MENU

Σε μία αντιστροφή των συνηθειών, αυτή τη φορά λέω να ξεκινήσω με ένα ...υστερόγραφο!

Τα ξημερώματα της Πέμπτης, εν μέσω των διαπραγματεύσεων του Ζόραν Σάβιτς με τον Παναθηναϊκό κι ενώ ήδη η πληροφορία για την επικείμενη συμφωνία του είχε αποδράσει των τεσσάρων τοίχων, το στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού RAC, όπως κάθε εβδομάδα, την ίδια ώρα, την ίδια μέρα από το ξεκίνημα της σεζόν, υποδεχόταν τον εκλεκτό καλεσμένο του.

Ενώ κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά οι πιο μικρές λεπτομέρειες θα έκριναν το επαγγελματικό μέλλον του, ο Τσάβι Πασκουάλ, ήταν πιστός στη δέσμευση που είχε αναλάβει όταν το αφεντικό του σταθμού του ζητούσε να σχολιάζει μία φορά την εβδομάδα τα τεκταινόμενα στην Ευρωλίγκα, από την οποία, ο ίδιος είχε πάρει «υποχρεωτική άδεια» τον Ιούνιο. Εκείνη τη στιγμή ήταν ο πιο πολυσυζητημένος άνθρωπος της μπασκετικής Ευρώπης, η διοίκηση του Παναθηναϊκού (και λιγότερο ο κόσμος) κρεμόταν από τα χείλη του, αλλά ο Καταλανός κόουτς έκρινε πως, παρότι θα είχε κάθε δικαίωμα, χωρίς καν να απολογηθεί, ή να δικαιολογηθεί να απουσιάσει, έπρεπε να τηρήσει τη δέσμευσή του, τον λόγο του. Προφανώς και δεν αποτελεί δείγμα προπονητικής ικανότητας, ή απόδειξη επιτυχίας, αλλά λέξεις όπως συνέπεια, αφοσίωση, υπευθυνότητα κρύβουν μέσα τους κάμποσα στοιχεία από το DNA του Τσάβι. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του (στην Ευρώπη), θα μπορούσε να ζητήσει άδεια. Ο πρώην τεχνικός της Μπαρτσελόνα, ήταν εκεί, παρών! Είχε δώσει το λόγο του!

Ξεπερνώντας το ...πρώιμο υστερόγραφο, σκέφτομαι αν πρέπει, ή όχι να γράψω ότι αυτές οι γραμμές προέρχονται από τον μεγαλύτερο θαυμαστή του προπονητικού έργου του Πασκουάλ στην Ελλάδα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως και να αξίωνα τον τίτλο, αν δεν προηγούνταν εμού, άνθρωποι, των οποίων οι απόψεις, για το ημιμαθές, ή αμαθές κοινό, δεν έχουν καμία σημασία, αφού έτσι κι αλλιώς κι αυτοί αποκαθηλωμένοι είναι. Αναφέρομαι στις απόψεις των προπονητών, όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά των περισσότερων που ο Τσάβι Πασκουάλ αντιμετώπισε στα οκτώ χρόνια της θητείας του στην Μπαρτσελόνα. Πιο πολύ από εμένα, ή τον Χοάν Κρέους, που πολλάκις έβαλε πλάτη για τον Τσάβι στην οκταετία, αυτοί που παραδέχονται, σέβονται, τιμούν την προπονητική ικανότητα του Πασκουάλ είναι οι ...αντίπαλοί του. Αυτοί που τον κέρδισαν και τον διέσυραν, αυτοί που γνώρισαν οδυνηρές ήττες από τις ...Μπαρτσελόνες του. Αλλά... Για τους Ελληνες δεν έχει σημασία η άποψη των προπονητών. Αυτοί (οι Ελληνες) ξέρουν καλύτερα. Μέχρι κι ότι ο Παναθηναϊκός έκανε τη χειρότερη επιλογή από αυτές που είχε στα χέρια του, άκουσα τις τελευταίες ώρες. Η ελληνική παράνοια σε όλο το μεγαλείο της.

Ο Παναθηναϊκός κι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, λοιπόν, δεν έκαναν τη χειρότερη, μα, πήραν το ρίσκο, επένδυσαν, για να εξασφαλίσουν την υπογραφή του προπονητή που ήταν η πιο δύσκολη, μα ταυτόχρονα η καλύτερη επιλογή για την ομάδα τους.

Μετά από 4 χρόνια, έξι αλλαγές και μία μόνιμη αναστάτωση στην άκρη του πάγκου ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, έδειξε ότι πήρε μία απόφαση, που εκτός από επικοινωνιακή απάντηση, είναι μία απόφαση ουσίας, οράματος και προγραμματισμού.

Η πρόσληψη του Πασκουάλ, όμως σηκώνει πολύ ψηλά τον πήχη και δημιουργεί προκλήσεις. Στον Καταλανό; Ισως! Οχι τόσο όμως, όσο στον ίδιο τον Παναθηναϊκό. Καλώς ή κακώς, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, τα προηγούμενα χρόνια έστρωσε το χαλί των άλλοθι σε όποιο προπονητή αποδεχόταν να καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Ο πάγκος του Παναθηναϊκού είναι μία δουλειά που για τον Πασκουάλ κρύβει τεράστια γοητεία και τιμή, ταυτόχρονα όμως, του προσφέρει το δικαίωμα στην αποτυχία που δε θα πλήξει το προσωπικό προφίλ του. Η κακήν έξωθεν μαρτυρία των Πράσινων, οι διαδοχικές απολύσεις προπονητών, η φήμη που ταξιδεύει πιο γρήγορα κι από το φως, οι προσωπικές μαρτυρίες των διαμαρτυρόμενων (δικαίως ή αδίκως) "πρώην", δημιουργούν πια ένα κλίμα, που ευνοεί τον εκάστοτε (ξένο) προπονητή. Ο Πασκουάλ, διαπραγματευόμενος κάθε ξεχωριστή λεπτομέρεια του συμβολαίου του, εξασφαλίζει τις ιδανικές (κατ’αυτόν) συνθήκες για να ξεκινήσει το έργο του, γνωρίζοντας ότι ακόμα και σε περίπτωση αποτυχίας, υπάρχει το κακό ιστορικό που μπορεί να απορροφήσει αποτελεσματικά την προσωπική «αιμορραγία» του. Αν ο Πασκουάλ παρουσιάσει έργο, θα είναι ο μεγάλος αναμορφωτής. Αρα, πρόκειται για μία κατάσταση nothing to lose-many to win για τον Καταλανό,

Το στοίχημα για την επιτυχία του Πασκουάλ επωμίζεται και πρέπει να κερδίσει ο Παναθηναϊκός κυρίως! Δείχνοντας έμπρακτα ότι μπορεί, θέλει και έχει τη διάθεση να υποστηρίξει την πιο τεχνοκρατική επιλογή προπονητή της τετραετίας.

Ο Πασκουάλ δεν είναι αυτός που θα μεταμορφώσει μία πληγωμένη (παρά την εξαιρετική εμφάνιση στη Μόσχα) ομάδα, σε μεγαθήριο εντός των προσεχών δύο μηνών. Δεν είναι προπονητής που κεντρίζει το θυμικό, το πνεύμα, ή τον ηρωισμό των παικτών του. Το έργο του θα φανεί μακροπρόθεσμα και για να πετύχει έχει ανάγκη συγκεκριμένες προϋποθέσεις:

  • Προστατευμένο Περιβάλλον

Δεν έχει δοκιμαστεί σε καμία ομάδα πλην της Μπαρτσελόνα, η οποία είναι κάτι περισσότερο από ένα κλαμπ. Είναι κάτι πολύ περισσότερο, που προσφέρει ευκαιρίες και υπομονή στους γηγενείς Καταλανούς. Το σύστημα της Μπάρτσα άνοιγε ασπίδες προστασίας στον Πασκουάλ που έμοιαζε να δουλεύει μέσα στη θαλπρωτή μίας άθραυστης γυάλας. Παρόλα αυτά, ο Τσάβι, ουδέποτε ένιωσε ισχυρός και ασφαλής. Η αφανής ανασφάλειά του περιφέρεται μαζί με τη σκιά του όπου κι αν βρίσκεται, αλλά επειδή είναι ισχυρός χαρακτήρας, δεν της επιτρέπει να τον κατασπαράξει. Οι τίτλοι του ήταν το προσωρινό καταφύγιό του από αυτή...

  • Πιστούς συνεργάτες

Η αναφορά δε γίνεται αποκλειστικά και μόνο στους ασίσταντ που θα επιλέξει, αλλά σε ολόκληρο το σύνολο, που ορθώνει φωνή στα ενδότερα μίας ομάδας. Ο Πασκουάλ έχει ανάγκη να ξέρει ότι τον εκτιμούν και να το δείχνουν. Οπως επίσης να τηρούν κατά γράμμα τον δικό του προγραμματισμό.

  • Αυτονομία

Ο Τσάβι Πασκουάλ, όπως όλοι οι μεγάλοι προπονητές, βάζουν θεμέλιο της καριέρας τους το δικαίωμα της απόλυτης κυριαρχίας στο αγωνιστικό τμήμα, που επί των ημερών του πρέπει να μεταβληθεί σε έναν αποστειρωμένο χώρο, όπου η πρώτη και η τελευταία κουβέντα θα ανήκει στον προπονητή.

  • Σταθερότητα

Ο Πασκουάλ θα εργαστεί πάνω σε ένα πρότζεκτ που θα αποφέρει στον Παναθηναϊκό μακροπρόθεσμα και όχι την επόμενη ημέρα. Εχει ανάγκη να γνωρίζει και να βλέπει καθημερινά ότι άπαντες οι συνεργάτες του, οι παίκτες του, η διοίκηση είναι εναρμονισμένοι σε ένα κοινό στόχο. Οπως είπε και πριν μερικές ώρες... «Οι μεγάλες ομάδες δε γίνονται από τη μία μέρα στην άλλη. Πρέπει να υπάρχει σταθερότητα». Οικονομική, πνευματική, συνεργατική, διακριτοί ρόλοι και ιεραρχία. Και φυσικά να υπάρχει πίστη στο πλάνο. Από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο. Ενα πλάνο που δε θα έχει άμεσα αποτελέσματα.

Απ΄όλα αυτά, ο Παναθηναϊκός της τελευταίας τετραετίας ουδέποτε δημιούργησε περιβάλλον τόσο ισχυρών πυλώνων στους προπονητές του. Ουδέποτε τεκμηρίωσε την ασφάλεια των κόουτς, η στήριξη ήταν άγνωστη λέξη, πλάνο δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα και η αυτονομία του αγωνιστικού τμήματος γινόταν θύμα στο κρεββάτι του Προκρούστη ανάλογα με τις διαθέσεις του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.

Ο Παναθηναϊκός έχει τη μεγάλη ευκαιρία του, με ένα προπονητή, που εκτός από εξαίσιος σε τεχνικό επίπεδο, είναι και ένας θαυμάσιος πρότζεκτ μάνατζερ, γνωρίζοντας άριστα ποια είναι τα συστατικά ώστε να χτιστεί ένα επιτυχημένο μοντέλο. Με τον ίδιο να αναθέτει ρόλους κι ευθύνες στους έμπιστούς του κι όχι λειτουργώντας συγκεντρωτικά.

Ο Παναθηναϊκός έχει μία τεράστια ευκαιρία... Την πραγματικά μεγάλη ευκαιρία του. Αν ο Πασκουάλ, που εξετάζει όρο με όρο, λέξη με λέξη το συμβόλαιό του, αποτύχει, μαζί του θα έχει αποτύχει εγκληματικά και ο Παναθηναϊκός.

Ο Καταλανός λατρεύει την ιδέα να εργαστεί για μία τόσο ιστορική και μεγάλη ομάδα, αλλά, πίστεψέ με, ο ίδιος δεν έχει ανάγκη τον Παναθηναϊκό, όχι τόσο, όσο ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη έναν προπονητή με τον προφίλ του Τσάβι.

Καταλήγοντας, κι επειδή πρέπει να υπάρχουν όρια, δε θα μπω καν στη διαδικασία να εξηγήσω για ποιο λόγο ο Πασκουάλ είναι σπουδαίος προπονητής χρησιμοποιώντας τεχνικούς όρους. Αν τους καταλάβαιναν οι αρνητές του, θα ήξεραν ήδη, χωρίς επιπλέον λεπτομέρειες, ότι ανήκει στο κλαμπ των κορυφαίων.

Το μόνο που θα γράψω είναι ότι ο Πασκουάλ πράγματι έχει αποτύχει σε κάποιες περιπτώσεις. Και ποιος έχει αποφύγει τη χαράδρα της αποτυχίας στην καριέρα του;

Στο φαιδρότερο των επιχειρημάτων, το γεγονός δηλαδή ότι σε οκτώ χρόνια στην Ευρωλίγκα ο Τσάβι έχει κατακτήσει μόνο μια Ευρωλίγκα, να αναφέρω ότι στην ιστορία της διοργάνωσης 13 προπονητές έχουν κατακτήσει περισσότερες από μία, το τρόπαιο.

  • 13) Ζέλικο Παβλίσεβιτς 2
  • 12) Βαλέριο Μπιανκίνι 2
  • 11) Λόλο Σάινθ 2
  • 10) Σάντρο Γκάμπα 2
  • 09) Γιεβγκένι Αλεξέγιεφ 2
  • 08) Ντούσαν Ιβκοβιτς 2
  • 07) Πίνι Γκέρσον 3
  • 06) Ατσα Νίκολιτς 3
  • 05) Ετορε Μεσίνα 4
  • 04) Μπόζινταρ Μάλκοβιτς 4
  • 03) Πέδρο Φεράντιθ 4
  • 02) Αλεξάντερ Γκομέλσκι 4
  • 01) Ζέλικο Ομπράντοβιτς 8

Από τους 13, εν ενεργεία είναι μόνο ο Μάλκοβιτς (;;), ο Παβλίσεβιτς, ο Γκέρσον (;;;;), ο Μεσίνα και ο Ζοτς. Ο Ομπράντοβιτς δε, είναι ο μικρότερος απ΄όλους, τη στιγμή που ο αμέσως επόμενος είναι ο Ετορε Μεσίνα... Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι εξαιρετικά εύκολη υπόθεση η κατάκτηση της Ευρωλίγκας. Για το ευρύ κοινο ο Πασκουάλ απέτυχε παρότι κάθε χρόνο μπορούσε να διαχειριστεί παρα πολλά χρήματα. Ενώ, όλα τα προηγούμενα χρόνια, οι ομάδες που δεν κατακτούσαν τελικά τον τίτλο, ξόδευαν φούμαρα...

Υ.Γ. Στην ιστορία της Ευρωλίγκας όπως την ξέρουμε από το 2000, μόνο ο Ζοτς, ο Μεσίνα και ο Γκέρσον έχουν κατακτήσει περισσότερες από μία φορά την Ευρωλίγκα... Τόσο εύκολο είναι για μία διοργάνωση που μετράει 17 χρόνια ζωής.

  • 2001: Μεσίνα (Ευρωλίγκα)– Γκέρσον (Σουπρολίγκα)
  • 2002: Ομπράντοβιτς
  • 2003: Πέσιτς
  • 2004: Γκέρσον
  • 2005: Γκέρσον
  • 2006: Μεσίνα
  • 2007: Ομπράντοβιτς
  • 2008 Μεσίνα
  • 2009 Ομπράντοβιτς
  • 2010 Πασκουάλ
  • 2011 Ομπράντοβιτς
  • 2012 Ιβκοβιτς
  • 2013 Μπαρτζώκας
  • 2014 Μπλατ
  • 2015 Λασο
  • 2016 Ιτούδης
Ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη τον Τσάβι, όχι το αντίθετο!
EVENTS