Close

Ο Τάσσος δεν ήταν Παναθηναϊκός, ήταν ο Παναθηναϊκός!

Τελευταία ανανέωση: 19 Δεκεμβρίου 2017, 15:47
Χρόνος ανάγνωσης: 5’

Η Μαριάννα Αξιοπούλου γράφει για τον Τάσσο Στεφάνου, τον άνθρωπο που συμβολίζει την ιστορία του Παναθηναϊκού, τον άνθρωπο που όπως έλεγε ο ίδιος «γιγαντώθηκε με το τριφύλλι».

Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι; Οι κανόνες του (διαδραστικού κειμένου) είναι απλοί. Εμείς θα ανοίγουμε εισαγωγικά, θα κλείνουμε εισαγωγικά και θα παραθέτουμε τα λόγια του. Κι εσείς, θα προσπαθήσετε να μην συγκινηθείτε. Θα προσπαθήσετε να μην ανατριχιάσετε. Θα προσπαθήσετε, ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων, να μείνετε ατάραχοι. Ότι δήθεν δεν έχει σημασία ο θάνατος ενός ανθρώπου, ότι δήθεν δεν μπορεί να σας αγγίξει, ότι δήθεν δεν σας αφορά προσωπικά. Νιώθετε έτοιμοι; Γιατί, πιστέψτε μας, δεν είστε…

«Εγώ το ονόμασα. Έτσι όπως το είδα στενό με τον αγωνιστικό χώρο στην μέση μού θύμισε την ομώνυμη ταινία της εποχής «Ο τάφος του Ινδού», με τα σκαλιά να είναι λες και σε οδηγούσαν σε τάφο Ινδού πρίγκιπα που με το έτσι θέλω πρέπει να πεθάνει και να θαφτεί μαζί την πριγκίπισσα του. Το είπα αυτό στον δημοσιογράφο Δόγα και έμεινε. Όταν φύγω από την ζωή κάποια στιγμή, ελπίζω να το θυμούνται».

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Καλώς ήρθατε στη ζωή του Τάσσου Στεφάνου. Ενός ανθρώπου που υπηρέτησε τον Παναθηναϊκό σχεδόν 50 χρόνια. Ενός ανθρώπου που ήταν ο Παναθηναϊκός. Ενός ανθρώπου που έφυγε από τη ζωή, αλλά κληροδότησε την αθηναϊκή ομάδα με πολλά περισσότερα από ένα όνομα. Την κληροδότησε να θυμάται τι μπορεί να πρεσβεύει, τι πρέπει να πρεσβεύει και πώς πρέπει να στέκει περήφανη. Σε μια εποχή που το χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

72 χρόνια ιστορίας!

Δεν υπάρχει ιστορία που να μην μπορούσε να διηγηθεί. Με τον όμορφο τρόπο. Με τον ρομαντικό, τον αγαπησιάρικο που και λίγη υπερβολή να είχε, δε θα σε πείραζε. Ο Τάσσος Στεφάνου πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στον Παναθηναϊκό, ως ενεργό μέλος της διοίκησης τα περισσότερα χρόνια. Γεννήθηκε στα Εξάρχεια, στη Νεάπολη Εξαρχείων, την περιοχή που είναι χτισμένη στους πρόποδες του Λυκαβηττού και σε νεαρή ηλικία ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Έπαιξε σε όλα τα τμήματα υποδομών, κατέκτησε το πρωτάθλημα Α Εθνικής το 1967, έβγαζε τα νερά από το… κλειστό γυμναστήριο (σ.σ. το πρώτο στην Αθήνα για συλλογική χρήση), ήταν εκεί για να παίξει μπροστά στον Βασιλιά Φίλιππο και τη Σοφία!

Κι όλα είχε έναν δικό του τρόπο να τα παρουσιάζει τόσο όμορφα και τόσο νοσταλγικά, που να σε ανάγκαζε να ταξιδεύεις μαζί του και να μην σε νοιάζει αν βρέχεσαι και κρυώνεις στο τσιμέντο του «Τάφου του Ινδού». Το όνομα, δηλαδή, που έδωσε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού ένα απόγευμα στο σινεμά, Λεωφόρου Αλεξάνδρας και οδός Παναθηναϊκού γωνία.

«Είχα πάει με κάτι συμπαίκτες μου στο σινεμά «Αρζεντίνα». Παρακολουθήσαμε την ταινία «Τάφος του Ινδού» του Φριτς Λανγκ. Στο σενάριο, για να πάει ο πρωταγωνιστής στον τάφο έπρεπε να κατέβει μια σειρά με σκαλιά. Ήταν ίδια με εκείνα του κλειστού! Όταν τα είδα, είπα στην παρέα: «Ο τάφος του Ινδού είναι ίδιος με το γήπεδό μας». Το τι έγινε δεν περιγράφετε. Αυτό ήταν! Το όνομα έμεινε για πάντα»!

Ο Τάσσος Στεφάνου είχε δίκιο. Το όνομα έμεινε και θα μένει για πάντα. Μαζί και οι αναμνήσεις του από σπουδαία παιχνίδια και μεγάλες στιγμές, όπως το φιλικό παιχνίδι με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Παναθηναϊκός θα έχανε πάνω από είκοσι πόντους από τη «βασίλισσα», αλλά το αγωνιστικό κομμάτι ούτε καν που χωράει στη διήγηση. «Εκείνη την μέρα είχε καταιγίδα, το γήπεδο είχε πλημμυρίσει και όλοι οι παίκτες και οι έφοροι είχαμε πιάσει να ρίξουμε πριονίδι για να μαζευτούν τα νερά. Παρκέ βεβαίως δεν υπήρχε, αλλά πίσσα και φελλός. Επίσης, έπρεπε να βάλουμε και δύο καρέκλες γιατί θα ερχόταν ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος, ο οποίος τότε είχε μόλις αρραβωνιαστεί την Σοφία. Τελικά το γήπεδο καθάρισε από τα νερά, το βασιλικό ζεύγος ήρθε και το παιχνίδι έγινε κανονικά».

Πώς τα πηγαίνετε άραγε με το παιχνίδι μας; Πώς δουλεύει για σας το άνοιξε εισαγωγικά, κλείσε εισαγωγικά; Η συνέχεια είναι ακόμα πιο δύσκολη. Είναι γεμάτη στιγμές, μικρές ή μεγάλες, γιατί ο Τάσος Στεφάνου ήταν στις περισσότερες «παρών». Γνώριζε την οικογένεια Γιαννακόπουλου από το 1972 και συνεργάστηκε μαζί τους από το 1987. Διετέλεσε έφορος και αργότερα γενικός αρχηγός της ομάδας μπάσκετ, ήταν ο ίδιος και αργότερα και η κόρη του δίπλα στα περισσότερα ερασιτεχνικά τμήματα και ήταν ο άνθρωπος τον οποίο ο Παύλος θα καλούσε ξημερώματα να πει τα άσχημα νέα.

«Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Χτύπησε στις 7:15 το τηλέφωνο μου και είναι ο κ. Παύλος. «Τον χάσαμε Τάσσο» μου λέει, δεν κατάλαβα τι εννοούσε.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

«Μα του λέω, ποιον χάσαμε;» και μου απαντά: «Τον Ντράζεν».

«Μα μου έχεις πει ότι έχουμε τόσο προφορική συμφωνία μαζί του, όσο και ένα γραπτό προσύμφωνο το οποίο έχεις στη τσέπη σου».

«Τράκαρε με το αυτοκίνητο σήμερα το πρωί και σκοτώθηκε», μου απάντησε.

«Κοκάλωσα. Δεν ήξερα τι να πω. Ο πρόεδρος έκλαιγε επί  δεκαπέντε λεπτά».

Δίπλα στον πρόεδρο θα ήταν πολλές φορές. Τον προηγούμενο Ιούνιο, στη φιέστα στο ΟΑΚΑ, για το νταμπλ ο Τάσσος Στεφάνου έτρεξε να αγκαλιάσει τον Παύλο Γιαννακόπουλο μόλις εκείνος μπήκε στο γήπεδο. Και τον προηγούμενο Οκτώβριο, όταν ξεκίνησε το σοβαρό πρόβλημα υγείας του εκλιπόντος, ο Παύλος ήθελε με κάθε τρόπο να τον επισκεφτεί στο νοσοκομείο. Πόσα και πόσα είχαν ζήσει οι δυο τους! Πόσες αγωνίες, αλλά και πόσες χαρές!

«Θυμάμαι τον κόσμο που είχε πάει να τον υποδεχθεί στο αεροδρόμιο. Το αστείο της υπόθεσης με τον Ντομινίκ Γουίλκινς ήταν στο ΟΑΚΑ. Στην πρώτη προπόνηση της σεζόν είχε 15.000 κόσμο και μου είπε: «Έχουμε παιχνίδι»;. «Του λέω όχι. Είναι το όνομά σου, είναι η πρώτη προπόνηση, γι’ αυτό… Είχε σαλτάρει».

Τα χρόνια περνούσαν, τα πράγματα γύρω του άλλαζαν. Η Βαρκελώνη το 2011 έμοιαζε - και εκ των υστέρων αποδείχθηκε πως ήταν τέτοια – σαν το τέλος μιας εποχής. Ο Σωτήρης Βετάκης έγραφε τότε στο απολογιστικό του σημείωμα από την ισπανική πόλη. «Ο Τάσσος Στεφάνου, που έστεκε όρθιος δίπλα στο βάθρο, την ώρα της απονομής. Συγκινημένος σε βαθμό που νόμιζες πως στηριζόταν στις πατερίτσες του, λόγω της συναισθηματικής φόρτισης και όχι εξαιτίας του ακρωτηριασμένου ποδιού του. Για περισσότερο από 50 χρόνια είναι όρθιος στις επάλξεις, δεν τον εμπόδισε το πρόβλημα με το πόδι του να βρεθεί όρθιος δίπλα στους πρωταθλητές Ευρώπης. Συγκλονιστική εικόνα!».

Άνοιξε εισαγωγικά, κλείσε εισαγωγικά και το παιχνίδι – για όσους ακόμα αντιστέκονται – έχει λίγο ακόμα. Ο Τάσσος Στεφάνου γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1945. Εγγράφηκε τον Παναθηναϊκό στις 13 Νοεμβρίου του 1957. Έφυγε από το τη ζωή στις 19 Δεκεμβρίου του 2017. Και την 1η Απριλίου του 2014 κατέβηκε υποψήφιος στον Δήμο Αθηναίων με το Παναθηναϊκό Κίνημα. Άνοιξε εισαγωγικά, κλείσε εισαγωγικά, παράθεσε τα λόγια του για τελευταία φορά. Έτσι όπως ήθελε να περιγράψει τον εαυτό του και τη ζωή του. Έτσι όπως έβλεπε εκείνος τον Τάσσο Στεφάνου. Έτσι όπως θα ήθελε να τον θυμούνται.

«Γεννήθηκα Αθηναίος. Στη Νεάπολη Εξαρχείων. Στην γειτονιά μου γιγαντώθηκα με το τριφύλλι, με τον πολιτισμό που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει σε έναν νέο άνθρωπο. Με τον πολιτισμό που πάντα δίδασκε ο Σύλλογος της πόλης μου. Αυτόν τον πολιτισμό που με οδηγούσε πάντα στη ζωή μου, στα δύσκολα και στα μεγάλα. Γεννήθηκα Παναθηναϊκός. Είμαι εργάτης του για 57 χρόνια και συνεχίζω να είμαι. Έπεσα, σηκώθηκα, ξαναγεννήθηκα μαζί του από πολλά πόστα. Μαζί του έφτασα στην κορυφή της Ευρώπης. Πολλές φορές. Σήμερα διαπλάθω την νέα γενιά αθλητών που θα τον δοξάσουν στο μέλλον».

Ας είναι σήμερα η δόξα όλη δική του. 

Close
Ο Τάσσος δεν ήταν Παναθηναϊκός, ήταν ο Παναθηναϊκός!
Χρόνος ανάγνωσης: 5’