MENU

Το ελληνικό μπάσκετ ΕΙΝΑΙ οι εθνικές ομάδες. Είναι πρώτα οι εθνικές και μετά οι σύλλογοι. Ετσι μεγαλούργησε, μ’ αυτό τον τρόπο μπήκε στο σπίτι του Ελληνα κι όσο πορεύεται με την ίδια φιλοσοφία, τόσο θα χαρίζει χαμόγελα τα καλοκαίρια.

Την ΕΟΚ μπορείς να την κατηγορήσεις για πολλά. Για αναχρονιστικές απόψεις, για λάθη, παραλείψεις, παρεμβάσεις, για ένα όμως δεν μπορείς να την κατακρίνεις: Για τον ρομαντισμό με τον οποίο αντιμετωπίζει κάποια πράγματα, τον ρομαντισμό αυτόν που δημιουργεί ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ. Οι εθνικές, αν όχι όλες, αλλά οι περισσότερες, έχουν ένα βασικό συστατικό στην επιτυχία τους.

Το λένε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, το βλέπεις στα πρόσωπά τους, στους πανηγυρισμούς όταν φτάνουν στη βρύση και πίνουν νερό. Το συστατικό λέγεται «φιλία» ή ακόμη καλύτερα «αγαπώ την εθνική». Δεν υπάρχει πιο γλυκιά εικόνα από την στιγμή που οι 20χρονοι του Παπαθεοδώρου ανέβηκαν στο βάθρο και αγκαλιασμένοι τραγουδούσαν με όλη τη δύναμη της φωνής τους τον Εθνικό Υμνο. Δεν υπάρχει ωραιότερη εικόνα που να αποδεικνύει τον ρομαντισμό και την οικογένεια, από αυτή που ο Χαραλαμπόπουλος και οι συμπαίκτες του τράβηξαν τον Δημήτρη Καρβέλα για να σηκώσουν το Κύπελλο που κατέκτησαν.

Το μυστικό του ελληνικού μπάσκετ, πέραν του αδιαμφισβήτητου ταλέντου, είναι η νοοτροπία πως την εθνική και τον συμπαίκτη μας τον αγαπάμε! Δεν πάμε να κάνουμε αγγαρεία, ούτε πάμε για να μας δουν οι παράγοντες των ομάδων μας. Πάμε πρώτα γιατί γουστάρουμε να είμαστε με τα φιλαράκια μας, ξέρουμε ότι θα το απολαύσουμε και είμαστε σίγουροι πως μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Το ελληνικό μπάσκετ λοιπόν δεν έχει να φοβάται τίποτα όσο διαθέτει ψήγματα ρομαντισμού, όσο οι νέοι πείθονται από τους παλιούς να μεταλαμπαδεύουν την οικογενειακή ατμόσφαιρα από γενιά σε γενιά, όσο οι πιτσιρικάδες τρέφουν σεβασμό πρώτα στη νοοτροπία και μετά τη φανέλα. Όταν πεθάνει αυτό, τότε το ελληνικό μπάσκετ θα κλονιστεί. Όταν οι νέοι σταματήσουν να αισθάνονται το «ωπ, αυτή τη φανέλα τη φόρεσαν ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Διαμαντίδης, ο Σπανούλης και όλοι οι υπόλοιποι μεγάλοι…» τότε θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το άθλημα που είναι στο DNA μας.

Αυτό που πέτυχαν τοι πιτσιρικάδες του Παπαθεοδώρου είναι σπουδαίο για δύο λόγους. Πρώτον, το εύκολο για μια καλή ομάδα είναι να κατακτήσει την κορυφή, το δύσκολο είναι να την κάνει κτήμα της.

Αυτή η φουρνιά λοιπόν έκανε τις κορυφές κτήμα της, ξεπερνώντας κάθε δυσκολία που συνάντησε όλα αυτά τα χρόνια. Το δεύτερο είναι ότι ο Παπαθεοδώρου κατάφερε κάτι που πριν από μερικές εβδομάδες θα φάνταζε τρελό: Να κάνει περίπατο σε μία διοργάνωση, έχοντας εκτός ομάδας έναν από τους καλύτερους σέντερ στην ηλικία του (Παπαγιάννη) και τον μικρό Αντετοκούνμπο οπου δίνει άλλη διάσταση στο παιχνίδι. Αυτό και μόνο όχι μόνο αποδεικνύει πόσο ομαδική δουλειά γίνεται, αλλά πόσο βάθος υπάρχει στις εθνικές ομάδες σε σημείο που να κατακτά ένα τρόπαιο με χαρακτηριστική άνεση.

Το μείζον ζήτημα που τίθεται κάθε καλοκαίρι που αυτά (ή άλλα…) παιδιά φτάνουν στο πρώτο σκαλί του βάθρου είναι το τι πρόκειται να γίνει το χειμώνα. Η ατάκα του Καρβέλα, όπως αποτυπώθηκε στο blog του Κώστα Σωτηρίου, αποτυπώνει πλήρως την εικόνα για τα παιδιά που γελάνε το καλοκαίρι και… κλαίνε τον χειμώνα. Εχω βαρεθεί, μετά από κάθε επιτυχία να διαβάζω σχόλια αναγνωστών που αναρωτιούνται «μα γιατί ο Παναθηναϊκός δεν κράτησε τον Κόνιαρη;» ή «γιατί δεν παίζει ο Χαραλαμπόπουλος;», «μα καλά ο Μουράτος δεν χωρούσε στον Ολυμπιακό;».

Για να απαντήσετε, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα εσείς οι ίδιοι να απαντήσετε το εξής απλό ερώτημα:

Τι είδους ομάδες θέλετε να βλέπετε τον χειμώνα; Θέλετε αυτές που πάση θυσία θα σηκώσουν την κούπα κι αν δεν την σηκώσουν θα… σκίσετε προπονητή, πρόεδρο και προπονητή; Ή θέλετε μια ομάδα που θα κάνει πρωταθλητισμό, αλλά που αντέχετε να τη δείτε να χάνει όλα τα τρόπαια της σεζόν; Προτού «κράξετε» την κάθε διοίκηση, απαντήστε εσείς στο ερώτημα, αλλά να είστε σίγουροι πως όποια από τις δύο απαντήσεις διαλέξετε, θα μπορέσετε να την… πάτε μέχρι το τέλος!

Προφανώς όλα αυτά τα παιδιά έχουν ταλέντο, αυτονόητο είναι. Προφανώς όμως και δεν είναι έτοιμα να γίνουν πρωταγωνιστές και να τους… καταπιεί η ανθρωποφαγία των τίτλων!

Όχι, πολύ καλά έκανε ο Παναθηναϊκός και έδωσε τον Κόνιαρη, πολύ καλά έκανε και ο Ολυμπιακός που έδωσε τον Μουράτο. Από την στιγμή που δεν μπορούσαν να δώσουν ρόλο σε αυτά τα παιδιά, έκαναν το… πατριωτικό καθήκον να τους δώσουν χρόνο και ελευθερία για να γίνουν χρήσιμοι στο ελληνικό μπάσκετ.

Μακάρι όλα αυτά τα παιδιά να ΠΑΙΖΟΥΝ, να γίνονται πρωταγωνιστές μέσα από τα παιχνίδια κι όχι μόνο μέσα από τις προπονήσεις σε υψηλό επίπεδο. Αν το αντέχετε έχει καλώς, αν δεν το αντέχετε φροντείστε να αποδεχτείτε πως για να πρωταγωνιστούν αυτά τα παιδιά με τις φανέλες των ομάδων σας θα πρέπει πρώτα απ’ όλα εσείς να κατεβάσετε τον πήχη…

Οσο υπάρχει ρομαντισμός, θα υπάρχει και ελληνικό μπάσκετ...
EVENTS