MENU

Μικροί, μεγάλοι, ανερχόμενοι, καταξιωμένοι, νέοι ή παλιοί στην διοργάνωση, πολλοί είναι εκείνοι που θα μας απασχολήσουν για τους επόμενους επτά μήνες στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση μπάσκετ στην Ευρώπη. Μερικοί όμως ξεχωρίζουν εξ αρχής ως τα μεγάλα αστέρια της Ευρωλίγκας.

Είναι οι κορυφαίοι των κορυφαίων. Αυτοί που θα πάρουν την μπάλα στα χέρια τους όταν αυτή θα... καίει. Εκείνοι, γύρω από τους οποίους θα στηθεί κάθε αντίπαλη άμυνα. Εκείνοι που έχουν κάνει το όνομά τους συνώνυμο των ομάδων τους, τα «ιερά τέρατα» της διοργάνωσης...

Ο ΗΓΕΤΗΣ (Βασίλης Σπανούλης)

Δεν χωρά άλλη λέξη για να χαρακτηρίσει τον Βασίλη Σπανούλη μετά τα όσα έχει πετύχει τα τελευταία χρόνια. Και σε αυτόν τον χαρακτηρισμό δεν χωράνε συμπάθειες και αντιπάθειες, οπαδικές αντιλήψεις και «κολλήματα».

Δεν είναι άλλωστε δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τον λόγο για τον οποίο αποδίδεται στον Σπανούλη αυτός ο τίτλος, αν αναλογιστεί ότι και τις τρεις φορές που έχει κατακτήσει τον τίτλο του Πρωταθλητή Ευρώπης (2009 με τον Παναθηναϊκό και 2012, 2013 με Ολυμπιακό), χρίστηκε ως ο πολυτιμότερος του τελικού, ενώ το 2013 ήταν και ΜVP της διοργάνωσης.

Ακόμη, ο Kill Bill βρίσκεται στη δεύτερη θέση της λίστας με τους μεγαλύτερους σκόρερ της Ευρωλίγκας, έχοντας πετύχει 2760 πόντους και βλέποντας μόνο την πλάτη του Ναβάρο, τον οποίο όμως ξεπερνά σε μέσο όρο πόντων ανά παιχνίδι, ενώ είναι τρίτος και στη σχετική λίστα με τους κορυφαίους πασέρ της διοργάνωσης.

Την περσινή χρονιά δεν κατάφερε να κάνει το repeat του τελικού του Λονδίνου κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης, παρ' όλα αυτά διένυσε μια εξαιρετική σεζόν με τον Ολυμπιακό και αυτό θα επιχειρήσει να κάνει και φέτος.

ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ (Δημήτρης Διαμαντίδης)

Ό,τι και να πει κανείς για αυτόν τον παίκτη είναι λίγο. Ναι, έχουν ειπωθεί πολλά, ναι, τα έχετε ξανακούσει, αλλά αυτός ο τύπος είναι ο ορισμός του κορυφαίου. Είναι εκείνος που κάνει τα πάντα μέσα στο γήπεδο. Αυτός που δημιουργεί, σκοράρει, σκυλιάζει στην άμυνα, δεν τα παρατάει ποτέ και λατρεύεται από φιλάθλους, συμπαίκτες και προπονητές.

Και φέτος, δυστυχώς, είναι η τελευταία χρονιά που θα τον βλέπουμε να «ομορφαίνει» το ευρωπαϊκό μπάσκετ με την παρουσία του. Το όνομα του κορυφαίου όμως σε ασίστ και κλεψίματα στην ιστορία της Ευρωλίγκας, θα συνεχίσει για πολύ ακόμα να ηχεί στα αυτιά μας, καθώς τα κατορθώματά του κάθε άλλο παρά εύκολα ξεχνιούνται.

Το «διαμάντι» του Παναθηναϊκού έχει κατακτήσει τρεις φορές τον τίτλο του Πρωταθλητή Ευρώπης (2007, 2009, 2011), δύο φορές τον τίτλο του πολυτιμότερου του τελικού (2007, 2011) και μία φορά τον τίτλο του MVP της διοργάνωσης (2011).

Ακόμα, έξι(!) χρονιές έχει ψηφιστεί ως ο καλύτερος αμυντικός της Ευρωλίγκας (2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011), ενώ τέσσερις φορές έχει συμπεριληφθεί στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης (2007, 2011, 2012, 2013).

Αν μη τι άλλο, ο Μήτσος αξίζει να πει το αντίο στο ευρωπαϊκό μπάσκετ με τρόπο που αρμόζει στο μέγεθός του και κάτι μας λέει ότι παρά τα 35 του χρόνια, θα μάχεται σε κάθε παιχνίδι σαν «τρελαμένος» έφηβος.

ΛΑ ΜΠΟΜΠΑ (Χουάν Κάρλος Ναβάρο)

You love him or hate him. Ό,τι και αν κάνεις πάντως από τα δύο, ο 35χρονος άσος δεν μπορεί παρά να συμπεριληφθεί στους κορυφαίους της Ευρωλίγκας, στην οποία θα αγωνιστεί για 15η συνεχή χρονιά με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα.

Ο Ναβάρο καθιέρωσε αυτό το κάτι σαν μπάσιμο, την πασίγνωστη πλέον «μπομπίτα», την οποία υιοθέτησε για να αποφεύγει τους ψηλότερους αντιπάλους και να προλαβαίνει να σουτάρει πριν αυτοί τον κόψουν. Οι «μπομπίτες» του, αλλά και το φονικό του τρίποντο τον. εκτόξευσαν στην πρώτη θέση της λίστας με τους μεγαλύτερους σκόρερ όλων των εποχών στην Ευρωλίγκα και βοήθησαν την Μπαρτσελόνα να φτάσει στην κατάκτηση του τίτλου του Πρωταθλητή Ευρώπης το 2003 και το 2010.

Ωστόσο, όσο παικταράς είναι, άλλο τόσο «θεατρίνος» είναι και αυτό είναι και το μοναδικό. ψεγάδι που θα μπορούσαμε να του βρούμε. Αλλά άνθρωπος είναι και αυτός.

Τα τελευταία χρόνια, ο «λα μπόμπα» ταλαιπωρείται από πολλούς τραυματισμούς, με αποκορύφωμα τον τελευταίο που του στέρησε και τη συμμετοχή στο φετινό Ευρωμπάσκετ (τενοντίτιδα στον αχίλλειο στο αριστερό πόδι και πρόβλημα στο πέλμα του δεξιού ποδιού), αλλά ο εκρηκτικός Ισπανός παραείναι σκληρός για να παραδοθεί στις ατυχίες του και θα δηλώσει για ακόμα μια χρονιά βροντερό «παρών» στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.

Ο....ΑΚΑΠΝΟΣ (Μίλος Τεόντοσιτς)

Ο Μίλος Τεόντοσιτς είναι ίσως μια κατηγορία παίκτη από μόνος του. Ένας μεγάλος παίκτης που δύσκολα ψυχολογείς. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι σκέφτεται, παρά μόνο βλέπεις τα αποτελέσματα των ενεργειών του, που συχνά είναι η επίτευξη απίστευτων τριπόντων ή το μοίρασμα ασίστ που θα μπορούσαν να είναι βγαλμένες από μπασκετικό σεμινάριο.

Ο Τεόντοσιτς έχει κατακτήσει σχεδόν τα πάντα σε ατομικό επίπεδο, του λείπει όμως η κατάκτηση του τίτλου του Πρωταθλητή Ευρώπης, παρόλο που έχει αγωνιστεί πέντε φορές σε Final 4 Eυρωλίγκας (μία με Ολυμπιακό και τέσσερις με ΤΣΣΚΑ).

Όπως όμως κάθε χρόνο, έτσι και τη φετινή σεζόν, ο Μίλος θα αποτελέσει ,εκτός απροόπτου, ένα από τα καλύτερα πόιντ γκαρντ της Ευρώπης και θα δημιουργεί «πονοκέφαλο» σε κάθε αντίπαλο με τις πολλαπλές λύσεις που μπορεί να προσφέρει στην ομάδα του.

Ο ΑΝΤΙΠΑΘΗΤΙΚΟΣ (Ρούντι Φερνάντεθ)

Ο Ρούντι Φερνάντεθ είναι από τις λίγες περιπτώσεις αθλητή, που πρώτα θα ακούσεις σχόλια για το χαρακτήρα του και μετά για το παιχνίδι του, καθώς ο Ισπανός έχει καταφέρει να δημιουργήσει φανατικούς haters με την συμπεριφορά του μέσα στο γήπεδο και έρχεται μακράν πρώτος σε ψηφοφορίες για τους πιο αντιπαθητικούς μπασκετμπολίστες.

Ωστόσο, ο Ρούντι μάλλον παίρνει... ενέργεια από το μίσος που υπάρχει γύρω από το όνομά του γιατί μόνο έτσι εξηγούνται οι επιδόσεις του τα τελευταία χρόνια. Ανερχόμενο αστέρι της Ευρωλίγκας το 2007, μέλος της καλύτερης πεντάδας της διοργάνωσης το 2013 και 2014 και πρωταθλητής Ευρώπης και μέλος της δεύτερης καλύτερης πεντάδας το 2015.

Αν τα προβλήματα στη μέση του δεν τον προδώσουν, τότε ο 30χρονος Ισπανός θα συνεχίσει να βρίσκεται ανάμεσα στους κορυφαίους και να πρωταγωνιστεί με τη φανέλα της Ρεάλ, που δείχνει κάθε χρόνο και δυνατότερη.

Τα μεγάλα αστέρια της Ευρωλίγκας
EVENTS