Close

Το “ποτάμι” γύρισε πίσω…

Τελευταία ανανέωση: 30 Οκτωβρίου 2016, 15:33

Η αλλαγή του Πασκουάλ στη χρησιμοποίηση του Ρίβερς και ο ρόλος του Καλάθη που μειώθηκε αλλά …εκτοξεύτηκε

“Μη βιάζεστε… Το έργο του Πασκουάλ χρειάζεται τουλάχιστον τρεις μήνες για να αποτυπωθεί στο παρκέ. Μέχρι τώρα, ούτε προπόνηση δεν έχει κάνει”. 

Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, μία φωνή που γνωρίζει άριστα τις συνήθειες, τη φιλοσοφία και το χρονοδιάγραμμα των πρακτικών Πασκουάλ, μιλούσε με σεβασμό και γοητεία για τον Καταλανό κόουτς.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Οι δύο νίκες του Παναθηναϊκού με την Μπάμπεργκ και τον Ερυθρό Αστέρα σε δύο 40λεπτα, κατά τα οποία λιγότερο, ή περισσότερο, έγινε σαφής η επιρροή του κόουτς στο παιχνίδι της ομάδας του, έχουν ενθουσιάσει τον κόσμο. Ο Πασκουάλ ακόμα και για τους δύσπιστους, έγινε o Ερμής της ελπίδας για την εκ νέου ενθρόνιση ενός ξεπερασμένου βασιλιά.

Πόσο μεγάλη όμως, είναι τελικά η επιρροή του Τσάβι στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού; Το ερώτημα είναι εξίσου εύκολο, αλλά και οι δύσκολο να απαντηθεί, καθώς η εικόνα που βγάζουν η πράσινη, είναι πολύ βελτιωμένη συγκρικά με τα λιγοστά πρώτα μέτρα της αφετηρίας… 

“Με τα λιγοστά πρώτα μέτρα της αφετηρίας”… Ας το κρατήσουμε αυτό! Το κείμενο που θα διαβάσετε δεν έχει απολύτως καμία διάθεση μομφής, ή κριτικής του έργου Πεδουλάκη, διότι, αν και προσωπικός λάτρης του Πασκουάλ, εξακολουθώ να υπερασπίζομαι την άποψη ότι όχι μόνο ήταν άδικη, αναίτια και βιαστική η απόλυση Πεδουλάκη, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο Παναθηναϊκός των επόμενων μηνών, δε θα είχε απολύτως καμία συγκριτική ομοιότητα με αυτή του Σεπτεμβρίου, αν ο Αρτζι παρέμενε στο πόστο του… Κλείνει η …υποθετική παρένθεση και συνεχίζω. 

Ο Πασκουάλ, από την πλευρά του, ξέρει πως η φιλοσοφία του χρειάζεται πολύ χρόνο για να εμπεδωθεί για αυτό και τα βήματα που κάνει είναι προσεκτικά, με υπομονή και σύνεση. Πόσα πράγματα θα μπορούσε να αλλάξει, έχοντας κάνει ουσιαστικά μιάμιση κανονική προπόνηση με την ομάδα

(Ολοι, ακόμα και ο ίδιος, περιμένει αυτό το τετραήμερο, που μεσολαβεί μέχρι τον αγώνα με την Εφές για να δουλέψει πιο μεθοδικά και αναλυτικά στις βασικές λεπτομέρειες που θα ήθελε να περάσει). 

Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι γεγονός ότι μία σταγόνα μελάνης της προσωπικής σφραγίδας του, έχει εκχυθεί στην κάθε άλλο παρά tabula rasa που του παραδόθηκε για να γράψει τη δική του ιστορία. 

Οι πιο χαρακτηριστικές αλλαγές που έκανε αφορούν σε δύο πρόσωπα και μία κατάσταση… 

Κι αν η κατάσταση είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού και αφορά στην υπομονή που ζητά από τους παίκτες του στην επίθεση και την κίνηση μακριά από την μπάλα (που, παρότι έχει αποθεωθεί ήδη για αυτή, δεν την έχει βάλει σε τόσο έντονο βαθμό όσο θέλουμε να πιστεύουμε), η αλλαγή στα πρόσωπα είναι καθολικά υπεύθυνη για την διαφοροποίηση της εικόνας. 

Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΡΙΒΕΡΣ

Στον αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα, ο Κέι Σι Ρίβερς έκανε το καλύτερο παιχνίδι του με τον Παναθηναϊκό, αμέσως από το σπουδαίο ματς που είχε στη Μόσχα…Κι αυτό οφείλεται σε δύο βασικές συνισταμένες… 

1) Ψυχολογική υποστήριξη!

Οι άνθρωποι που γνωρίζουν μαρτυρούν ότι ο Ρίβερς για να πατήσει στο ταβάνι του, χρειάζεται χρόνο στο παρκέ, εμπιστοσύνη και … ρόλο! Θέλει να νιώσει ότι είναι σημαντικό για το παιχνίδι της ομάδας του. Στην προπόνηση, πριν από το παιχνίδι με τον Αστέρα, ο Πασκουάλ και ο Ρίβερς, ενώ οι υπόλοιποι έκαναν ζέσταμα, συζήτησαν για πολλή ώρα τις απορίες που είχε ο Αμερικάνος. Ο κόουτς, άκουγε τον (σημειωτέον, με το κεφάλι κατεβασμένο καθ’όλη τη διάρκεια της συνομιλίας) Ρίβερς και ήταν εκεί για να του δώσει τις απαραίτητες κατευθύνσεις. Είχε απαντήσεις για κάθε ερώτημα (όπως έχει κάθε προπονητής βεβαίως, ανεξαρτήτως αν πείθει ή όχι τον παίκτη του). Και μόνο ο σεβασμός με τον οποίο απευθυνόταν ο Ρίβερς στον προπονητή του, μα και το ύφος που αυτός απαντούσε στον παίκτη, έμοιαζε με κερδισμένη παρτίδα πόκερ, πριν καν αυτή ξεκινήσει. 

2) Τακτική διαφοροποίηση

Και φτάνουμε στο απολύτως ουσιαστικό μέρος της ανάλυσης. Εν συνεχεία θα δείτε τρία βίντεο με 7 διαφορετικές φάσεις/επιθέσεις του Παναθηναϊκού από τους αγώνες του στο ΣΕΦ και το ΟΑΚΑ εναντίον των Σέρβων του Αστέρα. Γιατί μπήκα στον πειρασμό να ξεχωρίσω αυτές τις περιπτώσεις; Διότι είναι αυτές που, εν πολλοίς, αποκαλύπτουν τον διαφορετικό ρόλο που έχει Κέι Σι Ρίβερς στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Γίνεται ξεκάθαρο μέσα από αυτές, ότι σε αντίθεση με όσα συνέβησαν στον Πειραιά (χωρίς να είναι απόλυτη ευθύνη του Πεδουλάκη), πλέον ο Ρίβερς δεν είναι απλά ένας ακροβολισμένος εκτελεστής στην αδύνατη πλευρά της άμυνας, που περιμένει με υπομονή να πάει η μπάλα στα χέρια του. Αν κι εφόσον οι συμπαίκτες του αποφασίσουν να τον τιμήσουν με την πάσα του. Ο Ρίβερς, όπως συμβαίνει με τον Φελντέιν πια, έχουν ρόλο να αποφορτίσουν τον Καλάθη, να αναλάβουν περισσότερες δημιουργίες, να περάσει η μπάλα πιο συχνά από τα χέρια τους και να πάρουν αποφάσεις…

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Ας δούμε την πρώτη φάση και κάντε focus  στις διαφορές… 

Χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι στο ΣΕΦ υπάρχει επαναφορά της μπάλας από την τελική γραμμή, ο Ρίβερς είναι αυτός που υποστηρίζει την αρχική (ως εκ τούτου απίθανο να βγάλει αποτέλεσμα) κίνηση του play για να τρέξει να χτυπήσει ένα back screen στον Μπουρούση κι αφού ο Νίκος Παππάς ειναι επιφορτισμένος να επιλέξει τον τελικό τρόπο επίθεσης. Ο Ρίβερς είναι …μία επιλογή, όχι αυτός που αποφασίζει. 

Στο ΟΑΚΑ, την ίδια στιγμή βλέπουμε κάτι που στα πρώτα ματς του Παναθηναϊκού παρακολουθήσαμε ελάχιστες φορές. Ο Νικ Καλάθης είναι στο παρκέ, αλλά η πρώτη πάσα πηγαίνει στον Ρίβερς, ο οποίος ουσιαστικά γίνεται ο κινητήριος μοχλός, έστω κι αν δεν είναι ο καλύτερος παίκτης στο pick n’ roll, το οποίο δε γίνεται ποτέ. Ο Πασκουάλ του δίνει ευθύνη και ο Ρίβερς, αφού βλέπει ότι δεν έχει καθαρή πάσα στον Μπουρούση στο λόου ποστ, αποφασίζει να παίξει στο ένας εναντίον ενός. Εχει την ελευθερία να το κάνει… 

Απαραίτητη σημείωση: Κάθε φορά που ο Μπουρούσης παίζει στο λόου ποστ είναι η πρώτη κι αδιαπραγμάτευτη επιλογή για τον Παναθηναϊκό. Δικαίως… Η ειδοποιός διαφορά εστιάζεται στο γεγονός ότι πλέον ο Ρίβερς δεν είναι αυτός που περιμένει (όπως συνέβη αμέτρητες φορές στο ΣΕΦ), αλλά αυτός που κρατάει τη μπαγκέτα και συμμετέχει στο επιθετικό κομμάτι της ομάδας του. 

Στη δεύτερη φάση, ο Παναθηναϊκός, εκδηλώνει μία επίθεση που έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά. 

Και στις δύο περιπτώσεις ο Παναθηναϊκός επιτίθεται με τρόπο θεμιτό. Ομως, στη μία περίπτωση, στο ΣΕΦ, ο Ρίβερς είναι και πάλι ακροβολισμένος και περιμένει μία πάσα, ενώ στο ΟΑΚΑ, η μπάλα κυκλοφορεί, φτάνει στα χέρια του και βρίσκει φάση να παίξει ένας εναντίον ενός και να σκοράρει… Ο Πασκουάλ ζητά από τους παίκτες του να έχουν υπομονή, να μην βιάζονται στην εκτέλεση και να εκμεταλλεύονται όλο το χρόνο της επίθεσης. Ομως, ο Ρίβερς πια, δεν είναι ελεύθερος σκοπευτής. Εχει την ευθύνη να παίξει με τα μπάλα στα χέρια και να δημιουργήσει. 

Πάμε και στο βίντεο με τις πέντε συνεχόμενες φάσεις… 

ΚC CASE 3

Στην πρώτη φάση (KC Case 3) είναι πασιφανές αυτό που γίνεται… Ο Ρίβερς είναι στην πραγματικότητα, ο παίκτης, για τον οποίο στήνεται το play και αυτός που θα επιλέξει από ποια πλευρά θα βγει, και με ποιο τρόπο θα επιτεθεί… Από τα χέρια του ξεκινά η επίθεση.

Στο ΣΕΦ, ο Πεδουλάκης, είχε αποφασίσει να ποστάρει τον Ρίβερς απέναντι στον Σπανούλη. Κι ενώ ο έρημος περίμενε να φτάσει η μπάλα στα χέρια, αυτό δε συνέβη ποτέ. Μπορεί να τύχει. Μόνο που στον Πειραιά, δεν έτυχε. Ηταν ο κανόνας. Και η ευθύνη δεν ανήκει καν στον Πεδουλάκη, αλλά στους υπόλοιπους παίκτες που δεν έχει τη συγκέντρωση και την υπομονή να σημαδέψουν στο miss match. Το λάθος του Πεδουλάκη ήταν, ότι από τη στιγμή που η μπάλα δεν έφτασε στο λόου ποστ, ο Ρίβερς απενεργοποιήθηκε, διότι το παιχνίδι δεν είχε καμία συνέχεια για τον ίδιο… 

ΚC CASE 4

Παρόμοια φάση με την προηγούμενη, αλλά χωρίς σαφές μις ματς, αφού στο Ρίβερς αντί του Σπανούλη, βρσκεται ο Χάκετ. Και πάλι όμως, το παιχνίδι του είναι εξαιρετικά στατικό και επί της ουσίας αμέτοχο στην επίθεση της ομάδας του, αφού κανείς δεν τον σημαδεύει πραγματικά (δείγμα, άγχους, πίεσης και τρικυμίας τη δεδομένη στιγμή)

Στο ΟΑΚΑ, ο Ρίβερς είναι στην πεντάδα μαζί με τον Φελντέιν και τον Παππά. Η μπάλα όμως, μένει στα χέρια του και από αυτόν αρχίζει η επίθεση η οποία τελειώνει με ένα θεαματικό κάρφωμα. Σε άλλη γλώσσα, αυτή η φάση ονομάζεται και “Αυτοπεποίθηση”. 

KC CASE 5

Εδώ, ο Ρίβερς υποπίπτει σε φάουλ, αλλά χρησιμοποιώ αυτή τη φάση για να καταδείξω σε ακόμα πιο έντονο βαθμό, ότι επί των ημερών Πασκουάλ, είναι ο παίκτης που θα δεχθεί το down pick από τον Μπουρούση, για να βγει στο low post και να ξεκινήσει η επίθεση του Παναθηναϊκού. 

Σε αντίδιαστολή, στο ΣΕΦ, ακόμα μία τρικυμιώδης φάση για τους Πράσινους, που καταλήγει μεν σε καλάθι δείγμα του ταλέντου που έχει ο Παππάς, αλλά η εξέλιξη της φάσης είναι παράδειγμα προς αποφυγήν. Με τον Ρίβερς ακομα μία φορά να περιμένει. 

ΚC CASE 6

Μία από τα ίδια… Η διαφορά είναι ότι, ενώ και στις δύο φάσεις η μπάλα πηγαίνει στα χέρια του Μπουρούση, στο ΣΕΦ είναι ο Παππάς που κάνει ένα …ολόκληρο ταξίδι από τη μία πλευρά του γηπέδου στην άλλη για να σημαδέψει με το …ζόρι τον ψηλό (η απλοϊκότητα και η πίεση της ορθής επιλογής σε όλο το μεγαλείο της), ενώ στο ΟΑΚΑ, είναι ο Ρίβερς αυτός που περιμένει ο Παππάς για να έρθει στις 45 μοίρες και, είτε να δημιουργήσει μετά το πικ του ψηλού, είτε να σημαδέψει το λόου ποστ. Κοιτάξτε τη διαφορά στην αρμονία των δύο επιθέσεων. 

KC CASE 7

Σε αντίθεση με τις περισσότερες επιθέσεις του Πασκουάλ, στο ΣΕΦ, ο Ρίβερς έπαιζε πάντα στην απέναντι πλευρά από αυτή του Μπουρούση (έχει λογική, όταν όμως, ο γκαρντ είναι κατ’εξοχήν σουτέρ και περιμένει απλά να εκτελέσει, ή να εκμεταλλευτεί ένα κακό close out της άμυνας). 

Επί Πασκουάλ (ΟΑΚΑ), ο Ρίβερς ξεκινά σχεδόν πάντα από την ίδια πλευρά και καταλήγει στην απέναντι, έχοντας ταλαιπωρήσει, ή και κουράσει τον παίκτη που τον μαρκάρει με την κίνησή του. 

Στο ΟΑΚΑ, ο Ρίβερς είναι ο παίκτης που παίρνει την πρώτη πάσα, παίζει πάντα σε απόσταση μίας μπάλας από τον παίκτη που έχει τη μπάλα, η οποία περνάει από τέσσερα ζευγάρια χέρια μέχρι να φτάσει στον Γκιστ και το κάρφωμά του. 

Εν κατακλείδι, κι ενώ ελπίζω πως η εικόνα είναι διαφωτιστική, ο Πασκουάλ έχει ένα βασικό μέλημα: Να μην επιτρέψει στον Καλάθη να εκτεθεί και παράλληλα να τον αποφορτίσει από την ευθύνη που από την αρχή της σεζόν κουβαλούσε ο Νικ: Οτι πρέπει να τα κάνει όλα!

Ο Καλάθης, όπως υποστηρίζουν αυτοί που γνωρίζουν, δέχθηκε πολύ ηχηρό χαστούκι μετά το ματς με τον Ολυμπιακό. Το πρώτο από τότε (ξανα)ήρθε στην Ελλάδα. Μέχρι τότε πίστευε ότι με τον έναν, ή τον άλλο τρόπο έχει χρέος να γίνει ο ηγέτης, επιλέγοντας όμως λάθος τρόπο να το πετύχει: Σκοράροντας! Ο Πεδουλάκης προσπάθησε να του αλλάξει τσιπ, αλλά δεν είχε τον χρόνο να φανεί αν θα τα κατάφερνε ή όχι. 

Ο Πασκουάλ πήρε από την αρχή την ευθύνη: “Θα είσαι ο ηγέτης, χωρίς να χρειάζεται να σκοράρεις. Οχι μόνο τουλάχιστον”. 

Ο Καλάθης παίρνει αυτοπεποίθηση από τις χιλιάδες δουλειές που κάνει στο γήπεδο, και όταν έρχεται η ώρα να δοκιμαστεί (στο set παιχνίδι, στο πέντε εναντίον πέντε), ο Πασκουάλ έχει στήσει την επίθεσή του με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην εξαρτώνται τα πάντα από τον Καλάθη, αλλά να έχει τη μπάλα στά χέρια του όσο γίνεται λιγότερο, ζητώντας τη βοήθεια στο οργανωτικό ζήτημα από τον Φελντέιν, τον Ρίβερς και τον Παππά.  Και κάπως έτσι ήρθε η μετάλλαξη. 

Close
Το “ποτάμι” γύρισε πίσω…
Χρόνος ανάγνωσης: 9’