MENU

Κι εσύ θα φύγεις, και θα περάσεις, και θα ξεχάσεις, κι εγώ θα μείνω να αργοσβήνω σε μια γωνιά…

Ένα ρολόι σταματημένο, ένα καράβι ναυαγισμένο, ένα σπουργίτι κυνηγημένο απ’ το χιονιά…

Τι μ’ έπιασε και τραγουδάω Βοσκόπουλο, θα με ρωτήσετε. Όχι, δεν φταίει ο βροχερός καιρός εδώ στην Αττική, ούτε η μουντάδα που αντικρίζω έξω από το παράθυρο. Η θλίψη που προκαλεί η εικόνα που φτάνει στις τηλεοράσεις μας από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας αποτελεί πηγή της μελαγχολίας μου.

Γιατί αυτό ακριβώς είναι ο μπασκετικός Ολυμπιακός, εδώ και μερικούς μήνες: Ένα ρολόι που σταμάτησε εκείνο το βράδυ της 13ης Φεβρουαρίου κάπου στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ. Ένα καράβι που ναυάγησε οριστικά τρεις μέρες νωρίτερα, το απόγευμα της 10ης Φεβρουαρίου όταν διέρρευσε η ιδιωτική συνομιλία Ελλήνων παικτών της ομάδας σε μέσα ιδιοκτησίας του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Για να είμαστε, μάλιστα, απόλυτοι στους χαρακτηρισμούς μας δεν διέρρευσε ακριβώς. Κάποιος παίκτης του Ολυμπιακού (γιατί η συζήτηση ήταν κλειστή) θεώρησε σκόπιμο να τη σερβίρει στο πιάτο του ανθρώπου που έχει αναχθεί ως ο νούμερο ένας πολέμιος των αδελφών Αγγελόπουλων.

Μην παρεξηγηθώ. Ο Γιαννακόπουλος είναι ο τελευταίος που φταίει για τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν οι «ερυθρόλευκοι». Ο διοικητικός ηγέτης του Παναθηναϊκού απλά φρόντισε να αξιοποιήσει τις ανοιχτές πληγές στον οργανισμό του Ολυμπιακού και ρίχνοντας… λίγο περισσότερο αλάτι επιτάχυνε τη διαδικασία μόλυνσής τους.

Το σίγουρο είναι ότι σε πιάνει η ψυχή σου να βλέπεις μια ομάδα που έγραψε ιστορία την τελευταία δεκαετία στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, ακριβώς λόγω του αλύγιστου χαρακτήρα και της αστείρευτης ψυχής που επιδείκνυε κάθε φορά που άπαντες την είχαν ξεγραμμένη, να μοιάζει παραδομένη στο έλεος του Θεού. Να έχει δώσει ουσιαστικά η ίδια πρόωρο τέλος στη σεζόν της, να έχει σηκώσει λευκή σημαία – γινόμενη η καλύτερη σύμμαχος όσων θεωρεί ότι την πολεμούν – και να έχει εγκλωβιστεί σε μια περίοδο αβεβαιότητας. Να μην μπορεί να συμπληρώσει καν δωδεκάδα με επαγγελματίες παίκτες.

Το ότι γίνεται ένα ακόμη εργαλείο στο πλαίσιο του… ξεκατινιάσματος ανάμεσα σε Μαρινακικούς και Κοκκαλικούς, απλά το προσπερνάω, γιατί είναι ένα κεφάλαιο που δεν θέλω να αγγίξω πολύ απλά γιατί θεωρώ ότι προσβάλλει πάνω απ’ όλα τον ίδιο το σύλλογο. Αν δεν καταλαβαίνουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του (άνθρωποι που επένδυσαν δεκάδες εκατομμύρια στον Ολυμπιακό) ότι με το δημόσιο διάλογο τους προσβάλλουν τις ίδιες τους τις επιτυχίες, ειλικρινά δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος να τους εξηγήσει τα αυτονόητα. Κλείνει η παρένθεση…

Ειλικρινά, το αποτέλεσμα στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ είναι το τελευταίο που με απασχολεί. Το γεγονός ότι αυτός ο Ολυμπιακός κέρδισε με είκοσι πόντους διαφορά μια από τις πιο ανταγωνιστικές ομάδες της Basket League, απλά πιστοποιεί την εξαιρετικά χαμηλή ποιοτική στάθμη του ελληνικού πρωταθλήματος. Γιατί είναι όμορφο να ζούμε σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων και να δηλώνουμε πρωταθλητές Ευρώπης και κόσμου σε διοργανώσεις που… απουσιάζει το μισό ευρωπαϊκό μπάσκετ, αλλά η αλήθεια είναι γυμνή για ολόκληρο το οικοδόμημα ενός πρωταθλήματος που ποιοτικά φθίνει κάθε χρόνο και περισσότερο.

Το ζητούμενο για τον Ολυμπιακό είναι η επόμενη μέρα του. Γι’ αυτήν αγωνιά κάθε «ερυθρόλευκος» φίλαθλος. Και μέχρι να ξεκαθαρίσει όχι που θα βλέπουμε τον Ολυμπιακό να αγωνίζεται από τη νέα σεζόν, αλλά ποιον Ολυμπιακό θα βλέπουμε, μόνο ο… Βοσκόπουλος μπορεί να συνοδεύσει τα συναισθήματα κάθε φίλου των Πειραιωτών σε ένα ταξίδι που ισορροπεί ανάμεσα στην προσμονή, τη μελαγχολία και τη νοσταλγία!

Υ.Γ. Ενα τεράστιο respect σε όσους παίκτες του Ολυμπιακού αγωνίστηκαν στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ τιμώντας καθέναν από τους λιγοστούς φίλους της ομάδας που βρέθηκαν στο ΣΕΦ για να τους υποστηρίξουν.

Ένα ρολόι σταματημένο…
EVENTS