MENU

Έχει συμβεί (σχεδόν) σε όλους σε κάποια κατάσταση ακραίου θυμού ή μέθης. Το χέρι να αναποδογυρίζει το τραπέζι και λίμπα όλα! Η παρέα να επευφημεί για το μπούγιο, η καρδιά να ευφραίνεται προς στιγμή, η εκτόνωση να υπερνικά όλα τα άλλα συναισθήματα. Και μετά τι;

Όταν το μυαλό ξεθολώνει και η νηφαλιότητα επιστρέφει τι είναι αυτό που μένει; Σπασμένα γυαλιά, αποκαΐδια, αποτσίγαρα, στάχτη στο λερωμένο πάτωμα κι ένας λογαριασμός που να περιμένει να τον πληρώσεις. Πως νιώθεις;

Ο Ολυμπιακός το ‘πε και το ‘κανε. Δεν σήκωσε μύγα στο σπαθί του, δεν πήρε τίποτα πίσω, δεν έγινε… κωλοτούμπας, όπως ίσως φοβόντουσαν οι ιδιοκτήτες του. Δεν εμφανίστηκε ποτέ στο «ΟΑΚΑ» και με τις ευλογίες του πιο σκληροπυρηνικού κομματιού της εξέδρας του, πήρε την άγουσα προς την απομόνωση της Α2.

Λίγο προσεκτικά να στήσεις αυτί θα αφουγκραστείς τα επιφωνήματα επιδοκιμασίας των οργανωμένων για την στάση των αδερφών Αγγελόπουλων. Θα ακούσεις για παντελονάτη στάση, για μπέσα, για αντρίκεια συμπεριφορά. Ο υποβιβασμός πανηγυρίζεται από κάποιους όπως και η κατάκτηση της Euroleague πριν από μερικά χρόνια! Παράλογο, αλλά συμβαίνει. Μέχρι να έρθει η σκληρή πραγματικότητα που θα προσγειώσει αναπόφευκτά κόσμο και κοσμάκη…

Η έννοια του Δονκιχωτισμού από τον ξακουστό ήρωα που επινόησε ο Μιγκέλ Θερβάντες αποδίδεται με δύο τρόπους. Από την μία, είναι η μανία να διορθώνει κανείς τα στραβά και να υπερασπίζεται τους καταπιεσμένους, δηλαδή να προσπαθεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο και να λειτουργεί σαν ήρωας. Από την άλλη, είναι η ρομαντική και ταυτόχρονα ουτοπική στάση που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο, ο οποίος υπερασπίζεται κάποιο ιδανικό με τρόπο που δείχνει ότι δεν έχει επαφή με την καθημερινή πραγματικότητα. Με έναν περίεργο συμβολικό τρόπο ο Ολυμπιακός επιλέγει να ξεκινήσει από μόνος του έναν μοναχικό περίπατο με το κοκαλιάρικο άλογο του, πιστεύοντας ότι θα αλλάξει τον κόσμο εν τη απουσία του!

Αλήθεια, πως γίνεται να αλλάξεις τον κόσμο, όταν λείπεις; Πως γίνεται να κερδίσεις μάχες, στις οποίες δεν θα συμμετέχεις; Πως γίνεται να ανατρέψεις μία κατάσταση, όταν επιλέγεις την απομόνωση; Ας μην το πάμε μακριά. Από την επόμενη εβδομάδα, όταν θα έχει επικυρωθεί και τυπικά ο υποβιβασμός του στην Α2, ο Ολυμπιακός θα πάψει να έχει δικαίωμα συμμετοχής στα Δ.Σ. του ΕΣΑΚΕ! Στην απ’ έξω κανονικά και με τον νόμο.

Όσο αυτός θα ταλαιπωρείται στην άγονη γραμμή του ελληνικού μπάσκετ με μηδενική παρεμβατικότητα στην λήψη αποφάσεων, οι ομάδες της Α1 θα μπορούν να αποφασίζουν ότι θέλουν (και) για αυτόν, χωρίς αυτόν! Όταν και αν επιστρέψει στην Α1, ενδεχομένως τίποτα να μην είναι όπως το άφησε. Όχι προς το καλύτερο (όπως θα ήλπιζε με την απόφαση της «αυτοκτονίας»), αλλά προς το χειρότερο. Και τότε ίσως να είναι ακόμα πιο αδύναμος για να το αλλάξει, σε σχέση με το σήμερα.

«Έτσι, δεν κατεβαίνουμε. Πάμε στην Α2!». Ακούγεται ηρωικό, μα πόσο έτοιμοι είναι να το ζήσουν αυτό όλοι στον Ολυμπιακό; Αλήθεια, πόσοι έχουν συνειδητοποιήσει τι έχει το έργο από εδώ και μετά;

Πόσοι γνωρίζουν ότι ο Ολυμπιακός θα ξεκινήσει την επόμενη σεζόν με -6 βαθμούς, κάτι που πρακτικά σημαίνει 6 νίκες λιγότερες; Πόσο εύκολο θα είναι να καλυφθεί αυτό το χάντικαπ με μία ομάδα μόνο με ένα ξένο, πολλούς πιτσιρικάδες και δίχως τον Βασίλη Σπανούλη ή τον Γιώργο Πρίντεζη, που όπως δήλωσαν οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ Ολυμπιακός «δεν θα σας κάνουμε την χάρη να τους δείτε στην Α2»;

Ακόμα κι αν δεν θέλεις να οδηγηθείς εκεί, σε πάει από μόνη της η λογική. Όταν πέρσι -περίπου τέτοια εποχή- ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος παρορμητικά ξεστόμισε την φράση «φεύγουμε από την Ευρωλίγκα», ζητώντας δημοψήφισμα από τον κόσμο του Παναθηναϊκού, αυτό που ακολούθησε δεν είχε προηγούμενο. Ο (βαθιά μπασκετικός) κόσμος του «τριφυλλιού» από το πρώτο δευτερόλεπτο ήταν κάθετα αντίθετος σε έναν πιθανό ευρωπαϊκό υποβιβασμό του «εξάστερου», δεν δίστασε να αντιταχθεί με την αρχική πρόθεση του ιδιοκτήτη της πράσινης ΚΑΕ. Όταν εκείνος αφουγκράστηκε το κλίμα, προχώρησε σε στρατηγική αναδίπλωση που εντέλει έφερε κέρδη. H θορυβημένη ηγεσία της Euroleague μαλάκωσε και αποφάσισε να καπνίσει την πίπα της ειρήνης με τους πράσινους. Οι διαιτησίες άρχισαν να προσεγγίζουν ξανά το 50-50. Η αρχική οξεία αντίδραση, το ανέβασμα στα κάγκελα, εντέλει έφερε στο τέλος ένα κέρδος. Αλήθεια, ο Ολυμπιακός τι έχει να κερδίσει από αυτή την εθελουσία έξοδο; Τις ζημιές τις βλέπουμε -αν και όχι όλοι, ούτε ολόκληρη την μεγάλη εικόνα ακόμα. Το κέρδος ποιο μπορεί να είναι;

Πόσο πιο ανταγωνιστικός από φέτος μπορεί να είναι ο Ολυμπιακός, ο οποίος θα έχει πετσοκομμένα έσοδα από τηλεοπτικά και χορηγίες λόγω της πτώσης του στην Α2; Πόσο μπορεί να προσδοκά σε έσοδα από εισιτήρια και στην στήριξη του κόσμου του, όταν θα υποδεχθεί στο ΣΕΦ ομάδες όπως ο Οίακας Ναυπλίου, ο Χαρίλαος Τρικούπης Μεσολογγίου, ο Διαγόρας Δρυοπηδέων, η Ευρώπη Πευκοχωρίου και ο Ερμής Αγιάς;

Ποιος θα επανορθώσει το πληγωμένο του πρεστίζ στην διεθνή αγορά; Αλήθεια, ποιος παίκτες επιπέδου Ευρωλίγκας θα σκεφτεί σοβαρά μία πρόταση από τον Ολυμπιακό, όταν μέσα σε μερικούς μήνες βγαίνουν στην επιφάνεια ηχητικά που μαρτυρούν σαθρές δομές στα αποδυτήρια, οικονομικά προβλήματα που σπρώχνουν τον έναν μετά τον άλλον (Γουέμπερ, Στρέλνιεκς, Τουπάν) στην πόρτα της εξόδου; Πως θα πειστεί η πιάτσα για την σοβαρότητα ενός οργανισμού που την μία αποφασίζει να αποχωρήσει στο ημίχρονο ενός αγώνα, την άλλη δεν κατεβαίνει να αγωνιστεί και την τρίτη επιλέγει να αυτοεξοριστεί στην Α2;

Πόσο σίγουρο είναι ότι στην ομάδα της επόμενης ημέρας ο Ολυμπιακός μπορεί να εγγυηθεί την ομαλότητα και να κρατήσει στο δυναμικό του όλα του τα αστέρια όπως ο Βασίλης Σπανούλης, ο Γιώργος Πρίντεζης ή ο Νίκολα Μιλουτίνοφ; Αρκεί το δέλεαρ του ενός ματς την εβδομάδα στην Ευρωλίγκα για τους παίκτες που ζουν και αναπνέουν για την αδρεναλίνη των παιχνιδιών και βαριούνται αφόρητα την μονοτονία των προπονήσεων;

Αλήθεια πως θα συμβιβαστεί ο Ντέιβιντ Μπλατ με αυτό το πολιτισμικό σοκ, όταν από εκεί που προπονούσε τον Λεμπρόν Τζέιμς θα πρέπει να γίνει κάτι σαν συνοδός σε πενθήμερη εκδρομή που θα γνωρίζει από κοντά τις ομορφιές της μπασκετικής επαρχίας;

Τι μπορεί να γίνει στις εξέδρες του ΣΕΦ σε ένα πιθανό άσχημο ξεκίνημα στον μοναδικό αξιόλογο στόχο της νέας σεζόν που θα είναι η Ευρωλίγκα; Πόσο διατεθειμένοι θα είναι να στηρίξουν με την παρουσία τους την ομάδα αν λόγου χάρη ξεκινήσει με ένα ρεκόρ τύπου 2-7 που μπορεί από νωρίς να βγάλει τον Ολυμπιακό εκτός στόχων; Μιλάμε πάντα για μία ομάδα που δυσκολευόταν να γεμίσει το ΣΕΦ, ακόμα και σε εποχές που έλαμπε αγωνιστικά και βρισκόταν σταθερά στην πρώτη τετράδα.

Πως μπορεί να αντέξει η Euroleague που λατρεύει την γυαλιστερή βιτρίνα, τις άδειες εξέδρες, την απαξίωση ενός οργανισμού που είχε συνηθίσει να βγάζει προς τα έξω υγεία; Μία σεζόν 30 αγώνων μπορεί να γίνει αφόρητα μαρτυρική, αν κάτι στραβώσει από την αρχή τα παραδείγματα των περασμένων ετών είναι άπειρα.

Την ημέρα που οι ερυθρόλευκοι αποφάσισαν να αποχωρήσουν στο ημίχρονο του αγώνα κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό, ο Ρικ Πιτίνο απόρησε και μίλησε για έλλειψη σεβασμού προς το ίδιο το άθλημα. Τέτοιες συμπεριφορές συνήθως στις επιστρέφει το ίδιο το άθλημα.

Τι θα γίνει αν τελικά η Αδριατική λίγκα δεν επιτρέψει στους «ερυθρόλευκους» να συμμετάσχουν σε αυτή και το ΑΣΕΑΔ απορρίψει τα αιτήματα του Ολυμπιακού, κάτι που είναι και το πιο πιθανό ενδεχόμενο; Τι θα σημαίνει αυτό από άποψη χορηγιών, τηλεοπτικών συμβολαίων, σε απλά λογιστικά νούμερα, σε έσοδα σε μία ομάδα με δεδομένη δυσκολία ρευστότητας αυτή την περίοδο; Πόσο έτοιμοι είναι ο αδερφοί Αγγελόπουλοι να καλύψουν από την τσέπη τους την χασούρα και να φτιάξουν μία αξιόμαχη ομάδα, χωρίς κάποια από τα εγγυημένα έσοδα του παρελθόντος;

Το «δεν κατεβαίνουμε, πάμε Α2», είναι εύκολο να ειπωθεί, αν η οργή θολώσει το βλέμμα. Είναι πιασάρικο, δείχνει επαναστατικότητα, κόντρα στο ρεύμα, ασυμβίβαστη λογική. Και μετά; Τι είναι αυτό που μένει; Σπασμένα γυαλιά, αποκαΐδια, αποτσίγαρα, στάχτη στο λερωμένο πάτωμα κι ένας λογαριασμός που να περιμένει να τον πληρώσεις. Πως νιώθεις;

Ολυμπιακέ, κοίτα τι έρχεται...
EVENTS