MENU

Ράις ο δεύτερος λοιπόν για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος έκλεισε τη μεγαλύτερη «τρύπα» των τελευταίων χρόνων, αποκτώντας έναν έμπειρο πλέι μέικερ που τόσο του έλειπε.

Την μεταγραφή του Ράις θα την κρίνουμε ανάλογα με τον ρόλο που θέλει να του δώσει ο Πεδουλάκης. Αν τον υπολογίζει για αντι-Λεκαβίτσιους τότε η κίνηση αποτελεί αναβάθμιση. Αναβάθμιση σε μεγάλο βαθμό μάλιστα, με δεδομένο ότι ο Παναθηναϊκός θα διαθέτει έναν διαφορετικού στυλ παίκτη από τον Καλάθη, που δεν θα έχει την απαίτηση να παίζει περισσότερο από 12-14 λεπτά σε κάθε παιχνίδι.

Ο Ράις είναι περισσότερο για ομάδες τύπου Μακάμπι, λιγότερο για ομάδες τύπου Πεδουλάκη, αλλά έχει χαρακτηριστικά που έλειψαν πέρυσι από τον Παναθηναϊκό. Ελειπε το «να βάλω κάποιον να το κάνει άνω – κάτω», έλειπε το ένστικτο του τελευταίου σουτ. Ο Ράις δεν είναι αξιόπιστος σουτέρ από τα 6,75μ, το λένε οι αριθμοί του. Δεν θα διστάσει να πάρει την προσπάθεια, αλλά δεν είναι και ο «φονιάς» που θα αναγκάσει την άμυνα να βγει πάνω και όχι κάτω από το σκριν.

Συμπερασματικά, μιλάμε για έναν παίκτη που θα… πεθάνει στο γήπεδο, θα δώσει ποιοτικές ανάσες στον Καλάθη, αλλά η χρησιμότητά του θα κριθεί κατά βάση από τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ. Αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός διαθέτει δύο πόιντ γκαρντ μ’ ένα κοινό χαρακτηριστικό: Δεν αποτελούν τον φόβο και τον τρόμο από μακρινή απόσταση.

Αρα, τι πρέπει να συμβεί για να μην παρουσιαστούν τα περσινά φαινόμενα; Θα πρέπει ο Παναθηναϊκός να πάρει δύο πολύ καλούς παίκτες στα «φτερά», δύο παίκτες που θα βάζουν την μπάλα στο καλάθι, δύο κλασικούς σουτέρ που θα επιτρέψουν στον Καλάθη και τον Ράις να αναδείξουν τις οργανωτικές ικανότητές τους. Με δυο σουτέρ στο «φτερό», ο Παναθηναϊκός θα έχει δύο γκαρντ που θα μπορούν να τελειώνουν τα παιχνίδια με 15 τελικές πάσες συνολικά.

Από ‘κει και πέρα, η επικείμενη ανανέωση του συμβολαίου του ΝτεΣον Τόμας είναι αυτό που λέμε… ήταν δίκαιο, έγινε πράξη. Ηταν ο πιο αξιόπιστος ξένος του Παναθηναϊκού την περασμένη σεζόν, την αξίζει την αύξηση και βεβαίως αξίζει την παραμονή. Ο Τόμας έχει στοιχεία που αρέσουν στον Πεδουλάκη, όπως το σουτάκι από μέση απόσταση, χαρακτηριστικό απαραίτητο για 4άρια στο σημερινό μπάσκετ. Ψηλός που απειλεί από μακριά είναι σπάνια περίπτωση και κάθε σπάνια περίπτωση δεν την αφήνεις να περάσει έτσι.

Για τον Μπέντιλ, ο Πεδουλάκης ξέρει καλύτερα. Το σίγουρο είναι ότι το στυλ του είναι αυτό που πάντα θέλει ο «Αρτζι» στις ομάδες του. Ανέκαθεν ο Πεδουλάκης ήθελε ψηλούς με αθλητικά προσόντα σε σχέση με τα «βαριά» κορμιά τύπου Βουγιούκα. Με Γουάιλι και πιθανώς τον Μπέντιλ, ο Παναθηναϊκός επανέρχεται στο κλασικό μοντέλο του «γρήγορου και αθλητικού». Αντί για Λάσμε, Γκιστ προχωρά με Γουάιλι και Μπέντιλ (πιθανώς), δύο παιδιά χωρίς εμπειρία στην Ευρωλίγκα, αλλά σε ενδιαφέρουσα ηλικία που μπορούν να αναδειχτούν.

Μην αρχίσουμε τα «τι συγκρίνεις;» γιατί δεν συγκρίνω, απλά καταγράφω την πρόθεση του Πεδουλάκη να πάει στο παραδοσιακό μοντέλο των αθλητικών ψηλών, με σκοπό να διαθέτει «πύργους» που μπορούν να μαρκάρουν από το «ένα» έως το «πέντε», ψηλούς που μπορούν να καλύψουν οποιαδήποτε αλληλοκάλυψη.

Οι επόμενοι κρίνουν τη μεταγραφή του Ράις
EVENTS