MENU

Δεν έχει σημασία αν είσαι ξύπνιος ή αν ονειρεύεσαι- αυτό που μετράει είναι η σχεδόν μυσταγωγική εικόνα που βρίσκεται μπροστά σου: το ημίφως που γεννιέται από την άκρη των κεριών σπάει το αρραγές σκοτάδι του πληθωρικού ναού. Στο βάθος, αρκετά κοντά στο ιερό, βρίσκεται μια τεράστια εικόνα Εκείνου.

Μοιάζει να σου ασκεί μια περίεργη έλξη, με το μελωδικό της τραγούδι (θυμίζει έντονα τον ήχο που κάνει μια μπάλα όταν χτυπάει στο παρκέ ή είναι ιδέα σου;) να σε καλεί να πας κοντά της σαν θρησκόληπτη Σειρήνα.

Χωρίς καν να το καταλάβεις, κάνεις ένα βήμα. Έπειτα, ακόμα ένα. Κι ακόμα ένα. Ασυναίσθητα, αρπάζεις ένα κεράκι και, όταν πια έχεις φτάσει σε απόσταση αναπνοής από την εικόνα, σκύβεις ελαφρώς για να δεις τι γράφει στο αριστερό της μέρος.

Λέει «Ο Άγιος Νικ ο μπασκετοπρεπής» και, αίφνης, το γυαλί που την καλύπτει αρχίζει να διπλώνει προς τα μέσα και ν’ αλλάζει μορφή. Πλέον, κοιτάζεις μια οθόνη κι όχι μια απλή εικόνα.

«Ξέρεις γιατί τον λέμε Άγιο;», ψελλίζει στο κέντρο του εγκεφάλου σου μια γλυκιά φωνή.

«Ο-ο-όχι…», τραυλίζεις μετά δυσκολίας εσύ.

«Γιατί, παιδί μου, όταν έπαιζε έκανε θαύματα. Θέλεις να σου δείξω;»

«Ναι», λες μαγεμένος, με τις κόρες των ματιών σου να έχουν διογκωθεί ήδη, «σε παρακαλώ, δείξε μου».

«Τότε πιάσε μου το χέρι και μην το αφήσεις καθόλου στη διαδρομή. Θα σε πάω σε υπέροχα μπασκετικά μέρη και θα σου φανερώσω τα 6 κορυφαία θαύματα- έτσι, προς τιμήν του αγαπημένου του αριθμού- του Θεού»

«Νόμιζα ήταν Άγιος. Πότε πήρε… προαγωγή;».

«Σσσς, μη μιλάς. Μόνο κοίτα».

Ω, Θεέ μου είναι ο…

6) «Η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός»: Διαλύοντας στα 37 την Λιμόζ

Ο Στόγιαν Βράνκοβιτς ήταν εκτός με έναν (αρκετά «ύποπτο») τραυματισμό. Παρά το γεγονός πως ο ίδιος ο αρχηγός της ομάδας σχεδόν τον είχε… ικετεύσει να παίξει στη σειρά με τους Γάλλους, ο Κροάτης είχε αρνηθεί.

«Κανένα πρόβλημα, καθαρίζω εγώ», είπε- σύμφωνα με τον μπασκετικό μύθο της εποχής- ο Γκάλης στους συμπαίκτες του στον Παναθηναϊκό, λίγο πριν αρχίσουν τα playoffs με την Λιμόζ για την πρόκριση στο final-4 του 1994.

Βέβαια, υπήρχε ένα πρόβλημα: η ομάδα του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς αποτελούσε το κορυφαίο αμυντικό σύνολο της Ευρώπης και ο Νικ ήταν, πλέον, 37 ετών- αγωνιστικά υπέργηρος, δηλαδή. Επομένως, θα έπρεπε ν’ αποτύχει- σωστά;

Καλά, μη φάτε, έχει Γκαλόσουπα: ο «Γκάνγκστερ» έβαλε 30 πόντους με 12/16 σουτ, μοίρασε και 4 ασίστ (α, ναι: ο «γέρος» ήταν εκείνη την χρονιά πρώτος σκόρερ και πρώτος πασέρ στην Ευρωλίγκα…) στο καθοριστικό 3ο ματς και έστειλε το Τριφύλλι στο F4 με συνοπτικές διαδικασίες.

Υποτίθεται πως με τον Χρόνο δεν τα βάζει κανείς, καθώς είναι η τίγρη που μας καταβροχθίζει. Μόνο που…

Μόνο που ο Νικ υπήρξε η ίδια η τίγρη.

5) «Κάνει πράγματα που ούτε οι παίκτες των Σέλτικς και των Λέικερς δεν μπορούν να κάνουν»: 50άρα στα μούτρα του MVP του ΝΒΑ

Ο τύπος είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα του ΝΒΑ 2 φορές. Είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ άλλες 3. Ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης ολόκληρης της λίγκας το 1975. Το ότι επέλεξε να έρθει στην Ιταλία για λογαριασμό της Τρέισερ, λοιπόν, ήταν μια βόμβα εκτός όλων των καλαίσθητων εισαγωγικών.

Ο Μπομπ Μάκαντου πήρε μια γεύση από το τι εστί «Γκάλης» το 1986 στο αλήστου μνήμης 98-67 του Άρη επί της ομάδας του Μιλάνου, όμως δε φανταζόταν ποτέ ότι ο εφιάλτης θα μπορούσε να επαναληφθεί έναν χρόνο αργότερα στο Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Ο «Αυτοκράτορας» του Ιωάννίδη σκορπίζει στους 4 μπασκετικούς ανέμους την τεράστια Τρέισερ, το τελικό σκορ στο ταμπλό είναι 120-95 και ο Νικ έχει βάλει μια ολοστρόγγυλη 50άρα, με τον Μάικ Ντ’ Αντόνι και τον Μάκαντου να τα έχουν δει όλα.

«Αυτά που κάνει δεν μπορούν να τα κάνουν…», ξεκινάει να λέει ο Μάκαντου, αναγκάζοντάς μας να τον διακόψουμε με 30ετή καθυστέρηση.

Μην κουράζεσαι, Μπομπ. Δεν είναι μόνο οι παίκτες των Σέλτικς και των Λέικερς που δεν μπορούν να κάνουν ό,τι ο Γκάλης.

Ξέρεις κάτι;

Κανείς δεν μπορεί.

4) «Είναι ένας πλήρης παίκτης. Δεν περίμενα ποτέ να δω έναν τέτοιον σκόρερ στην Ευρώπη…»: Κάνοντας τον GOAT να μείνει με το στόμα ανοιχτό

Το όνομά του είναι Τζόρνταν. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβέστεροι, Μάικλ Τζόρνταν. Ίσως να τον γνωρίζετε ως τον κορυφαίο μπασκετμπολίστα όλων των εποχών. Ίσως, από την άλλη, να είστε εξωγήινος με μόνιμη κατοικία την Αφροδίτη και να μην τον γνωρίζετε καθόλου.

Επειδή ποντάρουμε τα λεφτά μας στο ότι είστε από τη Γη, πάμε μαζί πίσω στο 1983: το «διαβόητο» Νορθ Καρολάινα του θρύλου Ντιν Σμιθ έρχεται στη Θεσσαλονίκη για ένα φιλικό με την Εθνική Ελλάδας και ο GOAT συναντά τον… GOAT- ο Μάικλ Τζόρνταν τίθεται αντιμέτωπος με τον Νίκο Γκάλη. Ο MJ βάζει 34, ο «Γκάνγκστερ» απαντάει με 24 και 14 ασίστ, στέλνοντας σε 3 περιπτώσεις τον Air να πάει να δει αν έρχεται, με το χαρακτηριστικό του σπάσιμο της μέσης.

Μοιάζει με παραμύθι που δε συνέβη ποτέ, όμως μια φορά κι ένα κάποτε ο Τζόρνταν υποκλίθηκε στον Γκάλη, λέγοντας πως δεν περίμενε ποτέ να συναντήσει έναν τέτοιο παίκτη στην Ευρώπη.

Ξέρεις, Μάικ, ακόμα και σήμερα δυσκολευόμαστε κι εμείς να το πιστέψουμε πως έπαιξε πράγματι στα μέρη μας.

Διάολε, μέχρι και η Αφροδίτη θα έμοιαζε λογικότερο μέρος για τον Έλληνα εξωγήινο.

3) Επιβάλλοντας σιωπή στο «Παλαού Μπλαουγκράνα»: Η μέρα που ο Γκάλης ακύρωσε την «κλοπή»

Σεζόν 1987-1988 (η αμέσως επόμενη, δηλαδή, από τον άθλο του 1987) και ο Άρης δοκιμάζεται απέναντι στην πανίσχυρη Μπαρτσελόνα στο «Παλαού», με τις πιθανότητες νίκης των κιτρινόμαυρων να φλερτάρουν απροκάλυπτα με το απόλυτο μηδέν.

Μισό λεπτό, όμως; Ο τύπος με το 6 στη φανέλα παίζει με τους… καλούς- έτσι δεν είναι; Ο Γκάλης βάζει 45 με ποσοστά που θυμίζουν playstation (19/27 δίποντα, 7/7 βολές), στέλνοντας στο άσυλο ανιάτων Νόρις, Έπι και λοιπές ατομικές υπερδυνάμεις.

Στο τέλος οι «γκρίζοι» πηγαίνουν να χαρίσουν τη νίκη στην Μπάρτσα με μια από τις πιο αστείες αποφάσεις στα χρονικά των αποφάσεων και ο τεράστιος Φίλιππος Συρίγος μονολογεί «Ωωωω, είναι κλοπή… Είναι κλοπή».

Το τελικό 88-89 υπέρ του Άρη, ωστόσο, επαναφέρει θριαμβευτικά την τάξη και αποκαθιστά την αδικία που είχε αρχίσει ν’ αχνοφαίνεται στο βάθος.

Η κλοπή, Φίλιππε, έμεινε στη μέση. Ξέρετε γιατί;

Γιατί εμείς είχαμε τον Γκάλη.

2) Ξεδοντιάζοντας μόνος του την Αρκούδα: Όχι, το ’87 δεν ήταν φωτοβολίδα

Είπαν ότι το χρυσό στην Αθήνα πριν μια διετία ήταν πυροτέχνημα και ότι σταθήκαμε τυχεροί. Ο (αξεπέραστος, μα τυφλωμένος από την πίκρα του) Γκομέλσκι που καθόταν στον πάγκο της ΕΣΣΔ είπε ότι την επόμενη φορά που θα μας συναντούσαν, θα μας διέλυαν. Είπαν ότι είναι έτοιμοι για εκδίκηση.

Είπαν… Είπαν… Είπαν. Και στο τέλος ξέρετε τι έκαναν; Σώπασαν και υποκλίθηκαν ξανά: η Εθνική μας ομάδα είχε φτάσει στα ημιτελικά του Ευρωμπάσκετ του 1989 και η ΕΣΣΔ- ενισχυμένη με τον ανυπέρβλητο Σαμπόνις- έδειχνε να θέλει να φάει την αγωνιστική μας καρδιά.

Εν τέλει, έμεινε ξανά με την όρεξη: ο Νικ τους έβαλε 45 πόντους με 18/33 σουτ, μοίρασε 6 ασίστ και τους έριξε ξανά στο καναβάτσο, καθώς η Επίσημη Αγαπημένη θριάμβευσε με 81-80 και πέρασε για 2η συνεχόμενη φορά στον τελικό.

https://www.youtube.com/embed/0gbiptW4ptw?modestbranding=0&showinfo=0&playsinline=1

«Αν ο Γκάλης θέλει να βάλει καλάθι, θα το βάλει όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος», μονολογούσε στο τέλος ο Άρβιντας.

Κι αν.

Είναι.

Ο αντίπαλος.

Ακόμα κι αν αυτός είναι, που να πάρει, ένα Θαύμα της Φύσης.

1) Μόνος μου και όλοι σας: η κίνηση που κατέρριψε τη λογική

1987. ΣΕΦ. Τελικός Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Ελλάδα εναντίον Σοβιετικής Ένωσης. Ο Γκάλης παίρνει την μπάλα, πατάει γερά, κάνει ένα- δύο- τρία- τέσσερα σπασίματα της μέσης και η μπάλα προσγειώνεται με θρησκευτική ευλάβεια στο καλάθι, συνθλίβοντας μ’ εκκωφαντικό τρόπο την όποια μπασκετική λογική.

Ακόμα κι αν κάποιος είναι αγνωστικιστής, ακόμα κι αν διατηρεί τις αποστάσεις του από την θρησκεία, ακόμα κι αν δεν τον ελκύει ο οποιοσδήποτε ναός, οφείλει να το παραδεχτεί: υπάρχει (μπασκετικός) Θεός και τον λένε Νικ.

Αν δε μας πιστεύετε, δείτε και μόνοι σας.

Δείτε:

Τα 6 μπασκετικά θαύματα του… άγιου Νικ! (vids)
EVENTS