MENU

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει νόημα να συντηρεί την ονοματολογία σε επίπεδο παικτών. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να βρει έναν προπονητή και να χαράξει το πλάνο. Ακούγεται κλισέ, είναι κλισέ για τους περισσότερους, αλλά δεν είναι για τους «πράσινους» που έχουν αλλάξει εννέα προπονητές σε επτά χρόνια. Δεν μπαίνω αυτή την ώρα στη διαδικασία του ποιος έφυγε σωστά και του ποιος έφυγε λάθος. Δεν έχει νόημα.

Νόημα έχει ο Παναθηναϊκός να βρει επιτέλους έναν προπονητή που θα «κουμπώσει» με την ομάδα, θα έχει ένα πλάνο που θα συνδυάζει την επιτυχία και την εξέλιξη και ο οποίος θα πάρει εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τις επιλογές που θα γίνουν το καλοκαίρι. Καμία σημασία δεν έχει τι λέω εγώ, τι λέτε εσείς, τι λέει ο οποιοσδήποτε. Σημασία έχει να βρεθεί ο άνθρωπος που θα πείσει για το πλάνο του και αυτομάτως θα γίνει αποδεκτός από τον κόσμο...

Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή ο Ρικ Πιτίνο έχει σοβαρό προβάδισμα στη ψυχολογία του κόσμου. Πήρε μια ομάδα που ήταν τελειωμένη, της έδωσε χαρακτήρα και στο τέλος έφτασε μέχρι τα πλέι οφ, κάτι που έμοιαζε με όνειρο απατηλό από τον Δεκέμβριο και μετά. Είμαι σίγουρος ότι αν ο Αμερικανός δεχτεί να παραμείνει στον Παναθηναϊκό θα θελήσει να αλλάξει πολλά στη νοοτροπία, τη δομή και τη λογική με την οποία έπαιζαν τα τελευταία χρόνια οι «πράσινοι».

Εδειξε άλλωστε τις διαθέσεις του από την πρώτη ημέρα, αποκάλυψε τι τι θα ήθελε από το πρώτο κιόλας παιχνίδι. Ο Πιτίνο φαντάζει λοιπόν η ιδανική επιλογή για τον Παναθηναϊκό αυτή τη στιγμή, καθώς έχει τα περισσότερα από τα στοιχεία που ταιριάζουν. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει στην περίπτωση που ο Πιτίνο δεν θελήσει να παραμείνει στην Ελλάδα.

Είναι ερώτημα που έχει μόνο θεωρητικές απαντήσεις, η καθεμία εκ των οποίων έχει πολλά κενά. Οποια κι αν είναι η επιλογή το ρίσκο θα είναι μεγάλο. Απόδειξη οι εννιά προπονητές σε επτά χρόνια...

Περί σημαδεμένης τράπουλας

Πράγματι, τo φάιναλ φορ μοιάζει με σημαδεμένη τράπουλα, όταν ξεκινάει η σεζόν, αλλά τι μπορεί να κάνει κάποιος γι αυτό; Ας αφήσουμε πια στην άκρη τις δικαιολογίες κι ας δούμε κατάματα την αλήθεια: Η Φενέρ, η ΤΣΣΚΑ και η Ρεάλ φτάνουν μέχρι το τέλος της διαδρομής γιατί το μπάσκετ είναι αξιοκρατικό άθλημα.

Φτάνουν εκεί που δεν μπορούν να φτάσουν οι άλλοι, γιατί έχουν: Λεφτά, συνοχή, προπονητή και πλάνο. «Κλειδώνουν» τις θέσεις από τον Οκτώβριο για τον απλούστατο λόγο πως δεν διαλύουν και γκρεμίζουν, αλλά συμπληρώνουν κομμάτια στο παζλ. Δεν είναι μύθος ότι τα λεφτά κάνουν τη διαφορά. Είναι μύθος πως μόνο τα λεφτά κάνουν τη διαφορά. Είναι σαφές πως μια ομάδα που έχει να δαπανήσει έχει κι αυξημένες πιθανότητες να φτάσει στο φάιναλ φορ σε σχέση μ' αυτές που δεν διαθέτουν υψηλά μπάτζετ.

Οι περιπτώσεις (π.χ. ο Ολυμπιακός των Λο, Ντόρσεϊ που έφτασαν μέχρι το τέλος της διαδρομής) και κάποιοι ακόμη δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Προφανώς και ο Παναθηναϊκός ή ο Ολυμπιακός δεν ξεκινούν την Ευρωλίγκα από την ίδια αφετηρία που ξεκινούν οι Ρεάλ, η Φενέρ και η ΤΣΣΚΑ. Καμία ομάδα δεν ξεκινά από την ίδια αφετηρία γιατί απλούστατα δεν έχει τίποτα από τα χαρακτηριστικά που προανέφερα.

Ας σταματήσουμε λοιπόν το κλάμα για τη σημαδεμένη τράπουλα κι ας δούμε τι είναι αυτό που κάναμε καλύτερα στο παρελθόν και πλέον το κάνουν καλύτερα οι άλλοι. Γιατί θυμίζω πως μέχρι πριν από μερικά χρόνια η σημαδεμένη τράπουλα ήταν στα χέρια μας, όχι στα χέρια τους...

Ο Ρικ και η... σημαδεμένη τράπουλα του F-4
EVENTS