Close

Una lettera per Alessandro!

Τελευταία ανανέωση: 14 Δεκεμβρίου 2016, 17:22
Χρόνος ανάγνωσης: 6’

Με αφορμή το ταξίδι του στην Αθήνα, ο Θανάσης Ασπρούλιας στέλνει ένα γράμμα στον Αλεσάντρο Τζεντίλε χωρίς νουθεσίες, αλλά με ρεαλιστική προσέγγιση στον Βασιλιά που είναι γυμνός!

“Αγαπητέ Αλέξανδρε…

Αρχικά σου εύχομαι να περνάς όμορφα στην Αθήνα αυτές τις ημέρες… Είναι ταυτόχρονα πολύτιμος κι επικίνδυνος ο περίπατος στο κέντρο, ή στα αστικά προάστια μίας πόλης, που θρέφεται, ή καταρρακώνεται από την τροχιά που παίρνει προς το καλάθι μία πορτοκαλί μπάλα.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Είναι ψυχολογικός γρίφος, το εναλλασσόμενο ρεύμα που σε διαπερνά, όταν ενώ ξέρεις ότι σε εξοστράκισαν σαν ένα μιαρό ενοχλητικό έντομο στο πέτο από το βασίλειό σου, ο πληθυσμός μίας, από κάθε άποψη σπουδαίας, πόλης δηλώνει πρόθυμος να σε σηκώσει στα χέρια και να σκαλίσει το νέο θρόνο σου, σε ένα από τα παλάτια της. 

Παραδέχομαι ότι, παρότι καταβάλλω σημαντικές προσπάθειες να ενσωματωθώ στο δικό σου ψυχολογικό περιβάλλον της δεδομένη στιγμή, αποτυγχάνω. Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι, άρα, μάταιος κόπος!

Ελπίζω όμως… Κι ελπίζω ότι δε σε αγγίζουν, ούτε σου προσφέρουν βάθρο αναπτέρωσης οι εκδηλώσεις λατρείας σε έναν …άγνωστο Θεό, του λαού που υποκλίνεται με ευλάβεια κάτω από το πράσινο λάβαρο με το τριφύλλι ως σήμα. Ξέρεις εσύ… Αυτό που φόρεσε και ο πατέρας σου πριν από, σχεδόν, 20 χρόνια και λατρεύτηκε από τη φυλή των τίμιων στρατιωτών του πράσινου οικοσήμου. 

Αλέξανδρε, θα ήθελα να σου γράψω καλωσόρισες στην Ελλάδα, αλλά προτιμώ να σε υποδεχτώ, χωρίς δήθεν καθωσπρεπισμούς, στον πραγματικό κόσμο μας, εκεί που πλέον, όταν μιλάμε για εσένα λέμε: “Ο Βασιλιάς είναι γυμνός”. Σε αυτόν τον κόσμο, οι αλαλαγμοί του πλήθους μπορεί να μην διαφέρουν, η λατρεία στο πρόσωπό σου, ακόμα μία κληρονομιά που άφησε ο πατέρας σου, θα είναι, προσωρινά, ανώτερη της θρησκευτικής, αλλά, σε αυτόν τον κόσμο, ο Αλέξανδρος του Μιλάνου δεν κουβαλάει τίποτα ως δεδομένο. Ούτε το χρυσό θρόνο που είχε στα αποδυτήρια του Φόρουμ στο Μιλάνο, ούτε την επιρροή, ούτε το ντε φάκτο δικαίωμα να αναγνωρίζεται κάτι ως αξίωμα αφού "...το είπε ο Αλεσάντρο”. Σε αυτόν τον κόσμο, θα στηθείς στην αφετηρία, σαν ένας κοινός θνητός, ένα αναλώσιμο προϊόν, που σήμερα είναι χρήσιμο, κι αύριο είναι άχρηστο. 

Αλέξανδρε, τους κανόνες στον πραγματικό κόσμο δεν τους γράφουν οι οπαδοί, αλλά η ίδια η ζωή. Και δυστυχώς για εσένα, τα χιλιάδες, φάση emoticon, τριφυλλάκια που γέμισαν τους προσωπικούς λογαριασμούς σου στο Instagram, οι ακόμα περισσότερες καρδούλες και τα φθηνά λόγια λατρείας των οπαδών, δεν υποχρεώνουν κάποιον προπονητή, ή μία ομάδα να σε θεωρήσουν χρήσιμο. Προς ώρας, όσο πιο γρήγορα αντιληφθείς ότι η αγορά γυρνάει την πλάτη θεαματικά στον σπουδαίο εαυτό σου, που το καλοκαίρι δήλωνε ότι σκέφτεται το ενδεχόμενο να πάει στο ΝΒΑ και μερικές μέρες μετά είναι, με φεστιβαλικό τρόπο άνεργος, ακούγοντας τη μία καμπάνα να χτυπάει μετά την άλλη στα αυτιά του από τα χαστούκια που δέχεται, τόσο πιο γρήγορα θα αντιληφθείς από πόσο χαμηλά πρέπει να ξεκινήσεις την αναρρίχηση προς τον αυτοσεβασμό. 

Ξέρεις κάτι Αλέξανδρε; Ειδικά στη χώρα που αποφάσισες να επισκεφθείς λίγο πριν τα Χριστούγεννα για τους δικούς σου λόγους, το μπάσκετ δεν είναι τρόπος ζωής, είναι -για τους λίγους- πάθος και για τους πολλούς, εσφαλμένη μονάδα μέτρησης τελειότητας έναντι του απέναντι που πιστεύει σ’έναν άλλον, διαφορετικό Θεό των Σπορ. 

Μονάχα, που οι πολλοί, καλέ μου Αλέξανδρε, διακατέχονται από ενθουσιασμό και πιστεύουν ότι οι καλές ομάδες γίνονται από τα βαριά ονόματα. Ας είμαστε ειλικρινής μεταξύ μας, είναι αυτό που πίστεψες κι εσύ κάποια στιγμή, όταν έκρινες ότι ο καιρός ωρίμασε ώστε το Μιλάνο να μετατραπεί στο ιδιωτικό, δίχως κανόνες, παρά μόνο προσωπικούς όρους, βασίλειό σου. 

Στις χορταστικές μερίδες αγάπης που σου σερβίρονται δωρεάν και χωρίς αντάλλαγμα εσχάτως και μετά την άφιξή σου στην Αθήνα, δεν συμπεριλαμβάνεται ως κριτήριο σκέψης η γνώση… 

Είναι δύσκολο να αξιολογήσει ο κόσμος σου, οι πιστοί-άπιστοί σου ότι είσαι 24 ετών και η εικόνα σου τα τελευταία δύο χρόνια ήταν όμοια με αυτή που είχες στο θριαμβευτικό χρόνο σου με το Μιλάνο, όταν και αναδείχθηκες πολυτιμότερος παίκτης των τελικών. Δεν παρουσίασες την παραμικρή βελτίωση. Χειρότερος έγινες, καλύτερος όχι!

Αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η εμπλοκή ενός παίκτη στην πρόσληψη ή την απόλυση ενός προπονητή, μάλλον δεν είναι και τόσο κανονική.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Δεν μοιάζει να τον απασχολεί ότι ο παίκτης έχει υποχρέωση να ταιριάξει στη χημεία της ομάδας του και όχι η ομάδα στον ψυχισμό του παίκτη. 

Δεν ξέρει και ίσως να μην έχει κανένα ενδιαφέρον για το γεγονός ότι τον καιρό που ήσουν τραυματίας και απουσίαζες από τους αγώνες της ομάδας σου, η εξωγηπεδική ζωή σου δεν άρμοζε στον επαγγελματία που βρίσκεται σε αποκατάσταση. Κι ας μην έκανες την παραμικρή εξαλλότητα. 

Δεν έμαθε ποτέ για τις περιπέτειες που είχες με την αστυνομία κατά τη διάρκεια του Προολυμπιακού τουρνουά. 

…ούτε για τα εξαιτίας σου διχοτομημένα αποδυτήρια όπου κυριαρχούσε το ρεύμα του αντι-Ρεπεσισμού (αυτόν που εσύ επέβαλες με τον τρόπο σου). 

Και φυσικά αγνοεί τη συνήθειά σου να προσαρμόζεις το πρόγραμμα προπονήσεων ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες σου. 

Οπως επίσης και την απόδρασή σου από το δωμάτιο, εκεί σε ξενοδοχείο του Βερολίνου, όταν είχατε συγκεντρωθεί για να συζητήσετε (υποτίθεται) τα αίτια της κακής πορείας που είχε η ομάδα, αλλά εσύ αρνήθηκες να μείνεις περισσότερο από το λίγο (για τους δικούς σου λόγους)

Και πολλά άλλα…

Ξέρεις, Αλέξανδρε, πριν σου γράψω αυτό το γράμμα, μίλησα με πολλούς ανθρώπους που σε γνωρίζουν καλά… Ακόμα και κάποιους που θεωρητικά θα έπρεπε να έχουν χείριστη άποψη για εσένα… Ξέρεις τι μου είπαν, όταν τους ρώτησα αν είσαι καλός παίκτης; “Είναι ένας πολύ καλός παίκτης”. Ξέρει τι μου απάντησαν όταν τους ρώτησαν αν είσαι κωλόπαιδο; “Είναι μια χαρά παιδί”. 

Τι έγινε όμως; “Ο Βασιλιάς είναι γυμνός” μου είπε κάποιος πολύ γνωστός σου (και το χρησιμοποίησα λίγο νωρίτερα). 

“Είναι ένα καλομαθημένο παιδί, που κουβάλησε πολύ νωρίς τις απαιτήσεις και τη δημοσιότητα, έχοντας όμως ένα πολύ βαρύ όνομα που έπρεπε να το διαχειριστεί. Ισως να μην άντεξε στην πίεση”. 

Κι όμως... Μου είπε επίσης…

“Είναι το πιο κρίσιμο σημείο της καριέρας του, αλλά πρέπει να αντιληφθεί ότι ξεκινά από το πιο βαθύ σκοτάδι. Να επιστρέψει στην προπόνηση. Πολλοί λένε ότι είναι κακός αμυντικός, αλλά δεν είναι καθόλου κακός. Απλά παίζει όταν κρίνει ότι θέλει, διότι έχει στο μυαλό του ότι αυτός είναι ο σούπερ σταρ της επίθεσης”. 

Το σκούπισμά σου από την Αρμάνι Μιλάνο μπορεί να είναι η μεγαλύτερη ευλογία της καριέρας σου, ακόμα κι αν ο επόμενος σταθμός σου δεν είναι μία top class ομάδα της Ευρωλίγκας. Από κάπου πρέπει να (ξανα)αρχίσεις. Από τα ρηχά, σαν το μωρό που μαθαίνει να κολυμπάει. Τσαλαβούτησες επικίνδυνα, απομακρύνθηκες και παρολίγον να πνιγείς. 

Γιατί στα γράφω όλα αυτά, ίσως αναρωτηθείς...

Πρώτον γιατί αγαπώ το μπάσκετ, η μεγαλύτερη μάστιγα του οποίου πια, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι η έλλειψη των μεγάλων παικτών που συνάμα είναι φορτωμένοι με ισχυρές προσωπικότητες. Ο ένας μετά τον άλλον, ή βλέπουν το πλήρωμα του χρόνου να αρπάζει τις σάρκες τους, ή ξοδεύουν το ταλέντο τους για ένα συμβόλαιο στο ΝΒΑ και η Ευρώπη γίνεται ολοένα φτωχότερη σε πρόσωπα. 

Δεύτερον, γιατί γουστάρω αυτό που είσαι, αλλά αν η προσωπικότητά σου δαπανάται σε ανταρσίες τύπου να μη φορέσεις, επειδή έτσι σου την κάρφωσε, το κοστούμι Αρμάνι που φορούσαν όλοι οι συμπαίκτες σου σε μία εκδήλωση της Ολίμπια, να τη βράσω αυτή τη προσωπικότητα… 

Δε θέλω να γίνεις Νάντο, διότι δεν έχεις υποχρέωση να γίνεις ο πατέρας σου, αλλά...

"…Είναι ο Αλεσάντρο και όχι ο Νάντο" όπως άκουσα να λένε, εννοώντας ότι παρότι και οι δύο έχετε αρχίδια μέχρι το πάτωμα, ο πατέρας σου τα χρησιμοποιούσε με σωστό τρόπο εντός γηπέδου, ενώ εσύ με τον λάθος!

Βρες την ομάδα που σου ταιριάζει. Αυτή που θα σεβαστείς για να σε σεβαστεί και θα σε στηρίξει. Για τους περισσότερους προπονητές ανά την Ευρώπη είσαι ένα καμμένο χαρτί. Εγώ βλέπω μπροστά μου το πιο δελεαστικό ρίσκο που μπορεί να πάρει μία ομάδα. Ενα blue chip που έχει γκρεμιστεί από διαδοχικά limit down, αλλά με ένα "κλικ" μπορεί να εκτοξευτεί. 

Αυτό δε θα συμβεί ποτέ αν δείξεις την ίδια νοοτροπία. Κάνε προπόνηση, αφιερώσου, αποδέξου τον εαυτό σου ως ένα νεαρό στα πρόθυρα της καταστροφής και βρες το κίνητρο για να αφομοιθείς από ένα αγαπητό σε εσένα περιβάλλον. Οποιο κι αν είναι αυτό... Αλλιώς, σε λίγα χρόνια, ο μοναδικός Αλεσάντρο του ευρωπαϊκό μπάσκετ θα είναι ο ...Αμπιο!  Αυτός πήρε και δύο Ευρωλίγκες αν θυμάσαι!"

Close
Una lettera per Alessandro!
Χρόνος ανάγνωσης: 6’