MENU

Ο Παύλος είναι αναντικατάταστατος. Όχι μόνο για τον Παναθηναϊκό, αλλά για το σύνολο του ελληνικού μπάσκετ και κατ’ επέκταση του αθλητισμού. Ούτε τα τρόπαια κρατάω, ούτε τις ευρωπαϊκές επιτυχίες κρίνω, ούτε καν τους παικταράδες που έφερε. Ο Παύλος και στη συνέχεια ο Θανάσης πρόσφεραν στον αθλητισμό κάτι που δεν αντικαθίσταται με όλα τα λεφτά του κόσμου: Το μεράκι, την τρέλα γι αυτό που ζούσαν.

Ο Παύλος δεν λατρεύτηκε μόνο επειδή έφερε τρόπαια, δεν λατρεύτηκε (μόνο) επειδή έκανε τον Παναθηναϊκό ξακουστό σε όλο τον κόσμο. Λατρεύτηκε γιατί βρήκε την ισορροπία ανάμεσα στην τρέλα για τον Παναθηναϊκό και τον σεβασμό για τον εκάστοτε αντίπαλο. Ο Παύλος, όπως έλεγε άλλωστε, ήθελε να νικάει ακόμη και στο τάβλι, αλλά προτού παίξει την παρτίδα εξέφραζε τον θαυμασμό του για αυτόν που είχε απέναντί του.

Ο Γιαννακόπουλος δίδαξε ένα διαφορετικό μοντέλο παραγοντισμού στην Ελλάδα. Ξόδευε άπειρα λεφτά, αλλά αντιμετώπιζε την επένδυση όπως ο παράγοντας του… Τριφυλλιακού λίγο πιο δίπλα. Δεν τα ακουμπούσε στον παίκτη κι έλεγε «σε πληρώνω και θα παίζεις». Ηταν εκεί, κάθε μέρα στην προπόνηση, κι έκανε τον πιο ακριβοπληρωμένο παίκτη στην Ευρώπη να νιώθει πως η επιτυχία δεν είναι υποχρέωση λόγω των χρημάτων, αλλά λόγω της τρέλας του ανθρώπου αυτού. Ηταν εκεί για να αγκαλιάσει τον ακριβοπληρωμένο, ήταν εκεί για να του πει «δεν πειράζει», ήταν εκεί για να μπει και στα αποδυτήρια και να πει δυο… μπινελίκια με το θυμικό, όταν υπήρχε λόγος.

Ο Παναθηναϊκός γιγαντώθηκε σε όλα τα επίπεδα με τη νοοτροπία του Παύλου. Εγινε η πιο σεβαστή ομάδα στην Ευρώπη. Εγινε η πιο συμπαθής ομάδα στην Ευρώπη. Εγινε ο αντίπαλος που πρώτα σε σεβόταν και μετά σε νικούσε. Εγινε η ομάδα που κάθε προπονητής και παίκτης παρακαλούσε να φορέσει τη φανέλα του. Το μοντέλο παραγοντισμού του Παύλου δεν έχει χαρακτηριστικά. Δεν έχει skills (προσόντα), δεν έχει ικανότητα στη διαχείριση προσωπικού, δεν έχει καν χαρακτηριστικά ενός τυπικού μάνατζερ. Εχει ωστόσο κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια. Κι αυτό ήταν η αγάπη, η τρέλα και ο σεβασμός, σε τέτοιο βαθμό που κανείς μάνατζερ και κανείς παράγοντας δεν μπορεί να νιώσει.

Ο Δημήτρης είναι η λογική συνέχεια του ανθρώπου που ΜΕΓΑΛΩΣΕ τον Παναθηναϊκό. Κι αυτό το «μεγάλωσε» θα πρέπει να είναι πάντα οδηγός του, θα πρέπει να είναι πάντα στη σκέψη του ως η βαρύτερη κληρονομιά που πήρε από τον πατέρα του. Πρώτα αυτό και μετά τα τρόπαια και οι παικταράδες.

Συγγνώμη που σε πολλές περιπτώσεις γράφω ακόμη «έχει» και όχι «είχε». Είναι δύσκολο ακόμη και τώρα να το αποδεχτείς…

Τίποτα δεν θα είναι ίδιο πρόεδρε…
EVENTS