και να υποστηρίξει με σθένος δύο κορυφαίες διοργανώσεις: Το Τσάμπιονς Λιγκ και το Γιουρόπα Λιγκ. Σε πολλές, πάρα πολλές περιπτώσεις, τα γήπεδα του Γιουρόπα είναι άδεια. Για να μην αναφερθώ στις ελληνικές υπερδυνάμεις, που μετά τον αποκλεισμό από το Τσάμπιονς Λιγκ και με τόσα ευρωπαϊκά τρόπαια να βαραίνουν τα ράφια της συλλογής τους αρνούνται να δώσουν αξία στο Γιουρόπα.

Ο Μπερτομέου και οι FIBαίοι δεν έχουν καμία διάθεση να διδαχθούν. Να διδαχθούν από το ρεζιλίκι του 2001, τότε που η Γηραιά Ηπειρος ανέδειξε δύο Πρωταθλητές Ευρώπης. Δεν διδάσκονται από τα άδεια γήπεδα του Γιούροκαπ, ούτε από την απόλυτη απαξία που γνωρίζει αυτό το απίθανο EuroCup Challenge. Πως είπατε; Δεν το έχετε ακουστά; Μα είναι διοργάνωση της FIBA, που γίνεται εδώ και χρόνια. Αλλά ουδείς στην (φουλ μπασκετική) Ελλάδα ασχολείται. Και καλά κάνει! Οπως οι περισσότερες χώρες.

Δεν είναι μομφή προς τον Αρη, που δεν υπάρχει αμφιβολία είναι το κύτταρο που μεγιστοποίησε τις γεννήσεις μπασκετικών φίλων ταυτόχρονα με την Εθνική ομάδα μετά τα αρχικά βήματα της ΑΕΚ του ’68... Θυμάται κανείς το ευρωπαϊκό που κατέκτησε το 2004 με το buzzer beater του Ραϊσεβιτς στο Φάιναλ Φορ που έγινε στο Αλεξάνδρειο... Ρώτησα χθες έναν απίθανο Αρειανό, από τους πολύ ρομαντικούς και αγαπημένους μου: «Θυμάσαι πόσα ευρωπαϊκά έχει κατακτήσει η ομάδα σου;»... Μου απάντησε: «Αν υπολογίζεις και το 2004 μέσα σε αυτά, έχουμε πάρει τρία»... Αν υπολογίζεις!!! Εναν –θεωρητικά- ευρωπαϊκό τίτλο! Αν το μπάσκετ οδεύει προς αυτή την κατεύθυνση και πάλι, θα απαντήσω όχι! Τόσο χαμηλά είναι απίθανο να ξαναπέσει. Το μπάσκετ όμως, συρρικνώνεται με γοργούς ρυθμούς, όπως και τα εθνικά πρωταθλήματα που χάνουν την αξία τους.

Ο Μπερτομέου έβαλε μπροστά τον εκπρόσωπο της IMG να απαντήσει (στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου που έγινε στην Ελλάδα) στο ερώτημα αν το μπάσκετ αναπτύσσεται. Θυμίζω ότι η λέξη ανάπτυξη ήταν θεμελιώδης στην πολιτική βίβλο του Μπερτομέου από την πρώτη ημέρα της διοίκησής του. Ο Αγγλος εκπρόσωπος της IMG μίλησε για χρήμα, τηλεθέαση, συμβόλαια, χορηγούς που γεμίζουν το δισάκι της συνεργασίας με την Ευρωλίγκα, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία μέχρι σήμερα. Ο Μπερτομέου και η IMG ονομάζουν την ανάπτυξη του μπάσκετ χρήμα! Για 16 εκλεκτές ομάδες, οι 11 εκ των οποίων θα έχουν 10ετές αναφαίρετο δικαίωμα συμμετοχής. Χρήμα, που πιθανώς δε θα αισθανθούν ζεστό να μπαίνει στις τσέπες τους. Με βάση το νέο οικονομικό σχήμα της Ευρωλίγκας και την κανονική περίοδο των 30 αγωνιστικών, αν μία ομάδα κατακτήσει αήττητη το τρόπαιο, θα εισπράξει το μυθικό πόσο των 2εκ. ευρώ!!! Κάθε ήττα θα σημαίνει και μείον 35 χιλιάδες στο ταμείο.

Βεβαίως, ο Μπερτομέου, έχει ένα point: Πραγματώνει ένα μεγάλο όνειρο και μία ανυπόταχτη ονείρωξη... Το όνειρο είναι να διοικήσει ένα πρωτάθλημα μικρού σχήματος, όπου κάθε εβδομάδα, οι αγωνιστικές θα περιλαμβάνουν αναμετρήσεις μεταξύ των κορυφαίων brands της Ευρώπης. Υποστηρίζει ότι θα έχει διαφορετική δυναμική η διοργάνωση προς το συναίσθημα του κόσμου, όταν τη μία εβδομάδα ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός θα αντιμετωπίζουν τη Μπαρτσελόνα, την επόμενη εβδομάδα τη Ρεάλ, εν συνεχεία τη Μακάμπι και την ΤΣΣΚΑ με τη Φενέρ κ.ο.κ. Η ονείρωξή του ήταν να διοικήσει μία κλειστή λίγκα. Εν πολλοίς τα κατάφερε. Βαφτίζοντας την ανάπτυξη ως χρήμα και την αποτυχία ως θρίαμβο. Ο,τι κι αν συμβεί από εδώ και πέρα στο ευρωπαϊκό μπασκετικό τοπίο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι:

- Το μπάσκετ και η Ευρωλίγκα απέτυχε να προσελκύσει νέες αγορές, χάνοντας και μερικές από τις πιο παραδοσιακές, όπως τη Γαλλία και την Ιταλία, η ανυπαρξία των οποίων δεν είναι μόνο εγχώριο πρόβλημα, αλλά και της Ευρωλίγκας.

- Την ίδια στιγμή που το ποδόσφαιρο ανακαλύπτει νέες δυνάμεις ακόμα και στο Αζερμπαϊτζάν ή τη Λευκορωσία, το μπάσκετ επιλέγει τη λογική του αποκλεισμού, που είναι ομολογία αποτυχίας του στρατηγικού σχεδιασμού

- Η Ευρωλίγκα στηρίζεται σε οικονομίες αμφιβόλου βιωσιμότητας. Και στο ποδόσφαιρο, Τούρκοι και πρώην Σοβιετικοί έχουν σπρώξει αδιανόητα πλούτη, αλλά εξακολουθούν να είναι οι φτωχοί συγγενείς. Η Ευρωλίγκα, περιφέρει ένα πρόθυμο προϊόν πολυτελείας να πωληθεί σε όποιον πληρώσει περισσότερα. Συμπαθάτε με, αλλά αυτό δεν ονομάζεται ανάπτυξη.

- Η Ευρωλίγκα, εν τέλει, ακόμα κι αν πετύχει θα έχει καταφέρει να φυτέψει το δικό της δέντρο στο κέντρο ενός θανατωμένου δάσους, τα νεκρά δέντρα του οποίου είναι τα εθνικά πρωταθλήματα. Η ματιά που έχει ο καθένας σε αυτόν τον ορίζοντα, είναι ζήτημα προοπτικής και προτεραιοτήτων. Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι η Ευρώπη, όσο ...ενωμένη κι αν είναι (είναι το πιο τραγελαφικό ανέκδοτο της δεκαετίας), εξακολουθεί να έχει σύνορα, να αποτελείται από χώρες με διαφορετικές σημαίες, κουλτούρες, συναισθήματα, συνήθειες. Το ΝΒΑ στην Ευρώπη δεν έχει θέση, υπό την έννοια της μεταφοράς κάποιων βασικών αρχών του στα μέρη μας. Ας το κρατήσουμε αυτό.

Μήπως πρέπει να πούμε την αλήθεια (μας);
EVENTS