MENU

Το πρώτο μου ντέρμπι Άρης - ΠΑΟΚ ήταν το 1988. Μια τσακαλοπαρέα από το θρυλικό 15ο Γυμνάσιο, στην Καρόλου Ντιλ, ξεκινήσαμε κοπανιστοί απ' το φροντιστήριο. Σχολιαρόπαιδα 3ης Γυμνασίου, ήταν Απρίλιος νομίζω. Με τράβηξαν μαζί τους τα φιλαράκια, "πάμε ρε να δούμε Γκάλη και Φασούλα, ο Άρης πάει για πρωτάθλημα". Είχα πάει παλιότερα στο θρυλικό Παλέ, αλλά βλέπαμε Άρη, ΠΑΟΚ και Ηρακλή, ντέρμπι δεν είχα δει ακόμη. Και Χάρλεμς είχα δει, στο Παλέ. Και πηγαίναμε (μετά) τα πρωινά κρυφά και βλέπαμε προπονήσεις, βλέπαμε τον Ιωαννίδη να κάνει ατομικές στον Γουίλτζερ και τον Μισούνοφ, πηγαίναμε στο τσιμεντένιο Κατσάνειο, τότε, λίγο πιο πάνω, στην Αγίου Δημητρίου, που ήταν με μια λαμαρινένια σκεπή και τούβλινους τοίχους, άβαφους, για να δούμε Ίνγκραμ να κάνει σουτάκια μέσα στο ψιλόβροχο.

Πηγαίναμε να δούμε κρυφά προπονήσεις στο Ιβανώφειο, που ήταν δίπλα, ακόμη με μπαλκόνι, για να δούμε Δημήτρη "Γιατρό" Παπαδόπουλο και τον νεαρό, τότε, Κούβελα να καρφώνει ανάποδα! Τέλος πάντων, πήγαμε στο ματς και οι μισοί πήγαν απ' τη μια κερκίδα, κι οι άλλοι μισοί στην άλλη! Μια σειρά αστυνομικών, στο πέταλο, και αντίκρυ Αρειανοί και ΠΑΟΚτσήδες! Οι φίλοι χωριστήκαμε. Δεν ήμασταν οι μόνοι. Ο ένας πετούσε στον άλλο... πακέτα τσιγάρα για "τράκα", όχι για να κάνει κανά θέατρο όπως ορισμένοι εδώ, στα τώρα...

Εντάξει, υπήρχαν κι οι πιο "σκληροί", από τότε. Μπινελίκια, πορτοκαλί "φλάι", "Πρινς" στο τσεπάκι στο μπράτσο, οι μαλλιάδες με αρβίλες, στενό τζιν, εμείς πιτσιρίκια, δεν είχαμε σχέση. Βρίζανε, οκ, στο δρόμο είχε και κανένα "σκηνικό", αλλά καμία σχέση με τους ανεγκέφαλους που πετάνε τώρα φωτοβολίδες και ο νομοθέτης ψάχνει αν ήταν... ευθείας βολής! Ο Άρης κέρδισε 100-85 και πήρε το πρωτάθλημα, με 3-0 νίκες, ήταν μάλιστα ο πρώτος τελικός πλέιοφς, ο Γκάλης γύρισε τη μπάλα στο δάχτυλο, οι Αρειανοί αλάλαζαν "τι την έκανε τη μπάλα ο Θεός", οι ΠΑΟΚτσήδες έβριζαν τους παίκτες τους (Κόρφας, Σταυρόπουλος, Φασούλας κλπ) κι εμείς φύγαμε για το σπίτι, κρατώντας τα κόλπα που είδαμε στο παρκέ, για να τα μιμηθούμε στα γήπεδα μπάσκετ της πλατείας Δικαστηρίων, που τώρα δεν υπάρχουν (γιατί άραγε;)...

Από τότε είδαμε τα πάντα, είδαμε ματσάρες, είδαμε θρίλερ που γράφτηκαν με ανεξίτηλο χρυσό χρώμα, ανεξαρτήτως νικητή, στο βιβλίο της ιστορίας του Ελληνικού μπάσκετ, είδαμε αγώνες που στιγμάτισαν θετικά μια ολόκληρη εποχή, είδαμε και "βαλούτες". Φτάσαμε στα 44 μας να δούμε αύριο έναν Άρη να θέλει τη νίκη για να μην μπει σε περιπέτειες (αν και με βάση το πρόγραμμα, με 5 εντός έδρας ματς, μάλλον δεν θα πρέπει να ανησυχεί αν παίξει λογικά και με τον κόσμο στο πλευρό του), με 6 νίκες σε 18 και να είναι... 12ος στη βαθμολογία και έναν ΠΑΟΚ που είναι 6ος στη βαθμολογία και έχει 10 νίκες σε 18 αγώνες που βλέπει πιο ψηλά.

Τα βλέπουν αυτά οι παλιοί, ο ένας 6ος κι ο άλλος... 12ος, και σηκώνεται, πιθανόν, η τρίχα τους, αλλά απ' την άλλη πρέπει να ζήσεις με την πραγματικότητα ότι αυτα, τα ωραία, δεν ξανάρχονται. Δε πα' να τριγυρίζει στο μυαλό σου το "πού΄ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια", δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναβγεί Γκάλης και να γίνουν ξανά τέτοιες "μάχες" που κρατούσαν καθηλωμένη όλη την Ελλάδα.

Όμως κάθε ντέρμπι Άρης - ΠΑΟΚ έχει αυτό το "κάτι", που από τα πολύ παλιά χρόνια, του έδιναν μια άλλη "αύρα". Πριν ακόμη έρθει στην Ελλάδα ο Γκάλης. Από τα χρόνια του Ματθαίου, του Οικονόμου, του Δαπόντε, του Τσομπανάκη, του Πολίτη, του Παραμανίδη, του Ιωαννίδη σαν παίκτη, του Γούσιου, του Πεταλίδη, του Ορέστη Αγγελίδη, του Ροδόπουλου, του Αλεξανδρή, του Ανανιάδη, του Παπαγεωργίου και τόσων άλλων. Από τα ματς στο ανοικτό της ΧΑΝΘ (ακόμη δεν καταλαβάμε τον σκοπό, πέραν του χρήματος, για να γκρεμιστεί ένα τέτοιο ορόαημο αθλητικής ιστορίας και να γίνει... πάρκινγκ) ως εκείνα με το πράσινο πλαστικό παρκέ του Παλέ, με δύο ματς την ημέρα και εισιτήριο 4 δραχμές.

Έτσι και το αυριανό: έχει αυτό το "κάτι", που θα μας κάνει να το δούμε. Πιο πολύ ίσως με νοσταλγία και πικρία πως το "τότε" δεν θα ξανάρθει, αλλά και με ενδιαφέρον γιατί συγκρούονται δυο ομάδες που έχουν τα υπέρ και τα κατά, που θα είναι σε γεμάτο γήπεδο, που θα είναι δυνατό, που και οι δύο θέλουν, φυσικά, τη νίκη, όχι μόνο για το γόητρο, που σε κάθε περίπτωση, βρε αδερφέ, είναι ένα El Classico, κι ας μην κρίνει πρωτάθλημα.

ΥΓ.: Αν ο Παναγιώτης Γιαννάκης τιμωρήθηκε με αυστηρή επίπληξη επειδή έκανε το σταυρό του και σήκωσε το... χέρι του, με γυρισμένη πλάτη, σε μια διαιτητική απόφαση, τότε πως θα έπρεπε να τιμωρηθούν άλλοι κι... άλλοι; Εντάξει, ο κανονισμός λέει πως κανονικά δεν πρέπει να τον... βλέπει τον διαιτητή ο προπονητής, που λέει ο (γραπτός) λόγος, αλλά όχι κι έτσι... Πώς να μην βλέπουν οι Αρειανοί "δακτύλους" πίσω από τέτοιες διαιτητικές συμπεριφορές;

ΥΓ2: Σήμερα μιλήσαμε στη ραδιοφωνική μας εκπομπή, στον "Αρένα" της Θεσσαλονίκης, με τον Γιάννη Γιαννάκη. Έναν... θρύλο της παραγοντικής, για τους παλιούς, που τώρα κάνει ένα νέο πρότζεκτ, στη Λάρισα. Κι εκτός απ' αυτά που είπε περί "ποιου μπάσκετ τώρα, με τόσους ξένους β' διαλογής", είπε και την εκτίμησή του πως ο Άρης θα κερδίσει και θα κάνει και... 11 νίκες! Τι λέτε, θα δικαιωθεί;

ΥΓ3: Η παραπάνω αναφορά στο χρυσό παρελθόν δεν αποτελεί απλά μια "νεκρολογία", όπως ίσως θα μοιάσει σε κάποιους. Οι ομάδες αυτές έχουν μια μεγάλη κληρονομιά, που θα πρέπει να μπολιάσουν σ' αυτή την τωρινή τεχνογνωσία, τα "ατού" της εποχής, την καλύτερη προπόνηση, το scouting. Τότε δεν υπήρχαν αυτά. Υπήρχε απλά ταλέντο και πάθος. Αυτό ελπίζουμε να δούμε και αύριο, στις 18:30...

http://www.youtube.com/embed/pYm8S3_KMlk?modestbranding=0&showinfo=0&playsinline=1
Πού είναι τα χρόνια, ωραία χρόνια;
EVENTS